Przychodzę sobie jakiś czas temu do domu, zaglądam do skrzynki na listy i widzę jakieś kopertopodobne "coś". Koperta schludnie wsunięta w foliową torebkę, w środku opłatki dla co najmniej dwudziestoosobowej rodziny i notka Arialem napisana, drukowana. W notce współczesny filozof oznajmił, że powinniśmy mieć w sobie wszyscy coś z dziecka, żeby jak te dzieci na świat spoglądać i dlatego też Chrystus nam się jawi jako dziecko w okresie nadchodzących świąt (od razu mi się skojarzyło, że to oczywista oczywistość, takie podejście jest uzasadnione, dziecko bowiem łatwiej wydymać (w znaczeniu: "zrobić w ciula") niż krytycznie nastawionego dorosłego).
Była i druga karteczka, taka różowa w kolorze, polecenie zapłaty. Wszystkie ważne pola wypełnione, acz zdziwiony byłem, że pozostawiono dowolność co do kwoty, jaką należy uiścić.
Zaśmiałem się, pokiwałem głową myśląc: "jakie to typowe" i pewnie bym sprawę olał, gdyby nie fakt, że niedawno mój przyjaciel zaciążył sobie pewną praktykującą katoliczkę, skutkiem czego wszedł z nią w związek małżeński. Żeby nie było, koleś się cieszy, ale od samego początku - moim zdaniem - ten związek był "skażony" brakiem obycia "religijnego" owego jegomościa.
Facet pochodzi z rodziny ateistów, w kościele był raz na koncercie organowym. Nie był ani chrzczony, ani tym bardziej nie chodził na lekcje religii. Ksiundz nie odwiedzał go po kolędzie, nie uczestniczył w świątecznych zgromadzeniach rodzinnych, a babcia nie nakłaniała go do żarliwej modlitwy wbrew jego woli.
I tak też mnie zastanowiło kilka rzeczy w tym całym opłatkowym szwindlu. Oczywiste jest, że sprytni księża korzystają tutaj z dobrodziejstw mechanizmu psychologicznego określanego jako "reguła wzajemności". Dają coś, czego człowiek może nawet nie chcieć, aby wywołać u tego człowieka potrzebę odwzajemnienia się. Tak więc zadałem sobie pytanie - jak taki człowiek, ateista, zareaguje na tego typu psychologiczne podchody.
Najpierw więc podzieliłem się tą informacją (o opłatku i poleceniu zapłaty) z moją ateistyczną partnerką - ona też, żeby było zabawnie, nie miała w swoim życiu wielu przygód z kościołem. Okazuje się, że to działa. Nie chciała dawać sowitego datku, ale zapłacić za ten cholerny opłatek chciała (co jej "wyperswadowałem" niszcząc blankiecik z numerem konta.
Druga sprawa to rozważenie takich zabawnych okoliczności, których mój kolega jednak nie wziął pod uwagę, gdyż po prostu brak mu było w tej materii doświadczenia. Jego kobieta jest osobą, która ma taki stosunek do dyskusji na temat religii i zwyczajów - zatyka uszy, powtarzając głośno "na, na, na, nie słucham cię", po czym strzela focha. On raczej nie wchodzi w te tematy, jeszcze nie musi się zastanawiać nad tym jak będzie wychowywał dziecko, bo i dziecko jedyne co na razie robi, to napełnianie pieluch. Jeśli jednak dziecko zada w przyszłości pytanie o boga, to - zapowiedział zawczasu - że żadnemu "wujkowi", a ateistycznych "wujków" to dziecko ma sporo, nie wolno słówkiem pisnąć o boga nieistnieniu, bo się żona wkurzy i "będzie źle".
Ale tego jeszcze nie ma. Będzie natomiast wizyta księdza. Jak mniemam mój przyjaciel również dostał, bądź dostanie niebawem taki półkilowy opłatek z poleceniem zapłaty - rzadko skrzynkę odwiedza.
I w tym wypadku otrzymałem od niego odpowiedź, że zapłaciłby za ten opłatek nieszczęsny. A kiedy ksiundz przyjdzie polewać mieszkanie wodą z pędzla, to wpuści i pozwoli. I co więcej - da jeszcze "co łaska", bo w przeciwnym razie narazi się na gniew swojej połowicy, która pieniędzy nie zarabia, ale chętnie by wydawała, tak na marginesie wspominając.
Innymi słowy mamy ateistę niemal z dziada-pradziada, który wpadł pod koła kościelnej ciężarówki i nie ma specjalnej możliwości się spod tych kół teraz wydostać.
To też mnie zainspirowało nieco do zastanowienia się nad samą ideą wychowania w zupełnym oderwaniu od kościoła.
Gwarancją tego, że ja nigdy w życiu nie wpuszczę do swojego domu któregoś z tych sukienkowych cwaniaków jest między innymi to, że miałem możliwość zaobserwowania tego jak faktycznie wygląda ich podejście do niektórych spraw. Podczas jednego z takich obchodów corocznych ksiądz dostał od moich rodziców kopertę, 200 złotych tam było - i zamiast powiedzieć "dziękuję" i diabolicznie zarechotać, ksiądz oznajmił z wyrzutem, że "w zeszłym roku było więcej". Zapiski sobie cwaniaczek organizował.
I tu gdzieś do konkluzji zmierzam, zapędziłem się w sumie daleko od wyjściowego tematu, mając jeszcze w pamięci temat tego czternastolatka, który nie chce na religię chodzić. Czy faktycznie jest sens w takim całkowitym odcięciu się od tej nieszczęsnej religii? Czy jednak nie warto, będąc ateistą, załatwić swojemu dziecku możliwość zobaczenia tego, co i z nas nie tyle ateistów zrobiło, ale umożliwiło nam wyrobić sobie opinię na temat kościoła jako takiego?
Jako, że widziałem jak księża postępują, jak wyłudzają od staruszek ciężką forsę za modlitwę w intencji zdanej matury wnusiów (w sumie matura moja i moich braci kosztowała babunię-katoliczkę jakieś trzy tysiące złotych... cholera, dałaby mi tego tysiaka, to bym się dopiero zaczął uczyć). Księża i kościół budzą we mnie, jako grupa i zjawisko społeczne, odrazę. Nie ma możliwości, żeby mnie taki pod włos wziął. W tym wypadku nawet wykorzystanie psychologicznych trików nie zadziała, nie ma szans.
W wyżej przytoczonym wypadku brak "przeciwciał" będzie człowieka kosztował mnóstwo, mnóstwo nerwów i pieniędzy. W oczywisty sposób człowiek nie zostanie nagle katolikiem, ale zasili jednak tą organizację i przez kilka najbliższych lat będzie dokładał cegiełki do kościelnej budowli.
Facet do tego dojdzie, już dochodzi powoli. Mówili mu znajomi, że katolicka, obrażalska dziewczyna to nie jest dobry pomysł, ale nie wierzył, bo i nie widział na własne oczy jak to wygląda. Żadna babcia mu nie skrzeczała nad uchem, żaden ksiądz nie wyciągał łapska po mamonę. Nie widział tej obłudy. Nie widział nawet jak ludzie, którzy są mu z jakichś powodów bliscy reagują na areligijne zachowania. Więc zamiast przejść to w dzieciństwie, kiedy człowiek nie ma niczego do stracenia, gość przejdzie to teraz. Teraz, kiedy koszty są dużo wyższe.