Chciałbym już na wstępnie podkreślić, iż pokora w mojej osobistej etyce pełni naczelną rolę, tuż obok wolności. Zatem dlaczego wiara nie jest pokorna? Proszę się nie bulwersować, jeśli któregoś fideistę rozdrażniłem. Sęk tkwi w tym, w co wierzymy.
Od 250 tys. lat na Ziemi żyje gatunek homo sapiens (człowiek rozumny). A najstarszą, znaną religią świata jest hinduizm, który w swojej historii ma czołową liczbę odłamów (aż ok. 10 000). Informacyjnie podaję, że na świecie istnieje około 10 tys. religii i wyznań. Można sądzić, iż od prawie samego początku naszemu gatunkowi towarzyszył jakiś bóg lub bogowie. Człowiek rozumny posiadając niewątpliwy największy dar natury – rozum, stworzył tak wiele abstrakcyjnych bogów (niektóre wierzenia uważały Słońce za boga). Rozumność, którą posiadamy, wykorzystujemy na tworzeniu wymyślnych sekt lub religii, bądź odkrywamy prawa, które rządzą światem. Według mnie jest nonsensem, twierdzenie o nieomylności danej wiary. Na świecie występuje aż 10 000 różnych idei o bogach, stworzeniu świata i celu naszego życia. W każdej religii istnieją święte księgi, cuda i objawienia. Widząc te liczby, nie mogę zrozumieć ludzi, którzy ortodoksyjnie wierzą w niepotwierdzone racje. Z punktu matematycznego prawdopodobieństwo, że Twoja wiara mówi prawdę, wynosi 0,01 % !!! Oczywiste jest to, iż nie powinniśmy wtłaczać praw matematycznych do spraw metafizycznych. Chciałem, tylko zwrócić Wam uwagę na ogromną liczbę konkurujących ze sobą idei Boga, która dyktuje nam dogmatyczną etykę i cel naszego życia. W imię tych racji mordowano heretyków, często niewinnych wiedźm oraz toczono wiele batalii w imię tego jedynego. Kończąc ten wątek, chciałbym zwrócić się do wierzących. Co jest tak niewątpliwie interesującego w twojej religii, że powinna ona być „prawdziwsza” od około 9 999? Wiecie teraz, czym jest owa pycha…
Ukazałem Wam tło historyczno-ilościowe wierzeń, a teraz chcę przedstawić je jakościowo. Po wielu mozolnych rozważaniach, czy powinniśmy zająć stanowisko racjonalistyczne czy fideistycznego, uznałem, że wiarę trzeba podzielić na dwie kategorię. Kategorie będą odwzorowywały aspekty użyteczności oraz logiczności. Osobiście, dla swojej potrzeby podzieliłem wiarę na pozytywną i negatywną. Wiara pozytywna odnosi się do ufności międzyludzkich i wiary w swoje siły. To jeden z głównych czynników rozwoju naszej cywilizacji. Ludzie wybierają monarchę lub prezydent, parlamentarzystów, tworzą organizacje, frakcje, federacje, konfederacje, państwa, bo wierzą, że mogą to zrobić i zrobić to razem. Co zrobiłby Kowalski, gdyby nie wierzył, że może zbudować dom? Oczywiste, że nie zbudowałby go. Co popędza naukowców do badania wszechświata? Wiara w to, że po wielu latach im to się uda. Inna sprawa tyczy się do „wiary negatywnej”, która odnosi się do wiary w bogów, duchy, horoskopy i przepowiednie. Wiara ta zabijała przez tysiąclecia ludzi i ciągle zabija. Ale to nie jest najgroźniejsze, lecz źródło tego mordu. Jądro tego wszystkiego leży w tym, że z wiary tej zrobiono cnotę z niemyślenia. Ludzie przyjmują wszystko za fakt, nawet nie licząc się z tym, że religia lub przepowiadania ta to kropla w „dziesięciotysięcznym morzu”. W mojej opinii nie jest to moralne wbrew innych moralizatorów. Musimy zdać sobie sprawę, że religii nie można robić wyjątku z tego, co nazywamy nielogiczne i nieetyczne. Nieetyczne jest to, dlatego iż nie powinno się przyjmować za fakt tego, co nie możemy potwierdzić. W dodatku niegodne człowiek inteligentnego jest rozpowszechnianie tego i wpajanie nieświadomym dzieciom.
Dotychczas moja salwa sprzeciwów szła do wszystkich wierzących. W tym wątku moje słowa będą skierowane do zdeklarowanych ateistów, którzy twierdzą, iż bóg, bogowie nie istnieją i nic poza światem materialnym nie istnieje. Dziwię się oczywiście katolikom, którzy desperacko szukają celu swojego życia, lecz nie mogę zrozumieć silnych ateistów (tzw. ateizm silny). Jak ma się rozumieć, według nich świat powstał przypadkowo, bezcelowo z niczego. Nielogiczne jest zatem stawianie stwierdzeń „Bóg istnieje” jak i „Bóg nie istnieje” (rozumianej jak, że Bóg to stwórca/stwórcy świata materialnego). Zdanie logiczne w logice jest tylko i tylko wtedy, gdy zdaniu można przypisać dwie wartości: prawda lub fałsz. W wynik czego, możemy uznawać te stwierdzenia za prawdziwe bądź fałszywe, jeśli je potwierdzimy. W dzisiejszych czasach żaden naukowiec i myśliciel nie podał jednoznacznej odpowiedzi potwierdzającej jedną z tych stwierdzeń.
Stanowisko, które reprezentuję można krótko streścić do słów: „Nie wiadomo, czy bogowie istnieją i nie wierzę w nich”. Moim zdaniem jest to chyba jedyna racjonalna poprawność logiczna a zarazem etyczna. Drażnią mnie słowa naiwnego człowieka, który twierdzi, że zna odpowiedzi na pytania powyżej przytoczone. Wiara w istnienie boga lub w nieistnienie jego to wyraz pychy z strony człowieka, który śmie wyznawać innym to, co uważa pozornie, że wie. Agnostycyzm uczy pokory, bo stwierdza ograniczenia człowieka i brak dowodów na pytania, które zadaje.