Stanisław Smuga-Otto przesłał uwagi do artykułu Jerrego Coyna:

A nawet jeśli to czyni, to warto byłoby się zastanowić... dlaczego??? Co skłoniło tak szacowny autorytet do tak szokujących stwierdzeń i konkluzji. Do kwestionowania ... NAUKI?
Po przeczytaniu tłumaczenia felietonu Jerry’ego C. dokonanego przez panią Małgorzatę (wyrazy wdzięczności i uznania za celność wyboru i trud przekładu!) miałem natychmiast odruch wyciśnięcia ikonki z komentarzem – ale nie znalazłem takowej na mym ekraniku. Potem przyszła refleksja, że tematu i tak nie dałoby się skomentować w 1300tu znakach. Więc – albo dać sobie spokój, albo... nagryzmolić własny mikro-felietonik.
Wybrałem tę drugą opcję z nadzieją, że Wy, szanowni Czytelnicy, zmyjecie mi głowę i wytłumaczycie, jakimi to imbecylami jesteśmy... znany wszystkim w naukowym wszechświecie Mr. Henry Gee z „Nature” i ja, nikomu nieznany autor niniejszego tekstu. Zachęcam, bo poglądy i tego pierwszego –naukowego celebryty i moje, choć nie zupełnie identyczne, to jednak czasami okazały się być jakoś zbieżne.
Te jego - choć to tylko fragmenty opatrzone niezbyt entuzjastycznym komentarzem p. Jerry’ego C. z Chicago – ze świetnego przekładu pani Koraszewskiej - już poznaliście. Teraz kolej na moje.
Nauka...nie mam zamiaru kwestionować osiągnięć tejże. Wyjaśnianie zagadek otaczającej nas rzeczywistości, próby jej tłumaczenia, logika stosowana do zrozumienia procesów doprowadzających do tego, czym jesteśmy, co doświadczamy i widzimy. Krocie wynalazków z dziedzin chemii, fizyki, biologii... Wspaniały rozwój i postęp w naukach teoretycznych. Jak to kwestionować? Jak przeciwstawiać popperowską logikę i metodę naukireligijnym bredniom opartym na ślepej wierze??? Więc nie w tym rzecz i problem.
Problem jednak w tym, że bardzo wielu – również niestety i tych z nas, co to Racjonalistami się samozwą – przyjmuje naukę jako „prawdę objawioną”.
Naukowe tytuły wyrobników różnych uniwersytetów czy instytutów kreują ich w opinii publicznej na nieomylnych. Przykłady można by mnożyć. Zwrócę Wam tylko uwagę na popularność (ponoć aż 40 % społeczeństwa III Rzplitej) bredni głoszonych przez „ekspertów” Macierewicza. A uwiarygadniają te brednie ich stopnie naukowe, ich pozycje w uniwersytetach i politechnikach, no i... wiara tłumów w NAUKĘ.
Czy wiecie, jak ogromna ilość półgłówków uzyskuje obecnie stopnie naukowe? Wystarczyim wszak upór, zaparcie się i pracowitość, i już pan Macierewicz będzie miał swego profesora – eksperta. A tłumy – swego świętego w religii pt. „nauka”.
I tu dochodzimy do sedna: NAUKA, racjonalne myślenie wg. znanej Wam wszystkim formuły „na chłopski rozum” – osiągnęły status religii. Ludziska wierzą w NAUKĘ, ufają swemu, no i naukowców też, chłopskiemu rozumowi.
Skoro coś widzą, to to coś jest. Skoro czują, to też musi być. Jak coś się wydarza, musi być tego przyczyna, no i przyczyny pra-przyczyna. Czy to czegoś Wam nie przypomina? Bingo! Religia... oczywiście. I wszystko się zgadza.
Tłumy w małych polskich – i nie tylko polskich – miasteczkach widzą płaczące żywymi łzami i krwawiące malowanki i wydłubanki. Widma Przenajświętrzych, z Lechem włącznie, na brudnych i spconych szybach. Wszystko więc też im się zgadza. No nie?...
Bo wszak nasze ludzkie, a więc też i wielomilionowej rzeszy masowo wyprodukowanych naukowców zmysły są wielce ograniczone i niezbyt wiarygodne. Możliwości ludzkiej percepcji pozwalają przyjmować i oceniać zaledwie niewielki fragment wszechświata. I na tym to fragmencie usiłują zbudować całość. Religie są im w tym pomocne. Te „scientologiczne” również.
A nauka, ta zmistyfikowana przez media i nierozumiana przez tłumy, niestety – powtarzam – traktowana jest tak, jak religie tego świata.
Na tym zadufaniu potknęły się nie tylko miliony nas, „prostaczków”, ale i zdarzyło się to ongiś słynnym naukowcom Kraju Rad, kwestionującym dziwaczne i nielogiczne tezy ogólnej teorii względności. Potknął się na tym intelektualnym proguniezaprzeczalnie wielki umysł, Albert Einstein, gdy kwestionował logikę mechaniki kwantowej.
I takich potknięć będzie jeszcze bardzo wiele, bo NAUKA nie jest religią, nie głosi i nigdy głosić nie będzie prawd oczywistych. A logika, którą my wyznajemy i uznajemy jest logiką opartą na naszych, ograniczonych zmysłach. Nie jest to „logika wszechświata”.
I może właśnie to p. H.G. miał na myśli, po wieloletnim doświadczeniu bezkrytycznych hołdów i uwielbienia przez czytelników „Nature” i „Science”, co to dopiero na emeryturze mają odwagę zabrać głos i popowątpiewywać?