Jako osoba aktualnie kształcąca się na studiach czasem zastanawiam się nad kształtem edukacji. Patrzę z retrospekcją na to jak wyglądała szkoła średnia, co było pozytywne, co kompletnie nie działało, co można było zmienić, a co zostawić.

Ostatnio przeczytałem bardzo interesujący artykuł w warszawskim "Metrze" :
www.mojawy(*)jska-a-polska-reforma-edukacji

Cytat:

Jak widać brytyjscy wyspiarze planują edukować najmłodszych w najnowszych technologiach i przygotowują ich do pracy z narzędziami, które pomogą przemysłowi i ekonomii kraju.
Ja osobiście pomysł bardzo wspieram, szczególnie, że rzeczy takie jak algorytmy komputerowe można bardzo prosto i świetnie wykładać na zabawkach i przykładach przynajmniej nie od początku ugruntowanych w zimnej matematyce.

Kiedy rozmawiam z profesorami na uczelni, czasem słyszę o ich kontaktach z profesorami zza granicy. Ci zagraniczni naukowcy czasem wspominają o naszych absolwentach i o tym jak radzą sobie za granicą. Ogólna opinia jest taka, że nasi absolwenci bardzo szybko uczą się technologii, które ludzie zza granicy już dawno znają. To, w czym z kolei jesteśmy lepsi to podstawy i teoria, dzięki czemu przy kolejnej zmianie technologii nasi się szybciej dostosowują.

Obawiam się, czy aby wszystkie reformy edukacji, które są niekoniecznie sensowne nie pozbawią naszych absolwentów tego właśnie (jedynego prawdopodobnie) atutu. Naturalnie nasuwa się refleksja, że trzeba coś z tym zrobić, a ta dalej przywodzi pytanie, które otwiera temat-rzekę : jak to zrobić ? Kiedy zacząć ? Czy wysyłanie małych dzieci do szkół jest naprawdę tak szkodliwe dla ich rozwoju ? Gdzie są granice ingerencji państwa w edukację najmłodszych ?