Czytelniku - jeśli jesteś zainteresowany moimi przemyśleniami dlaczego należy włączyć wirusy do cesarstwa organizmów żywych to zapraszam Cię do przeczytania poniższego artykułu w którym przedstawiłem kilka powodów jakie znalazłem aby to uczynić.

Wstęp:
Zapewne większość to czytających zgadza się z popularnym stwierdzeniem, że wirusy nie są organizmami żywymi. Głównym powodem tej klasyfikacji jest stwierdzenie, że nie posiadają one mechanizmów metabolizmu podstawowego (czyli energetycznego) poza ciałem gospodarza. Jest to całkowicie uzasadnienie stwierdzenie i opierając się tylko na nim rzeczywiście można stwierdzić, że wirusy nie mają podstaw aby nazwać je organizmami żywymi. Proszę jednak nie trzymać się tej definicji kurczowo, jako iż pod pewnymi innymi względami są one bardziej żywe od niektórych organizmów żywych. Rozmawiałem na ten temat z dwoma profesorami biologii UW, którzy potwierdzili moje przypuszczenia - definicja "życia" jest umowna. Istnieją pewne cechy wirusów wedle których możemy zaklasyfikować je do organizmów żywych (szczególnie istotne są tutaj odkrycia ostatnich kilku lat, takich jak odkrycie wirusa MIMI, wirofaga Sputnik oraz badania nad nanobami/nanobakteriami). Coraz częściej proponuje się nawet utworzenie nowej klasyfikacji organizmów, o czym napiszę w podsumowaniu.

Powodem pierwszym dla którego wirusy można nazwać żywymi jest oczywisty fakt, że...mają one materiał genetyczny. W pewnych wypadkach jest to RNA, w innych DNA (warto również nadmienić, że istnieją różnorodne wariancje w budowie tego materiału - formy liniowe, kołowe, hybrydowe itp.). Sam fakt posiadania materiału genetycznego jest jedną sprawą. Nie zapominajmy jednak, że nie jest to "śmieciowe DNA/RNA". Wręcz przeciwnie - jest one pełne genów które są niezbędne wirusowi "do przeżycia". Materiał genetyczny tak jak dla organizmów żywych - ewoluuje. Mało tego - można badać podobieństwo genetyczne wirusów i tworzyć ich drzewa filogenetyczne. Geny wirusowe wyewoluowały nawet osobne (niespotykane u swoich gospodarzy) białka np. słynna odwrotna transkryptaza mogąca zamienić RNA w DNA albo rzadko już chyba wykorzystywana w biotechnologii polimeraza T7 którą tylko one mają. Wydaje mi się, że chyba nikt nie będzie oponował, że pod względem budowy materiału genetycznego wirus będzie bardzo podobny do organizmu żywego. Richard Dawkins spopularyzował termin "Samolubny gen" w którym podstawową jednostką w biologii nie jest populacja, nie jest to też osobnik...jest nim GEN. Czy ma znaczenie czy ten gen znajduje się w wirusie czy też w komórce?

Wielkość materiału genetycznego również daje do myślenia.
ZDJĘCIE: www.microb(*)/virology/3035pics/genomes.jpg
Ogólnie przyjęło się, że wirusy mają najmniejsze w świecie biologii genomy. To oczywiście racja, chociaż gdy przyjrzymy się wirusowi MIMI oraz jakiejś małej bakterii (np. Mycoplasma genitalium) zauważymy, że pod względem ilości materiału genetycznego wirusy nie ustępują bakteriom. Można by się spodziewać po materii ożywionej jakim jest bakteria, że ta będzie mieć o wiele więcej materiału genetycznego. Szczerze mówiąc - gdyby wirusy były istotnie tylko kilkoma genami które umieją się replikować w gospodarzu, to spodziewałbym się dużej przepaści pomiędzy materią "żywą" i "martwą". Musimy bowiem pamiętać, że materiał genetyczny koduje to co czyni żywą komórkę żywa. Tymczasem patrząc na wykres wielkości genomu widzimy coś zdumiewającego - niektóre wirusy...są bardziej złożonymi organizmami niż bakterie!

I tak przechodzimy do trzeciego powodu jakim jest ZAWARTOŚĆ materiału genetycznego. Krótko mówiąc - spodziewamy się po wirusach, że będą kodować ABSOLUTNE MINUMUM. Cała maszyneria komórkowa niezbędna do replikacji znajdować się będzie już w komórce gospodarza, więc nie ma powodu dla którego miałaby się niepotrzebnie męczyć prawda?
Otóż nie. Megawirusy takie jak MIMI kodują większość rzeczy jakie normalnie dostarczałaby im komórka! Wirus MIMI koduje około 150 własnych białek, w tym własne polimerazy i czynniki replikacji DNA a nawet geny kodujące syntezę nukleotydów i aminokwasów! W ogóle nie potrzebuje genomu gospodarza do replikacji. Zawiera introny oraz oba kwasy - DNA i RNA. Temu wirusowi naprawdę niewiele zabrakło aby nazwać go bakterią <sic>. Dla kontrastu przyjrzyjmy się takiej bakterii jak Mycoplasma genitalium. Nie dość, że jej genom jest niewiele większy (380-480 genów) to jeszcze pod względem samowystarczalności jest ona mniej samowystarczalna od wirusa MIMI! (nie produkuje własnych aminokwasów). Gospodarz musi jej wszystko dostarczyć. Wirus MIMI wydaje się być tutaj "bardziej kompletny". Dlaczego bakteria która jest zależna od genomu gospodarza ma być uznana za żywą, a wirus, który również pasożytuje na gospodarzu, ale posiada pakiet genów który uniezależnia go od gospodarza ma być uznany za materię nieożywioną?

Chociaż kryterium wielkości może być mało znaczące, to należy mieć na uwadze, że niektóre megawirusy są większe od najmniejszych bakterii.

Przyjrzyjmy się jednak chwilkę nad celem wirusa: wykorzystać komórkę gospodarza do namnożenia się. Poza nią nie mają wykazywać żadnych oznak życia. Jak zatem wyjaśnić wirofaga Sputnik - który infekuje...inne wirusy? (dołącza swój genom do innego wirusa).

Mimo opinii iż Wirusy są jedynie pasożytami, są one najpospolitszymi organizmami na Ziemi stanowiącymi dużą część światowej biomasy.
WYKRES: www.nature(*)/n10/images/nrmicro1750-f1.jpg

A co z samym metabolizmem? Otóż wirusy mogą "kraść" błonę komórkową swoich gospodarzy aby upodobnić się do nich (taką błonę nazywamy wtedy "kopertą"). Błona ta może przeprowadzać szczątkowe funkcje metaboliczne. Bardziej należy jednak przyjrzeć się niektórym organizmom żywym które przeżywają w niskich temperaturach pozbawione metabolizmu. Endosporę zamrożoną w ciekłym azocie nadal uważamy za żywą mimo iż -tak jak wirus- czeka ona przecież aż napotka korzystniejsze warunki.

-LIMIT ZNAKÓW OSIĄGNIĘTY-