Do Bazgrołów z powodu braku precyzji.

Dostarczamy energii układowi zamkniętemu - zmieniamy go.
By zegar równo "tykał" muszą być spełnione określone warunki:
1. Dostarczana energia musi być równa energii oddanej (oddanie energii może nastąpić z opóźnieniem, byle równym względem pierwotnego dostarczenia)
2. Dostarczana energia jest w takiej postaci, że nie zakłóca działania układu, jako zegara
3. Dostarczamy (lub układ pobiera energię) energię w równych okresach;

Jeśli założysz, że zegar równo "tyka", a bilans energii (dostarczana minus oddana, obie w cyklu) jest ujemny, to znaczy, że zegar czerpie energię z siebie (Twoje zmniejsza się).
Jeśli zegar przez dłuższy niż normalnie czas pobiera energię potrzebną do "tyknięcia", to czas między kolejnymi tyknięciami się wydłuży (o ten kawałek potrzebny na pobranie energii).
Sytuacja czerpie po części z siebie i z dłużej część energii pobiera z zewnątrz też jest możliwa.

Twoje pytanie ma odpowiedź. Poczytaj sobie o:
1. Wahadło - bilans energetyczny zerowy
2. Wahadło z tłumieniem (bez siły wymuszającej) - bilans energetyczny ujemny
3. Wahadło (może być z tłumieniem) z siłą wymuszającą - w szczególności dla rezonansu - bilans energetyczny dodatni

Pozdrawiam

---

Server and receiver are both blind.

Wynika z tego co piszesz, że w pełni izolowany zegar nigdy nie przestaje "tykać".
Mi jednak wydaje się, że zegar w polu grawitacyjnym, który nie oddaje energii w żaden sposób - jednak przestanie "tykać".

Tak samo jak ściśnięta sprężyna uwolniona w próżni w polu grawitacyjnym w końcu przestanie drgać.

------------------

i przy okazji wskaż mi miejsce gdzie w zasadach termodynamiki uwzględnione jest oddziaływanie grawitacyjne poszczególnych cząsteczek układu na siebie - w obszarze samego układu.

---

Krystian Hamerlik-Konopka

>Wynika z tego co piszesz, że w pełni izolowany zegar nigdy nie przestaje "tykać".
Tak jest. Ale co z takiego zegara, skoro nie wiemy o jego istnieniu?

>Mi jednak wydaje się, że zegar w polu grawitacyjnym, który nie oddaje energii w żaden sposób - jednak przestanie "tykać".
To zależy, jaki on jest "sam w sobie". Czy ma wewnętrzne tarcia, które by się "nawarstwiały". Elektrony w nadprzewodnikach nie mają "tarcia" (oporu powodującego ciepło), a w innych materiałach mają.

>Tak samo jak ściśnięta sprężyna uwolniona w próżni w polu grawitacyjnym w końcu przestanie drgać.
Dlaczego przestanie?

>------------------
>i przy okazji wskaż mi miejsce gdzie w zasadach termodynamiki uwzględnione jest oddziaływanie grawitacyjne poszczególnych cząsteczek układu na siebie - w obszarze samego układu.
Nie jest uwzględnione. Siła elektryczna jest wyraźnie silniejsza. Są uwzględniane przy opisie formowania się układów słonecznych i opisie wnętrza gwiazd, czyli w szczegółowych problemach.

Jeśli chodzi Ci o to, że w przyrodzie NIE MA całkowicie izolowanych układów istniejących DŁUGI CZAS, to się zgodzę.

Pozdrawiam

---

Server and receiver are both blind.

>Nie jest uwzględnione. Siła elektryczna jest wyraźnie silniejsza. Są uwzględniane przy opisie formowania się układów słonecznych i opisie wnętrza gwiazd, czyli w szczegółowych problemach.

Nawet najmniejsze oddziaływanie ma wpływ na działanie układu w długim czasie.

Powiedz mi dlaczego nie można stworzyć izolowanego "Perpetuum mobile", które będzie działało nieustannie, z którego informacje o jego działaniu wyciągniemy po pewnym czasie, żeby nie oddziaływać na nie.

Skoro grawitacja nie jest uwzględniana w zasadach termodynamiki - istnienie grawitacji obcych układów i ich oddziaływania grawitacyjne nie powinny w niczym przeszkadzać. Wystarczy, że układ nie będzie oddawał i absorbował energii. Zbudowanie tego i wyniesienie w kosmos wg mnie powinno być możliwe.

---

Krystian Hamerlik-Konopka

W kosmosie jest nie tylko grawitacja. Jest promieniowanie, są wysokoenergetyczne rozpędzone cząstki elementarne, pył.
Materia, jaką znamy, jest nietrwała. Jeszcze bardziej nietrwała robi się poddana promieniowaniu lub bombardowaniu cząstkami elementarnymi.

Przykładami Twojego "Perpetuum mobile" są planety. Jeszcze lepszymi są planetoidy, metory i gruz latający w przestrzeni poza układami słonecznymi - jeśli w takich obiektach zbadamy ilości pierwiatków, to na podstawie połowicznych czasów rozpadu dojdziemy, jak długo były w przestrzeni. Musimy tylko założyć, że nie przeszły przez naświetlenie silnym źródłem promieniowania lub nie zostały zbombardowane wysokoenergetycznymi cząstkami - ewentualnie dojść, jaka była siła i czas naświetlania lub bombardowania i kiedy.

Pozdrawiam

---

Server and receiver are both blind.

>Przykładami Twojego "Perpetuum mobile" są planety. Jeszcze lepszymi są planetoidy, metory i gruz latający w przestrzeni poza układami słonecznymi - jeśli w takich obiektach zbadamy ilości pierwiatków, to na podstawie połowicznych czasów rozpadu dojdziemy, jak długo były w przestrzeni. Musimy tylko założyć, że nie przeszły przez naświetlenie silnym źródłem promieniowania lub nie zostały zbombardowane wysokoenergetycznymi cząstkami - ewentualnie dojść, jaka była siła i czas naświetlania lub bombardowania i kiedy.

No i ok. Jednak wyjaśnij mi czym jest ewolucja planet - "Perpetuum mobile" - planet rozumianych jako zbiory cząstek elementarnych.

Czy energia planety zostaje zachowana w bardzo długim czasie? Bo wg mnie byłaby zachowana gdyby niektóre planety przekształcały się swobodnie na powrót w chmury gazu. A to się raczej nie zdarza.

Gdyby energia była wypromieniowywana - to istniałby układy, które musiałby ją absorbować. Niektóre układy rozszerzałby się i jednocześnie zwiększałby swoją temperaturę. Znasz takie układy w kosmosie? Tu wygląda na to, że dokładnie wszystkie układy wypromieniowują energię tracącą ją i nic tej energii nie zyskuje.

---

Krystian Hamerlik-Konopka

Skoro do bazgrołów, no i o zegarze, to ja zapodam suchara:

Facet kupił zegarek, niestety po pewnym czasie zegarek stanął.
Gość poszedł do zegarmistrza, ten rozkręcił zegarek z
którego wypadła mrówka.
- No tak - stwierdził zegarmistrz - Motorniczy nie żyje...

---

"W Anglii ludzie starają się być błyskotliwi przy śniadaniu. To straszne. Tylko głupcy są bowiem błyskotliwi o tej porze." Oscar Wilde