Trzeba przyznać, że w natłoku badziewia, głupoty, tandetnej sensacji, marnej pornografii, Hollywood od czasu do czasu wyda na świat coś nad czym można się zastanowić po filmie. Dziś (dopiero) obejrzałem film "Gattaca". Jeden z tych, które nie próbują przesłonić treści marną sensacją, akcją, efektami FX, tak jak było to zrobione w filmie "Wyspa". Zastanawiam się, czy według Was obraz życia ludzi w przyszłości przedstawiony w tych dwu filmach (szczególniej w "Gattaca") jest racjonalnym celem rozwoju ludzkości, czy może ludzie stworzyliby sobie kolejny holokaust, kolejną próbę podziału, tym razem nie ze względu na kolor skóry, rasę, wyznanie, pochodzenie, lecz genom. Pojęcie genetycznej dyskryminacji zostało użyte w filmie "Gattaca", zaznaczam, że nie chodziło tu o dyskryminację w sensie w jakim można by taką zastosować już dziś, przecież każdy człowiek ma inne geny, jeden lepsze drugi gorsze i nie można nazwać dyskryminacją tego, że Franek został przyjęty do pracy przy kopaniu rowów, a Jacek nie, bo Franek był większy i dużo silniejszy. Nie o to chodzi w filmie. Tutaj chodzi o prawdziwą dyskryminację, kiedy ludzkość dzieli się na 2. Ci którzy kupili sobie geny (właściwie ich rodzice) i ci, których na to nie stać. Czy według Was taki scenariusz byłby przejawem racjonalnego rozwoju ludzkości, czy kolejnym powtarzającym się w kółko od wieków jej podziałem na lepszych i gorszych. Od siebie dodam na razie tylko tyle, że są dwie wartości, które mam za święte: wolność osobista i indywidualizm. Indywidualizm jest czymś pięknym, jest to gwarant różnorodności, niepowtarzalności każdego człowieka, myślę, że indywidualizm jest czymś czego człowiek (jako gatunek) nigdy nie powinien nawet próbować się pozbyć. Nie wiem jak Wy, ale ja w próbie zamknięcia ludzkości w genomie doskonałym widzę raczej socjalizm, czyli coś co jest dla mnie odwrotnością indywidualizmu. I tego się boję. Socjalizmu. Sterowania, kontroli, nadzoru, utopii, perfekcji, inwigilacji, sztuczności, niszczenia uczuć, zakazów, nakazów, dehumanizacji, kolczykowania, monotonii... To cechy, którymi charakteryzują się hipotetyczne obrazy przyszłości w obydwu wyżej wymienionych filmach. Patrząc w przeszłość przyznam szczerze, że czasy mamy dobre, patrząc hipotetycznie w przyszłość widzę przepych technologiczny, inwigilację, kontrolę, powiem wprost widzę socjalizm. Myślę, że mamy obecnie dobre czasy. Cieszmy się nimi, carpe diem.

Pozdrawiam