Nie oszukujmy się. Wiara najczęściej nie jest wyborem świadomym. Ba, wiara w ogóle nie jest wyborem, bo dostajemy ją w spadku z rodziną, tradycją i krajem, w którym przyszliśmy na świat. W takich okolicznościach, nie możemy mówić o wielkiej więzi z wyznawanym bogiem, bo wszystko zostało nam wpojone, a niczego tak naprawdę samemu nie poznaliśmy. Wiem, że powiecie, iż podążanie ścieżką charakterystyczną dla danej wiary jest świadomym wyborem. Patrząc, choćby na nasz kraj możemy zauważyć dzieci idące do Komunii św., czy bierzmowania. W każdym z tych okresów mają już jakieś pojęcie o świecie i mogą dobrowolnie wybrać. Problem w tym, że to wszystko jest następstwem wyżej wspomnianego wpajania zasad moralnych i wiary, a sam chrzest już nadaje nam łatkę bez naszej zgody czy wiedzy.
Początkowo, porzucenie wiary w boga może wydawać się trudne. W końcu kilkanaście, czy nawet kilkadziesiąt lat się wierzyło w istnienie wyższego bytu. Z własnego doświadczenia wyglądało to tak, że potrafiłem zrozumieć brak wszechmocy i wszechwiedzy Boga, ale jednak fakt jego istnienia ciągle siedział mi w głowie. Dzięki potędze nauki i filozofii mogłem w końcu zrozumieć, iż boga nie ma. Prędzej czy później to się musiało stać. I właśnie dlatego teizm nie ma podwalin. Jest to kwestia wychowania, gdyby wszyscy wokół wierzyli w śpiewające ławki, a tradycja nakazywała je czcić, to równie dobrze moglibyśmy im oddawać cześć bez pytania o dowody na ich istnienie.
Świadomym wyborem jest również dobrowolne przejście na inną wiarę. Jeśli ktoś czuje taką potrzebę i dokonał tego na podstawie przemyślanych kroków, to ja rozumiem takich ludzi. Jest to oznaka sprzeciwu wobec narzucania wiary. Może to brzmi śmiesznie, ale katolicy narzucają wiarę katolikom, muzułmanie muzułmanom, i wyznawcy wszystkich innych wyznań robią to samo.