Piszę to. bo akurat mamy kościelne dni kolędowania. Zwykle coś bym tam dodał, by to w jakiś sposób wyśmiać. Dzisiaj jakoś mi się nie chce. Opiszę to co pamiętam z mojego dzieciństwa. Można to potraktować jako przestrogę, by dzieciom zaoszczędzić tego co mnie spotkało.
Otóż, moi rodzice odwiedziny w kościele zaliczali od święta i to nie każdego. Na państwowy sposób wzięli ślub (zwany wtedy cywilny), bo na swój sposób byli wierzący.
Na jednej z około świątecznych wizyt święconego pana, ja chodzący już na religię, usłyszałem, że RODZICE NIE MAJĄ ŚlUBU. Człowiek, pokroju tych którzy dzisiaj uczą religii w szkołach, jednocześnie usilnie zabiegający by im i lekcje etyki powierzono, zadał moim rodzicom pytanie - kiedy w końcu zamierzają wziąć ślub?! Zadał to pytanie w mojej obecności. Możecie sobie wyobrazić jak się mogłem poczuć słysząc to. Przecież ten sam, czy też inny wyświęcony (już teraz nie pamiętam), na religii mówił, że my dzieci jesteśmy owocem miłości naszych rodziców. Miłości poświęconej sakramentem małżeńskim. Lata mijały, a że parafia była duża to i świętoszkowaci mężowie się zmieniali, a pytanie pozostawało niezmienne - kiedy w końcu zamierzają wziąć ślub?! Rodzice wytłumaczyli mi jak to jest z tym ich związkiem, jednak czarni ślad niepewności w dziecięcym umyśle zasiali. Ten ślad niepewności został zmazany, o ironio, przez łajdaka w kiecce. Wybaczcie, ale nie potrafię inaczej nazwać tej kanalii, bo to dzięki niemu przy następnych wizytach "pytanie kolędowe" mnie nie przerażało.
Było to w czwartej lub piątej klasie szkoły podstawowej. Pod konfesjonał zwykle podchodziliśmy w grupie i wspólnie z kolegami grzecznie czekaliśmy na swoją kolej czyszczenia. Przyszła kolej na mnie. Jak zwykle przed spowiedzią zastanawiałem się co takiego mam na sumieniu. Tych "grzechów" zwykle się nazbierało i musiałem, zachowując twarz, wybrać w miarę odpowiednie, by spowiedź nie trwała za krótko, ale i nie za długo. Miałem chyba wtedy gorszy dzień, bo za słabo się skoncentrowałem. Tylko trzy występki nadawały się na wyjawienie.
Pamiętam jak dziś podszedłem do konfesjonału odwaliłem formułkę. Jednym tchem wypaplałem, że biłem się z bratem, pyskowałem, i dwa razy brzydko się wyraziłem (to były zawsze podstawowe zbrodnie), a na koniec - więcej grzechów nie pamiętam a za resztę żałuję. Klecha wtedy do mnie bym w ławce usiadł jakieś tam paciorki powiedział, które pomogą mi przypomnieć resztę. Ze wstydem wróciłem do ławki. Przeczekałem aż paru chłopców zakończy rytuał czyszczenia i znowu stanąłem. Teraz już na końcu kolejki. Przyszła moja kolej. Odwaliłem formułkę do poprzednich dołożyłem parę nowych przestępstw i na koniec - Więcej grzechów nie pamiętam a za resztę żałuję. Myślałem że teraz będę już miał czyste serduszko, ale gdzież tam. Temu chamowi było mało. Pyta - czy to wszystko co mam na sumieniu? - tak. Parę razy zapytał czy nie miałem brudnych, albo nieczystych myśli, teraz dokładnie nie pamiętam. Pamiętam że czułem się bardzo (dzisiaj bym to nazwał skrępowany) zawstydzony. Wiedziałem o jakie mu myśli chodziło, aż tak naiwny nie byłem. Odpowiedziałem, że nie, nie miałem brudnych myśli. Zezłościł się. Kazał mi iść do domu i nie wracać aż nie zdecyduję się mówić prawdy. Była to moja ostatnia spowiedź. Po "konsultacji" z rodzicami było to też moje ostatnie spotkanie z profesjonalistą z zakresu religii.Tak stałem się małym antyklerykałem. Z nadania kościoła. Długo jeszcze byłem wierzącym, ale nie wiernym.
To doświadczenie pozwoliło mi na zbudowanie własnej tezy odnośnie tajemnicy spowiedzi. Ta tajemnica ma chronić spowiednika. Jest to swoisty parasol ochronny, parasol pod którym można zadawać najbardziej wyuzdane pytania potencjalnym ofiarom.
Zdaję sobie sprawę że znajdą się tutaj obrońcy kościelnych "ideałów". W tym wypadku pozwolę sobie użyć ich broni - Tak jak oni stawiają tezę na istnienie boga, mnie każąc udowodnić, że go nie ma, tak ja stawiam tezę, że większość księży jest taka, z jakimi ja się spotkałem i niech mi udowodnią, że się mylę.