Wielu zapewne oglądaczy telewizyjnych wiadomości z pewnym niedowierzaniem obserwuje to, co się dzieje wokół afery z cyberatakiem na serwery Sony. Okazuje się, że wykradzione terabajty danych, wśród których jednym z bardziej smakowitych kąsków były maile i sms-y śmietanki Hollywoodu, zawierające zapewne nie tylko merytoryczne recenzje dokonań filmowców i aktorów/rek, wzmocnione groźbą zamachów bombowych na kina, w których by pokazano najnowszą komedię ośmieszającą północnokoreańskiego dyktatora wystarczyły, by skompromitować jedyne supermocarstwo, które najwyraźniej nie jest w stanie zapewnić poczucia bezpieczeństwa ludzi kina w strategicznej dziedzinie, którą jest wolność wypowiedzi.

Widać wyraźne pęknięcie na konstytucyjnym fundamencie Ameryki - wolność słowa w tym kraju była niemal religią i jednym z tych wyróżników, dzięki którym Amerykanie mieli prawo rzeczywiście odczuwać dumę i pewną wyższość wobec despotyzmów starej Europy. Teraz nie tylko okazuje się to być dętym frazesem, ale upada w sposób, który źle wróży całemu światu, wysyłając klarowny sygnał, że dobrze przygotowana groźba jest w stanie zaszachować jedynego "żandarma świata", za jakiego USA próbowały uchodzić. Pomijając kwestie sympatii lub antypatii do tak rozumianej roli Ameryki obecna sytuacja może świadczyć albo o niesłychanej słabości Amerykanów, albo - i to chyba bardziej prawdopodobna wersja - o tym, że Korea Pn. (która, jak wszystko na to wskazuje, może mieć z tym coś wspólnego) posiada jakieś atuty, o których milczą media.