>Jak do tej pory nie udało się nigdzie w mózgu zlokalizować świadomości. Nawet przy dużych
>uszkodzeniach mózgu, ludzie mimo wielu problemów zachowują dużą świadomość. Jako małe dzieci nie
>jesteśmy do końca świadomi. Jak przypomnę sobie kiedy przebłyski świadomości się u mnie pojawiały
>gdy miałem kilka latek to przeważnie wtedy kiedy kogoś obraziłem, coś przeskrobałem i cierpiałem jak
>ktoś się na mnie zdenerwował. Czy świadomość może być wyuczoną funkcją mózgu ? Co o tym sądzicie ?

O świadomości nie wiemy za wielę (czytaj : prawie nic), ale zdecydowanie sesnownym postulatem jest założenie, że ma ona ścisły związek z chemią mózgu. Fakt, że przebłyski śwadomości kojarzą się z silnie emocjonalnymi momentami jest zapewne nieprzypadkowy, bo przy silnych emocjach aktywność elektryczna i chemiczna mózgu jest najsilniejsza. Możliwe, że świadomość jest wtedy, kiedy mózg "przyzwyczai się" do swoich szybkich zmian aktywności elektrycznej i chemicznej.

Ale wciąż słowo klucz, możliwe.

(jako laik w tej dziedzinie proszę o wypowiedź specjalisty albo wskazanie źródeł dalszej edukacji, bo kognitywistyka jest fajna)

---

Jeśli ludzie myślą, że matematyka nie jest prosta, to tylko dlatego, że nie zdają sobie sprawy, jak skomplikowane jest życie.

>>Jak do tej pory nie udało się nigdzie w mózgu zlokalizować świadomości. Nawet przy dużych
>>uszkodzeniach mózgu, ludzie mimo wielu problemów zachowują dużą świadomość.

Istnienie świadomości jest najbardziej zagadkowym fenomenem i nie ma przypisanego jej obszarowi ani struktur w mózgu. Raczej są to chwilowe asocjacje wielu struktur korowych angażowane do określonych potrzeb. Świadomość jest powiązana z pamięcią krótkotrwałą, bo po chwili aktywności może zanikać.

W rozmowach o świadomości najlepsze (często, ale nie zawsze) jest to, że nie wiadomo o czym się rozmawia. Dlatego mam prośbę, żeby każdy z dyskutantów napisał mi swoją (a nie skopiowaną) definicję świadomości- tak jak ją rozumie.
Wtedy dyskusja nabierze konkretów i poruszać się będziemy w obszarach, które łatwiej będzie zrozumieć.
Wszystko wydaje się łatwiejsze, gdy jest zdefiniowane i "rozebrane" na czynniki pierwsze.

>W rozmowach o świadomości najlepsze (często, ale nie zawsze) jest to, że nie wiadomo o czym się rozmawia. Dlatego mam prośbę, żeby każdy z dyskutantów napisał mi swoją (a nie skopiowaną) definicję świadomości- tak jak ją rozumie.

Pomimo wielu definicji, trudno o precyzję, bo świadomość jest zagadkowa. Mi najbardziej pasuje wytłumaczenie świadomości przez Roberta Korzeniewskiego. On tą sprawność umysłową rozgranicza na świadomość i samoświadomość. Ta pierwsza jest stanem psychicznym, gdzie na przykład oglądamy łyżeczkę do herbaty i mamy świadomość jej istnienia, kształtu, innych cech. Natomiast samoświadomość to jest jakby wyjście ze swojego ciała o spoglądanie na siebie oglądającego łyżeczkę do herbaty.
Świadomość własnego istnienia maja na pewno szympansy i świadczy o tym słynne doświadczenie z kropką na czole.

No właśnie ile ludzi, tyle pewnie definicji świadomości. Przy czym definicje psychologiczne (węższe), czy filozoficzne (szersze)- zwłaszcza dotyczące świadomości fenomenalnej nie wydają mi się dobre. Zachaczają bowiem tylko o pewien margines tematu, w ogóle nie wchodząc (nawet nie próbując) w jego strujturę i mechanizmy. A to z mojego punktu widzenia błąd, bo bez rozwiązania mechanizmów nie ma mowy o rozwikłaniu zagadki świadomości.

Jeśli chodzi o ten podział, który przedstawiłeś (samoświadomość i świadomość wszystkiego innego) jest on dla mnie w ogóle wyznacznikiem świadomości. Tzn. dla mnie nie ma świadomości bez samoświadomości. Przy czym samoświadomość według mnie dostępna jest wszystkim organizmom mającym reprezentacje wewnętrzna swojego ciała (zarówno "pokrywy" jak i wnętrza) w postaci populacyjnego systemu kodowania.

>Czy świadomość może być wyuczoną funkcją mózgu ? Co o tym sądzicie ?

Świadomość, tak samo jak i myślenie jest niematerialne, więc nie widzę powodu, by przypisywać je jakiemuś wyszczególnionemu organowi fizycznemu - jeśli już, to... raczej całemu organizmowi.

>Świadomość, tak samo jak i myślenie jest niematerialne,
Się znaczy że co? Obywa się bez materii?

>więc nie widzę powodu, by przypisywać je jakiemuś wyszczególnionemu organowi fizycznemu - jeśli już, to... raczej całemu organizmowi.
Całemu?
Detalicznie?
Hmmm... świadomość bez nogi, nerki cy oczu jest czymś trywialnym. Tuszę, że potrafisz podać przykład świadomości bez mózgu.

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>>Świadomość, tak samo jak i myślenie jest niematerialne,
>Się znaczy że co? Obywa się bez materii?
>>więc nie widzę powodu, by przypisywać je jakiemuś wyszczególnionemu organowi fizycznemu - jeśli już, to... raczej całemu organizmowi.
>Całemu?
>Detalicznie?
>Hmmm... świadomość bez nogi, nerki cy oczu jest czymś trywialnym. Tuszę, że potrafisz podać przykład świadomości bez mózgu.
>

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

Fakt, nie jest to takie proste, bo przecież my, materialni nie dopuszczamy takiej myśli, że coś w nas może odbywać się poza naszym ciałem, bo przecież nasze myśli zawdzięczamy li tylko przemianom fizykochemicznym w naszych mózgach...
Zapominamy przy tym, że wszystko w okół nas składa się z mikrocząsteczek, które z wiadomych sobie powodów połączone są w poszczególne minerały czy też organizmy żywe.

Czy scala je chęć bycia razem a może tylko oddziaływania elektromagnetyczne lub same ładunki elektryczne - nie wspominając już o grawitacji...?

Świadomość "bez nogi, nerki cy oczu" nadal może być tą samą świadomością, tyle że zubożoną o te części ciała (trauma) a może się odbudowywuje, a może... tak, jak w hologramie? Przecież jest już chyba wszystkim wiadomo, że wielkość mózgu jeszcze o niczym nie świadczy...?

Przykład świadomości bez mózgu? Proszę bardzo - ewolucje wykonywane w locie przez stado ptaków dają do myślenia, ale może po prostu tylko się tego nauczyły, wszak trening czyni mistrza.
Jak jest na pewno, tego nikt nie wie.