Jako ateista myślę z pewną dozą sympatii o części działań dawnego szacha Iranu. Nie wiem, na ile owe działania nie tonęły w morzu błędów a la Gierek i gorszych zbrodni, ale brakuje mi ich teraz wśród polityków państw o genezie muzułmańskiej. Otóż jedną z ciekawych idei szacha było odrzucenie pisma arabskiego i przywrócenie klinowego, oczywiście odpowiednio zmienionego, tak aby nadawało się do dzisiejszych czasów. Człowiek ów starał się o Iran, którego fundamentem nie byłby islam, ale cała historia tego kraju, jednego z najstarszych i najważniejszych w dziejach świata. Obecnie język irański praktycznie przestaje być mową indoeuropejczyków. Zapożyczeń z arabskiego jest więcej niż irańskich słów. Wiele kanałów w TV i w radiu nadaje wprost po arabsku. Szkoda, bo wraz z językiem perskim i historią Persji sięgającą znacznie dalej niż do VII wieku n.e. cała ludzkość traci bardzo wiele. Brakuje mi takich ludzi w świecie polityki państw (od)muzułmańskich. Podobny, choć z pewnością bardziej zasłużony od szacha Iranu był Ataturk. Choć był postacią ultrakontrowersyjną, być może dzięki niemu Turcy znajdą się w UE stając się naszymi europejskimi współrodakami. Rewolucja islamska, która zmiotła szacha Iranu miała w dużej mierze znaczenie religijne. Wielu irańskim muzułmanom nie podobały się bardzo niezgodne z Koranem pomysły szacha. Dlatego to co stało się później nie było wielką niespodzianką. A szkoda. Chciałbym, aby jak najwięcej mieszkańców państw (od)muzułmańskich dostrzegło wreszcie, że religia jest źródłem ogromnej ilości ich problemów. Że nie warto się z nią utożsamiać. Nie, żeby od razu stać się ateistą, lub mutyzalitą, ale żeby choć myśleć o wyznaniu jako o jednej z wielu cech, nie najważniejszej.