>Ale czy to funkcjonuje też w wypadku bierzmowania?

Tak, o ile wiem.

> Jeśli niejako zostałam do tego zmuszona, to czy ono jest ważne?

Co to znaczy zmuszona?
Biskup mówi: "Karrien, przyjmij znamię daru Ducha Świętego."
A Ty odpowiadasz: "Nie przyjmuję."
I sprawa jest rozwiązana.

>Biskup mówi: "Karrien, przyjmij znamię daru Ducha Świętego."
>A Ty odpowiadasz: "Nie przyjmuję."
   A biskup tego słyszeć nie raczy i podchodzi do następnego chrześcijańskiego dziecka, aby mu udzielić daru Ducha Świętego i przez to uczynić go dorosłym chrześcijaninem.

>> Jeśli niejako zostałam do tego zmuszona, to czy ono jest ważne?
>Co to znaczy zmuszona?

To wcale nie jest takie proste. Na papierze trzeba złożyć podpis rodziców i osoby, która ma przystąpić do bierzmowania. Wg prawa każdy ma prawo wyznawać własną wiarę lub nie wyznawać jej wcale. Tylko co z tego? Myślisz, że powoływanie się na prawo ma dla rodziców takiego dziecka jakiekolwiek znaczenie? Oni powiedzą, że dopóki jesteś na ich utrzymaniu/nie skończyłeś 18 lat, będziesz robić to co chcą. Jeśli odmówisz, zaczynają krzyczeć, płakać, grozić tudzież inne rzeczy i w końcu musisz ustąpić z tej choćby przyczyny, że nie możesz w akcie sprzeciwu wyjść z domu i zacząć sam na siebie zarabiać. Wierzący rodzice są w stanie zrobić naprawdę różne nieciekawe rzeczy, żeby tylko zmusić dziecko np. do chodzenia do kościoła czy bierzmowania. Świat nie jest tak piękny, na jaki wygląda.

>Biskup mówi: "Karrien, przyjmij znamię daru Ducha Świętego."
>A Ty odpowiadasz: "Nie przyjmuję."
>I sprawa jest rozwiązana.

1) A biskup jest głuchy, bierzmuje cię i przejdzie dalej.
2) Nie jest głuchy i zrobi się nieciekawie.

>I tu tkwi właśnie sedno.
>Jeśli niejako zostałam do tego zmuszona, to czy ono jest ważne?

Co to znaczy "ważne"? Znaczy "ważne" ze względu na rzekome powinności wobec fikcyjnych duszków? Czy w stosunku do kościoła, który nie ma najmniejszej możliwości zweryfikowania\działania kiedy człowiek postępuje inaczej?

>Zastanawiam się jednak, czy wg religii katolickiej nie ma znaczenia czy była to szczera
>chęć, czy widzimisię rodziców?

Według religii katolickiej to nie ma znaczenia tak długo, jak łożysz na nich kasiorkę.

Nie obchodzi ich czy człowiek wierzy czy nie wierzy i w co wierzy tak długo, jak przyjdzie się do nich z portmonetką i zapłaci za śluby, chrzty, pogrzeby, za mszę.

>Wiem, że spowiedź jest nieważna

No, niezależnie od okoliczności jest nieważna

>Co to znaczy "ważne"? Znaczy "ważne" ze względu na rzekome powinności wobec fikcyjnych duszków? Czy w stosunku do kościoła, który nie ma najmniejszej możliwości zweryfikowania\działania kiedy człowiek postępuje inaczej?
   Sakrament bierzmowania o ile dobrze rozumuję, wziął się z pogańskiego obrzędu inicjacji, czyli przejścia młodego człowieka ze stanu dziecięctwa w stan młodości (dorosłości). W przedchrześcijańskiej obrzędowości było to święto Kupały obchodzone corocznie w wieczór i noc przesilenia letniego. Przed obrzędem głównym młody chłopiec musiał zdawać egzamin męskości -- miał powstrzymać płacz, gdy go sieczono. W czasach, gdy chrześcijaństwo w imperium rzymskim jako religia zabroniona przez prawo bywała karana śmiercią, owa próba męskości przerodziła się w namaszczenie dające od Ducha Świętego odwagę pójścia na śmierć za wiarę.
   Bierzmowanie nie jest zatem żadnym zobowiązaniem, jest darem męstwa w walce o zachowanie wiary mimo prześladowań ze strony bezbożnych. Czyż taki dar można odrzucić?

>Przed obrzędem głównym młody chłopiec musiał zdawać egzamin męskości -- miał powstrzymać płacz, gdy go sieczono.

Ale też nie można powiedzieć, że sam fakt zaliczenia "egzaminu" robił z dziecka mężczyznę. Dla "męskości" rytuał nie miał żadnego znaczenia.

>Czyż taki dar można odrzucić?

Taki "dar" odrzucić trzeba...

>>Przed obrzędem głównym młody chłopiec musiał zdawać egzamin męskości -- miał powstrzymać płacz, gdy go sieczono.
>Ale też nie można powiedzieć, że sam fakt zaliczenia "egzaminu" robił z dziecka mężczyznę. Dla "męskości" rytuał nie miał żadnego znaczenia.
>>Czyż taki dar można odrzucić?
>Taki "dar" odrzucić trzeba...
   Myślisz kategoriami racjonalnymi. Taki sposób myślenia dla ludzi obchodzących Kupałę był niedostępny i niezrozumiały. Oni myśleli kategoriami magicznymi. Tak samo myśleli pierwsi chrześcijanie, a naszym nieszczęściem jest, że także dzisiejsi, oby ostatni.

>>I tu tkwi właśnie sedno.
>>Jeśli niejako zostałam do tego zmuszona, to czy ono jest ważne?
>Co to znaczy "ważne"? Znaczy "ważne" ze względu na rzekome powinności wobec fikcyjnych duszków? Czy w stosunku do kościoła, który nie ma najmniejszej możliwości zweryfikowania\działania kiedy człowiek postępuje inaczej?

Chodzi o to, czy np. ksiądz wiedząc o tym, że nie poszedłeś do bierzmowania "bo bardzo chcesz przyjąć Ducha Świętego do serduszka/chcesz pogłębić swoją wiarę" tylko przez chęć rodziców, będzie uznawał takie bierzmowanie za ważne czy nie?

Pytanie jest czysto teoretyczne...
Jednak żeby nie było niejasności chodzi mi o to, czy ktoś może mi powiedzieć, że nie spełniam "obowiązków chrześcijanina" czyli nie pogłębiam wiary a tym bardziej jej nie bronię, bo przecież przystąpiłam do bierzmowania. Osoba przystępująca do bierzmowania ukazuje tym, że chce pogłębiać swoją wiarę i jej bronić. Tylko czy to tyczy się kogoś, kto przystępuje nie z własnej nieprzymuszonej woli albo kogoś kto jeszcze nie zastanawia się nad sprawami wiary i "idzie bo wszyscy idą"?

>Chodzi o to, czy np. ksiądz wiedząc o tym, że nie poszedłeś do bierzmowania "bo bardzo chcesz przyjąć Ducha Świętego do serduszka/chcesz pogłębić swoją wiarę" tylko przez chęć rodziców, będzie uznawał takie bierzmowanie za ważne czy nie?

Na pewno znajdzie się taki, któremu będzie to przeszkadzać. Który faktycznie wierzy w tą całą szopkę.

Nie ma się jednak co oszukiwać - w kościele nie chodzi o boga, o człowieka, o życie wieczne, czy o uczenie moralności. Chodzi o mamonę.

>Tylko czy to tyczy się kogoś, kto przystępuje nie z własnej nieprzymuszonej woli albo kogoś kto jeszcze nie zastanawia się nad sprawami wiary i "idzie bo wszyscy idą"?

Czy ktokolwiek rozlicza ludzi z tej wiary? Nie. Ma być przyjmowanie księdza, ma być "co łaska", a czy się wiary broni czy nie to już rzecz naprawdę nieważna.