Jako, że nie mogłem dodać pełnego komentarza na temat Jezusa jako rzekomego syna Pantery, to zakładam nowy wątek.

Czy Talmud naucza o Jezusie z Nazaretu, który był synem rzymskiego legionisty?

Niektórzy piszą, że Jezus z Nazaretu był synem rzymskiego legionisty, który był z pochodzenia Żydem. Starają się do swojej argumentacji używać Talmudu a dokładnie fragmentów wyciętych z kontekstu.

Tosefta Chullin 2:23 podaje:

"Wydarzyło się z rabinem Elazar ben Damah, którego ukąsił wąż, że Jakub, mąż z Kefar Soma, przybył uleczyć go w imieniu Yeshu-ben-Pantera, ale rabi Iszmail nie dopuścił do tego. Rzekł on: 'Nie pozwalam ci, ben Damah'. A on odrzekł: 'dam ci dowód, że on może mnie uleczyć'. Ale nie miał on możliwości udowodnienia tego, bowiem umarł."

Nie ma tu wzmianki na temat Jezusa z Nazaretu. Jest tylko mowa o Jezusie. To imię było bardzo popularne w tamtych czasach. Było wielu różnych Jezusów. Niektórzy jednak wycinają z Talmudu pewne fragmenty by udowadniać, że chodzi w nim o Jezusa z Nazaretu za każdym razem gdy to imię jest wspominiane. Oczywiście jest to działanie nielogiczne i przez to pokazują brak znajomości tematu i tworzą niewiarygodną składankę z życia wielu osób noszących to imię. Po takich działaniach rodziły się niedomówienia i trzeba było przeciwdziałać tej niedorzeczności. Jedną z nich były słowa:

“Maria została odrzucona przez jej męża, z zawodu cieślę, po tym jak została skazana (uznana winną) za niewierność. Wyrzucona przez męża, i tułająca się na pustkowiu w niesławie, wtedy w opuszczeniu urodziła Jezusa, z pewnego żołnierza Panthery. (Orygen, Contra Celsum, 1:28)”

To był wniosek nielogicznych badań Celsusa. W dziele tym Orygenes przytoczył fragment argumentacji Celsusa

Niektórzy podają, że odnaleziono nawet imię rzołnieża, który miał na imię Pantera. Ciekawym jest jednak to, że stało się to na terenie Niemiec. Samo imię także nie jest niezwykłe, bo było bardzo popularne w tamtych czasach. Okazuje się także, że przydomek Pandera nie musi być prawdziwym imieniem, ale umownym przydomkiem zdrajcy, ponieważ w Iliadzie Homera pojawia się zdrajca Pandaros, którego imię stało się właśnie w okresie silnej hellenizacji symbolem zdrady. Np. w dziele Genesis Rabba 50 sformułowanie "głos Pandara" oznacza tyle co "niedotrzymanie obietnicy i zdradę". (fzp.net.pl/614_11.html ).

Wracając do tej niedorzecznej tezy o Panderze i Jezusie Orygenes pisał:
Origen, Contra Celsum 1, 32

But let us now return to where the Jew is introduced, speaking of the mother
of Jesus, and saying that "when she was pregnant she was turned out of doors
by the carpenter to whom she had been betrothed, as having been guilty of
adultery, and that she bore a child to a certain soldier named Panthera;"
and let us see whether those who have blindly concocted these fables about
the adultery of the Virgin with Panthera, and her rejection by the
carpenter, did not invent these stories to overturn His miraculous
conception by the Holy Ghost: for they could have falsified the history in a
different manner, on account of its extremely miraculous character, and not
have admitted, as it were against their will, that Jesus was born of no
ordinary human marriage. It was to be expected, indeed, that those who would
not believe the miraculous birth of Jesus would invent some falsehood. And
their not doing this in a credible manner, but (their) preserving the fact
that it was not by Joseph that the Virgin conceived Jesus, rendered the
falsehood very palpable to those who can understand and detect such
inventions. Is it at all agreeable to reason, that he who dared to do so
much for the human race, in order that, as far as in him lay, all the Greeks
and Barbarians, who were looking for divine condemnation, might depart from
evil, and regulate their entire conduct in a manner pleasing to the Creator
of the world, should not have had a miraculous birth, but one the vilest and
most disgraceful of all? And I will ask of them as Greeks, and particularly
of Celsus, who either holds or not the sentiments of Plato, and at any rate
quotes them, whether He who sends souls down into the bodies of men,
degraded Him who was to dare such mighty acts, and to teach so many men, and
to reform so many from the mass of wickedness in the world, to a birth more
disgraceful than any other, and did not rather introduce Him into the world
through a lawful marriage? Or is it not more in conformity with reason, that
every soul, for certain mysterious reasons (I speak now according to the
opinion of Pythagoras, and Plato, and Empedocles, whom Celsus frequently
names), is introduced into a body, and introduced according to its deserts
and former actions? It is probable, therefore, that this soul also, which
conferred more benefit by its residence in the flesh than that of many men
(to avoid prejudice, I do not say "all"), stood in need of a body not only
superior to others, but invested with all excellent qualities.

Pozdr.