Życie po życiu nie jest zarezerwowane li tylko dla wierzących. Ateista i każdy inny człowiek może dostać drugą szansę od losu.

Gdy obudziłam się ze śmierci klinicznej lekarz powiedział, że chęć życia we mnie zwyciężyła i mój powrót 'stamtąd' w dużej mierze zawdzięczam właśnie sobie, rzecz jasna łącznie ze zdobyczami medycyny. Być może, mimo delikatnej budowy ciała, wydałam się mu osobą silną psychicznie, ale gdy w nocy ten sam lekarz podszedł do mnie zaniepokojony, widząc, iż patrzę w sufit mimo podania morfiny, zapytał dlaczego nie śpię, już mniej wierzył w moją moc. Odpowiedziałam, że nie mogę pozwolić sobie na zaśnięcie, by nie przespać własnej śmierci. Gdy po dwóch tygodniach opuszczałam OIOM przypomniał mi te słowa, bo zrobiły na nim duże wrażenie. Nie pytałam dlaczego. Tamta noc była dowodem na to, że człowiek, że ja miałam chwilę zwątpienia w dalsze życie. Poza tym ta chwila była podyktowana bez wątpienia inną chwilą sprzed kilku lat, kiedy to 'umierałam' razem z tatą Wydawało mi się, że mógł to być ten czas, w którym miałam poczuć to co on wtedy. To się czuje tylko raz.
Zaraz po przyjęciu na oddział zapytała pielęgniarka męża, czy życzę/życzymy sobie księdza, lecz stanowcza odmowa ten temat zamknęła. Dziwię się, choć pewnie dla wielu to zbyt osobiste byłoby, ale skoro podpisuje się przy przyjęciu do szpitala stertę papierów, tak naprawdę nie będąc świadomym pod czym składa się te podpisy, powinna być też rubryka 'duchowny' i wybór - TAK lub NIE.

Nawet przez myśl mi nie przeszło, że żyję dzięki Bogu, choć niektórzy ludzie uważają, że w obliczy śmierci składa się ręce na piersi i wzrok kieruje ku górze, czyli jak trwoga to do Boga (no właśnie dlaczego do góry? Bo tam jest 'ładnie' czy może stamtąd lepiej widać doły?). Nie w moim przypadku, bo osoba, taka jak ja, tj. niewierząca przez całe życie, nie zmieni swojego światopoglądu w obliczu zagrożenia, ot tak, w jednej sekundzie i nie zwróci się o pomoc do sił nadprzyrodzonych, jeśli przez całe życie kroczyła bez nich. Na tym polega odpowiedzialność światopoglądowa, odpowiedzialność przed sobą, przed najbliższymi. Przecież ona (odpowiedzialność) ma wpływ na formę pożegnania się z tym światem, formę pasująca do żegnanego. Gdyby ktoś zafundował mi pogrzeb katolicki, bez wątpienia stanowczo sprzeciwiłabym się temu chyba wstając z grobu Na szczęście obok mnie są ludzie odpowiedzialni, dla których czyjś wybór jest najważniejszy, bo wzajemnie się szanujemy.

Gdy leżałam na stole w pracowni hemodynamiki pielęgniarka pomagająca lekarzowi spytała mnie czy czytałam 'Księgę Hioba'. Oczywiście, jak łatwo się domyśleć, nie czytałam i tak też odpowiedziałam. Była zdziwiona, lecz niemal natychmiast dodałam, że jestem osobą niewierzącą. Matko, jakie to przykre, że na każdym kroku muszę o tym informować świat, jakby to dla kogoś oprócz mnie miało jakieś znaczenie. Jeszcze bardziej niedowierzała, że w obliczu takiej choroby, w obliczu niepewnego jutra nie chcę się nawrócić. Na co ja ją zapytałam, a pani jutro jest pewne? Czy pani Bóg dał na to gwarancje? Zrezygnowała z dalszej dyskusji. Widziałam ją jeszcze kilkakrotnie podczas następnych pobytów w szpitalu i w tej pracowni, jednak nigdy już nie wróciła do tej tematyki. Z resztą nie było sensu wracać, gdyż stanowczo stwierdziłam, iż moja chęć życia, medycyna, wsparcie rodziny w zupełności mi wystarczą za całą resztę.

Tekst powyższy ma podłoże osobiste, lecz nie chodziło mi o osobiste przeżycia towarzyszące mi w chorobie, lecz pokazanie do czego wiara jest potrzebna wielu ludziom i jak trudno zrozumieć osobę, która jej nie ma przez osobę wierzącą. Natomiast problemu nie ma, jak sadzę, osoba niewierząca ze zrozumieniem dlaczego ktoś wierzy, bowiem ta ostatnia wie, że każdy z nas ma wybór, ma prawo do niego. Trzeba zacząć uczyć się akceptacji dla wyboru drugiego człowieka, bez względu na to czego dotyczy. Rozumiem, że wiara nadaje pewne ramy światopoglądowe wierzącemu, ale nie rozumiem dlaczego ogranicza mu logiczne myślenie lub pozbawia go. Paradoksalnie i ateistę ramy ograniczają, choć w innym wymiarze, bo on ma otwarty umysł na całokształt złożoności świata. Właśnie logika pozwala mu na poznawanie, wnioskowanie, odrzucanie, wybieranie poprzez rozum etc.

Nie jest proste do zrozumienia nawet przez otwarty umysł dlaczego wysiłek wszystkich ludzi walczących o uratowanie/wyzdrowienie człowieka jest przypisywany tak łatwo Bogu? Nawet jeśli ratuje się osobę niewierzącą. Bóg ma tyle swoich owieczek, więc po co mu jeszcze te, które jego istnienie odrzucają? Ja zawsze wyznawałam i nadal wyznaję zasadę 'nic na siłę', ale coraz częściej zaczynam wątpić w jej słuszność. Ja żyję nie dzięki Bogu!