>Spora część ludzi to IDIOCI. Rodzina nie jest objęta żadną "ulgą", przynajmniej nie dla racjonalisty. Nikomu nie karzę mówić w twarz drugiej osobie, że jest głupia, a już na pewno nie w ten sposób, jednak uświadomienie sobie takiej rzeczy i zatrzymanie jej dla siebie wynika z procesu samodzielnego myślenia, użycia własnego rozumu - chyba najważniejszej z kolumn racjonalizmu.
   Nie mówienie ludziom przyłapanym na głupocie, że są głupi, to nie tylko brak kultury. to niezrozumienie faktu, że nawet geniusze nie są omnipotencjalni. Losy mego ojca tak nim pokierowały były, że edukację skończył w drugiej klasie szkoły podstawowej, bo dalszą naukę uniemożliwiła mu I Wojna Światowa. Uważam, że był człowiekiem bardzo inteligentnym. Oto po pięćdziesięciu latach braku kontaktu z rosyjskim czytał ze zrozumieniem tekst w tym języku, a kiedyś dyskutując z nim na temat obliczania objętości brył odkryłem, że rozumie, na czym polega całkowanie (oczywiście, on tak tego nie nazywał).
   Dziesięć razy się zastanów, zanim nazwiesz kogoś idiotą. Czy jesteś w stanie dyskutować na każdy temat? Na pewno nie. Czy stąd wniosek, że jesteś idiotą -- też nie, bo przecież są dziedziny i tematy, w których potrafisz wnieść coś ciekawego, a może nawet odkrywczego. Nie nazwę Cię idiotą nawet z tego powodu, że kazanie mylisz z karaniem.

>Nie mówienie ludziom przyłapanym na głupocie, że są głupi, to nie tylko brak kultury.
Nie wiem skąd wziąłeś tę komiczną zasadę. Bycie tolerancyjnym należy do kulturalnego zachowania. Ja nie mam nic przeciwko dyskusji o moich wadach lub wadach osób drugich czy trzecich, ale tylko pod warunkiem, że obie strony się na taką dyskusję zgadzają. Spróbuj podyskutować sobie z łysym kibolem o tym, że jego klub jest gorszy od Twojego, to się przekonasz, że to nie Ty wyznaczasz normy dobrego wychowania i że lepiej było siedzieć cicho. Zresztą mało mnie to obchodzi, ja bym się nie odzywał i nic by mi się nie stało, a ty byś, za przeproszeniem, dostał w ryj. Twoja sprawa.
>Losy mego ojca tak nim pokierowały były, że edukację skończył w drugiej klasie szkoły podstawowej, bo dalszą naukę uniemożliwiła mu I Wojna Światowa. Uważam, że był człowiekiem bardzo inteligentnym. Oto po pięćdziesięciu latach braku kontaktu z rosyjskim czytał ze zrozumieniem tekst w tym języku, a kiedyś dyskutując z nim na temat obliczania objętości brył odkryłem, że rozumie, na czym polega całkowanie (oczywiście, on tak tego nie nazywał).
Ok. Tylko czemu bronisz swojego ojca? Nie mam pojęcia kim jest i nic o nim nie powiedziałem. Jeśli już tak nalegasz na to, żebym go osądził, to postaram się to zrobić. Idiotą nazwać go nie mogę, bo go nie znam. Geniuszem też nie. Jeśli to, co napisałeś jest prawdą, to rzeczywiście jest inteligentny. Sam fakt, że o nim wspomniałeś odnosząc się do mojej wypowiedzi o idiotach i obraz jego osobowości, który, celowo czy też nie, mi wytworzyłeś, wskazują jednak na to, że to człowiek ciężko pracujący, ktoś kto wiele przeszedł, dbający o zapewnienie dobrych warunków do życia rodzinie. Nie znaczy to jednak, że jest inteligentny na równi z niektórymi ludźmi, którzy mieli możliwość edukacji i których ominęła wojna. Psa, który potrafi przynieść piwo z lodówki też można uznać za inteligentnego.
Nie chodziło mi jednak o taką inteligencję. Miałem na myśli błędne poglądy ludzi, które niektórzy rodzice mają zwyczaj narzucać swoim dzieciom. Tacy rodzice to dla mnie idioci i tyczy się to każdego rodzica, również moich. Wolałbym nie używać słowa "idioci", mimo że sam to wcześniej zrobiłem, bo jest nieodpowiednie i na pewno Cię zmyliło. Dlatego właśnie się teraz tłumaczę.
>Dziesięć razy się zastanów, zanim nazwiesz kogoś idiotą. Czy jesteś w stanie dyskutować na każdy temat? Na pewno nie. Czy stąd wniosek, że jesteś idiotą -- też nie, bo przecież są dziedziny i tematy, w których potrafisz wnieść coś ciekawego, a może nawet odkrywczego. Nie nazwę Cię idiotą nawet z tego powodu, że kazanie mylisz z karaniem.
Mam nadzieję, że już mnie zrozumiałeś. Rodzice autora tematu idiotami może i nie są, (Twój ojciec też pewnie nie) ale są ludźmi, którzy uniemożliwiają mu bycie sobą, nie tolerują go, a na dodatek są "żarliwymi katolikami", co zdrowe dla ich rozumu ani dla rozumu syna, gdyby miał podążyć ich śladami nie jest. Posiadana wiedza, szybkość wykonywania obliczeń matematycznych, wyobraźnia i reszta czynników składających się na inteligencję to już inna bajka. Ja odnosiłem się tylko do poprawności poglądów.

>Posiadana wiedza, szybkość wykonywania obliczeń matematycznych, wyobraźnia i reszta czynników składających się na inteligencję to już inna bajka. Ja odnosiłem się tylko do poprawności poglądów.
   Poprawność wiedzy -- rozumiem. Poprawność poglądów -- nie.

Byłem pewien, że przyczepisz się do tego określenia. Wiem, że każdego z poglądów nie da się uznać za poprawny lub błędny ("o gustach się nie dyskutuje"), ale niektóre, w sensie logicznym, rozumnym jak najbardziej można. Myślę, że wiara w eteryczne zjawiska jest jednym z nich. Jeszcze ważniejszą kwestią (w tym temacie) od stwierdzenia czy wiara w niematerialne stworzenia jest logicznie poprawna czy też nie, jest określenie czy logicznie poprawne jest przekonanie o tym, że najlepszym sposobem na wychowanie dziecka (zważając na JEGO dobro) jest narzucanie mu swojej religii i potępianie go, jeśli mu się to nie podoba. Już rozumiesz?

>Byłem pewien, że przyczepisz się do tego określenia.
   Jakiego? Nie wiem, bo nie zostawiłeś owego mojego rzekomego czepiania się.

>Wiem, że każdego z poglądów nie da się uznać za poprawny lub błędny ("o gustach się nie dyskutuje"), ale niektóre, w sensie logicznym, rozumnym jak najbardziej można.
   Czy pytanie o prawdziwość to kwestia gustu? Co to jest logiczny, rozumny sens? Co można, czemu można?

>Myślę, że wiara w eteryczne zjawiska jest jednym z nich.
   Co nazywasz zjawiskami eterycznymi?

>Jeszcze ważniejszą kwestią (w tym temacie) od stwierdzenia czy wiara w niematerialne stworzenia jest logicznie poprawna czy też nie, jest określenie czy logicznie poprawne jest przekonanie o tym, że najlepszym sposobem na wychowanie dziecka (zważając na JEGO dobro) jest narzucanie mu swojej religii i potępianie go, jeśli mu się to nie podoba. Już rozumiesz?
   Nic, a nic, cały ten tekst wydaje mi się jednym wielkim bełkotem.
   Mógłbyś jaśniej?

>   Jakiego?
"Poprawność poglądów". Przecież w swoim poprzednim poście napisałeś, że nie rozumiesz pojęcia "poprawność poglądów".
>Nie wiem, bo nie zostawiłeś owego mojego rzekomego czepiania się.
Tego zdania już nie rozumiem. Domyślam się jednak, że odnosi się do pytania "jakiego?", więc to chyba nieważne.
>   Czy pytanie o prawdziwość to kwestia gustu? Co to jest logiczny, rozumny sens? Co można, czemu można?
Wszystko to (oprócz pytania czy "prawdziwość to kwestia gustu?", bo jest dla mnie niezrozumiałe i nieadekwatne) wyjaśniam w dalszej części mojego poprzedniego postu. Uznałeś ją za bełkot. Postaram się sprostować.
>   Co nazywasz zjawiskami eterycznymi?
Miałem na myśli bogów, różne bajkowe postaci i zdarzenia typowe dla religii.
>   Nic, a nic, cały ten tekst wydaje mi się jednym wielkim bełkotem.
>   Mógłbyś jaśniej?
Przekonanie, że Bóg jest prawdziwy i/lub szansa na jego istnienie jest równa/większa z szansą na to, że nie istnieje jest przykładem niepoprawnego logicznie poglądu. POPRAWNY pogląd polegałby na stwierdzeniu, że szansa na to, że Bóg istnieje jest bardzo niewielka. To tylko jeden przykład. Dlatego uważam, że można stwierdzić poprawność niektórych poglądów.
Czy rozumiesz już w końcu czym jest ta poprawność poglądów?

Nie szarp się z rodzicami, ty i tak już wygrałeś. Pomyśl że kiedyś umrą. Co ci ta myśl przywołuje?
Co chciałbyś im powiedzieć zanim odejdą?

Relacje z rodzicami są bardzo ważne. Bardzo, bardzo. Jesteś swoimi rodzicami, po 50% z każdego, i tworzysz teraz sam nową jakość, ale nie przeskoczysz tego że jesteś ich synem.

Okazuj szacunek, rób swoje kiedy masz możliwość, nie twórz niepotrzebnie konfliktów, szukaj wspólnych rzeczy.

Ale być może pójdziesz na ostro i będzie wielka granda, która się ułoży za wiele lat. Może musisz się nauczyć na błędach.

Jeżeli czujesz się prześladowany szukaj pomocy psychologów, pedagogów, terapeutów.

I tak wygrałeś.

Pozdrawiam
Adam

Proszę korzystać z funkcji podgląd. Następne takie teksty będę kasować.

Plus za odwagę. To mało, ale zawsze coś.

Spodobało mi się to co napisałeś, bo wydaje mi się, że jeszcze nie tak dawno temu byłem w sytuacji podobnej. Ale właściwie rzecz rozbiła się o niechodzenie do Kościoła. Przekazując rodzicom informacje na ten temat, powiedziałem zwyczajnie, że mam dośc tego cyrku. Zwyczajnie czuje się niedobrze słuchając kapłana, uczestnicząc w nudnym, pesymistycznym, monotonnym i archaicznym obrzędzie w kościele. Powiedziałem zwyczajnie, że tego nie czułem. Protestom nie było końca, ale cóż, po prostu jak ktoś mógł mnie na siłę wepchac do kościoła. Mimo partyzantki ostracyzmu w całej rodzinie przez dłuższy okres czasu, nic więcej się nie wydarzyło. Najzwyczajniej w świecie, nikt nie miał argumentów by mnie zachęcic do uczęszczania na Mszę. W czasem wynikło, że nie chodząc do kościoła jestem w oczach rodziny ateistą. Ucieszyłem się i potwierdziłem.

Cóż, po ponad 5 latach od tamtych dni, muszę Ci powiedziec, że moje życie wygląda tak jak kiedyś, przy czym rodzina traktuje mnie jako dorosłego człowieka, w pełni świadomego i ukształtowanego obywatela, inteligentnego studenta, który za siebie odpowiada, kochanego członka rodziny i jedynego w niej pełnowartościowego ateistę.

To nie jest model standardowy ujawniania swojego ateizmu rzecz jasna. To tylko pewna historia budowana na prawdzie od początku, tak jak Twoja

Powodzenia.

---

Nothing in biology makes sense, except in the light of Evolution

Witam ponownie

Jestem na świeżo po rozmowie z moją katolicką ciotką (ba, studiowała teologię!). Właśnie się dowiedziała o moim ateizmie i chciała ze mną 'porozmawiać'. Oczywiście okazałem się bardzo 'płytki' i mi współczuje, że jestem tylko zwierzęciem. Moje życie według niej jest bardzo ubogie i jestem nieszczęśliwy. Cóż, żeby to chociaż miało odzwierciedlenie w rzeczywistości... Stwierdziła, że (uwaga!) powinienem przeprosić babcię i jej wybaczyć za to, że napluła mi w twarz (dwa razy) za bycie ateistą. Przecież to starsza osoba! I co z tego się pytam? Jak można dawać się poniżać i jeszcze prosić o wybaczenie (typowo katolickie)?! Ech, po tym zaczęliśmy temat wolnej woli. Według niej to bóg obrał mi taką ścieżkę do nieba. Mam przecież wolną wolę i mogłem tak wybrać! No, ale zaraz. Gdzie ta wolna wola się pytam? Jak można mieć wolną wolę skoro bóg wie wszystko, zna każdy mój ruch! On wiedział, że nie będę wierzył jeszcze zanim stworzył świat (bo zawsze był wszechwiedzący - chyba). Powiedziałem, że można to porównać do myszy w labiryncie. Ona też 'wybiera' drogi - to w prawo, to w lewo. Ale co z tego skoro i tak dojdzie do jedynego wyjścia? Ja o tym wiem, ale ona nie. Ależ jest wolna! Oczywiście spotkałem się z ironicznym uśmiechem i słowami - Ale ja nie jestem myszą! Fajnie, naprawdę... A nawiązując do tematu tego wątku, czyli do szacunku. Powiedzcie mi, jak można szanować kogoś kto Ci ubliża i jeszcze czeka na przeprosiny? Według niej wyrzekam się rodziny, uraziłem ją swoim wyborem. No tak, jak mogłem wybrać i nie urazić? Nie bardzo rozumiem, przecież każdy wybór inny niż ich własny jest idiotyczny. Chyba powinniśmy usiąść przy stole i zdecydować w co powinienem wierzyć lub nie... To tylko ułamek tego co się dziś wydarzyło. Było też o tym, że ewolucją kieruje bóg, człowiek to nie zwierzę (to człowiek!) i o tym, że można być szczęśliwym w raju widząc członków rodziny smażących się w piekle (podobno tak można, ludzie przekonują się po śmierci - ponoć). Nie można też głośno mówić o ateizmie, bo nie! A kogo to obchodzi w co TY wierzysz?! Może i nikogo, ale to jak traktuje się ateistów w niektórych miejscach wymaga podniesienia głosu. Poza tym to chyba wolny kraj, ale nie jestem pewien... Czekam na wasze opinie i pozdrawiam serdecznie tych, dla których świat nie kończy się razem z ideą osobowego boga.

Powtórzę się za klasykiem ale chyba warto. Ciotka też jest niewierząca. Nie wierzy przecież w Zeusa, Wodana, Re, Allaha, Krisznę, Tora, Mitrę, Baala. Ty poszedłeś o jednego boga dalej.

Zapytaj jej, kim by była gdyby urodziła się w Pakistanie? Otóż ciotką, w swoim mniemaniu, dobrą muzułmanką, która nawraca Cię na islam. Jedną z miliarda dwustu milionów wyznawców tej religii. To z kolei argument gdy ktoś powie, że tak wielu ludzi nie może się przecież mylić...

>Zapytaj jej, kim by była gdyby urodziła się w Pakistanie? Otóż ciotką, w swoim mniemaniu, dobrą muzułmanką, która nawraca Cię na islam. Jedną z miliarda dwustu milionów wyznawców tej religii. To z kolei argument gdy ktoś powie, że tak wielu ludzi nie może się przecież mylić...

Cóż, ona została 'wybrana'. Tacy ludzie są głusi na jakiekolwiek argumenty. Najbardziej irytuje mnie ta ironia z jaką do mnie mówi. Brzmi to jak - ok, jesteś ateistą, ale jesteś taki biedny, taki płytki i taki nieszczęśliwy. Minie wiele czasu zanim tacy ludzie zaczną traktować ateizm poważnie.

> Minie wiele czasu zanim tacy ludzie zaczną traktować ateizm poważnie.
To nigdy nie nastąpi. Gdyby mieli potraktować Twój ateizm poważnie musieliby zacząć myśleć a to jest pierwszy krok do ateizmu.

>Brzmi to jak - ok, jesteś ateistą, ale jesteś taki biedny, taki płytki i taki nieszczęśliwy. Minie wiele czasu zanim tacy ludzie zaczną traktować ateizm poważnie.

Tak, unikaj rozmowy na ten temat. Powiedz jej, że wszystko już sobie powiedzieliście. Nie daj się obrażać. W razie czego dodaj, że czujesz się wolnym i szczęśliwym człowiekiem w przeciwieństwie do wielu katolików których widzisz wokół siebie np. i tu wiesz kto na przykład.

Nie jesteś w stanie uwierzyć w krasnoludki ani w człowieka, który przeżył 3 dni w brzuchu wielkiej ryby, a następnie został wypluty na plażę, jak oznajmia Pismo

Właśnie mi się przypomniał jeszcze jeden fragment tej rozmowy. A mianowicie dotyczył on wiary i potrzeby wiary u dzieci. Stwierdziłem, że każdy się rodzi ateistą. Nie potrzeba dziecku boga, by było szczęśliwe. W odpowiedzi usłyszałem coś co mnie głęboko wzruszyło - "spójrz dziecku w oczy, zobaczysz potrzebę boga". Ha! Niezły dowcip!

>"spójrz dziecku w oczy, zobaczysz potrzebę boga". Ha! Niezły dowcip!

Iiii tam, gadanie. Kiedy ja patrzę w oczy, widzę tęczówkę, rogówkę, źrenicę i parę innych jeszcze rzeczy, ale boskiej potrzeby tam akurat jeszcze nie widziałam.

>>"spójrz dziecku w oczy, zobaczysz potrzebę boga". Ha! Niezły dowcip!

>Iiii tam, gadanie. Kiedy ja patrzę w oczy, widzę tęczówkę, rogówkę, źrenicę i parę innych jeszcze rzeczy, ale boskiej potrzeby tam akurat jeszcze nie widziałam.

   A to spojrzenie? Czyż nie jest boskie? W dodatku potrzebujące?

---

Pomoc terapeutyczna oraz psychologiczna - całodobowo.

>A to spojrzenie? Czyż nie jest boskie?

W tej sprawie warto zerknąć tu:

pl.wikipedia.org/wiki/Neurony_lustrzane

Tak na początek.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>W tej sprawie warto zerknąć tu:
>pl.wikipedia.org/wiki/Neurony_lustrzane

   Czyli mam autyzm. Od dawna się tego spodziewałam.

>Tak na początek.

   Dziękuję.

---

Pomoc terapeutyczna oraz psychologiczna - całodobowo.

>Czyli mam autyzm. Od dawna się tego spodziewałam.

To chyba pochopny wniosek.
Neurony lustrzane wspierają raczej koncepcję poznania alter ego (przez analogię z naszymi stanami psychicznymi).

A poza tym

koty i spojrzenia pensjonariuszy
przechodzą przez płot
psychiatryka

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>koty i spojrzenia pensjonariuszy przechodzą przez płot psychiatryka.

   Pocieszył mnie Kolega. Mam kota, którego znalazłam w 1996 roku. Za płotem.

---

Pomoc terapeutyczna oraz psychologiczna - całodobowo.

>Pocieszył mnie Kolega.
>Pomoc terapeutyczna oraz psychologiczna - całodobowo.

Czy to trudno pocieszyć samego siebie?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Czy to trudno pocieszyć samego siebie?

   Czyli Kolega jest moim kotem? Chyba naprawdę czas do lekarza......

---

Pomoc terapeutyczna oraz psychologiczna - całodobowo.

>>Czy to trudno pocieszyć samego siebie?
>    Czyli Kolega jest moim kotem? Chyba naprawdę czas do lekarza......

Po łacinie to będzie raczej Medice, cura te ipsum całodobowo.

>Czy to trudno pocieszyć samego siebie?
1-mężczyzna: zależy od środowiska;
2-kobieta: zależy od ilość środków płatniczych jakie można wydać na cel+czy środowisko ma te środki.

>Stwierdziła, że (uwaga!) powinienem przeprosić babcię i jej wybaczyć za to, że napluła mi w twarz (dwa razy) za bycie ateistą. Przecież to starsza osoba! I co z tego się pytam? Jak można dawać się poniżać i jeszcze prosić o wybaczenie (typowo katolickie)?!

Babci się epoki pomieszały. Urodziła się o tysiąc lat za późno.

Ale tak serio. Szacunek - w czasach obecnych - wymagany jest od obydwu stron. To nie jest tak, że starszy ma szacunek, a młodszy nie ma.

Natomiast może zrobić babci psikusa? Weź babci zamontuj w pokoju głośniczek, w nocy jej puść jęki, potrząsanie łańcuchami i oznajmij, że jesteś dziadkiem przemawiającym z piekła. Dziadek ostrzega babcię, że nie ma już dla niej odwrotu, że bluźniła opowiadając rzeczy o objawieniach i też będzie się smażyć w piekle. Efekt murowany

>Czy wciąż rodzicom, którzy uważają mnie za kretyna należy się szacunek?

Masz wybór: prawda lub krewni. Pośpiesz się, nim problem rozwiąże Alzheimer.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Witam,

> ...Po powiadomieniu ich o byciu ateistą zostałem obrzucony inwektywami...

Brak akceptacji ze strony najbliższych jest przytłaczający,

> Mam dosyć tego koloryzowania jej osoby!

... ale czy Ty ich akceptujesz? Masz babcię z objawieniami i co z tego.

Nauka, pasje, dorywcza praca, dziewczyna (?) .... masz tyle do zrobienia dla siebie, dla swoje przyszłej niezależności, że zajmowanie się dyskusjami w rodzinie na temat światopoglądu to zwykła strata czasu. Traktuj światopogląd każdej osoby i swój jako coś intymnego. Z tym się nie dzielisz!!! Czy lecisz do mamy/babci by opowiadać na jakim jesteś etapie w kwestiach seksu? NIE. To samo wiara. UCZ SIĘ, PRACUJ, BAW SIĘ - niech to będą Twoje priorytety.