>Obok tych, którzy zręcznie manipulują ludźmi, są przecież również tacy, których wmanipulowano w ten
>mitologiczny system. Z uwagi na pojawianie się coraz większej liczby źródeł, z których można czerpać
>rzetelną wiedzę, nawet osoba indoktrynowana od dziecka, której wmówiono, że oto otrzymała powołanie,
>musi zacząć dostrzegać, że coś tu nie gra.

Smutne to, lecz zdecydowana większość nauczyła się żyć w nieprawdopodobnej obłudzie: udając świętość i zaspokajając wszelkie żądze (byle dyskretnie). Mogą sobie na to pozwolić, ponieważ ich dochody są dostatecznie wysokie, aby używać życia. A im wyżej w hierarchii, tym możliwości większe. Kościoły, to najbardziej obłudne instytucje na Ziemi. Kk zaliczyłbym do tych najgorszych.
Oby to stało się przestrogą dla tych, którym się wydaje, że "czują powołanie".

99,99% tzw. duchownych nie ma problemu z pokonaniem dysonansu poznawczego, który nieistotną statystycznie liczbę ich kolegów doprowadza do samobójstwa.
Innymi słowy - w swej większości kler stanowią hipokryci za nic sobie mający problemy, z którymi nie potrafią sobie poradzić sukienkowi samobójcy.

---

Zera pchają się do władzy, bo mają siebie za wybrane jednostki. (Tomasz Rybak)

No cóż, zostaje tylko odtrąbić kolejny oszałamiający sukces rządu.

>No cóż, zostaje tylko odtrąbić kolejny oszałamiający sukces rządu.
>

.... a może nie...rządu?

pytanie: czy TO zaraźliwe i jak TO na wiejską przemycić

---

Bóg stworzył człowieka, ponieważ rozczarował się małpą. Z dalszych eksperymentów zrezygnował. Marek T.

>Dziennikarze wskazują na następujące przyczyny samobójstw:
> Cytat:

... przeżywali kryzys wiary, kilku cierpiało na depresję.

>Czy stoimy w obliczu sytuacji, gdy pasterze będą masowo potrzebować pomocy zbłąkanych owieczek?

To jest dobra okazja, żeby promować tego typu inicjatywy:
clergyproject.org/

(wyjaśnienie dla nieanglojęzycznych - to jest strona grupy wsparcia dla księży/pastorów/etc., którzy stracili wiarę i chcą odejść z kapłaństwa)

Ciekawy jestem, czy już tam ktoś z polskiego podwórka nie trafił.

Jeżeli ktokolwiek z Was angażuje się w katolickie fora, to przy okazji promujcie ten link - może to komuś uratuje życie.

Po ludzku, szkoda ludzi. Samobójstwa wśród księży wynikają w pewnym stopniu z oderwania ich od społeczeństwa. Zapisali się do pewnej organizacji, która organizuje im 90% ich czasu i myśli. Prowadzi to do uzależnienia osoby od organizacji na poziomie najprostszych czynności. Tym samym groźba sytuacji, w której ksiądz mógłby zostać wydalony z takiej bądź innej przyczyny wiąże się z wielkim stresem. Taki były ksiądz to gdzie znajdzie pracę, gdzie znajdzie przyjaciół? Oparcie w rodzinie jest najczęściej warunkowe, dopóki jest księdzem.

>Po ludzku, szkoda ludzi. Samobójstwa wśród księży wynikają w pewnym stopniu z oderwania ich od społeczeństwa. Zapisali się do pewnej organizacji, która organizuje im 90% ich czasu i myśli. Prowadzi to do uzależnienia osoby od organizacji na poziomie najprostszych czynności. Tym samym groźba sytuacji, w której ksiądz mógłby zostać wydalony z takiej bądź innej przyczyny wiąże się z wielkim stresem. Taki były ksiądz to gdzie znajdzie pracę, gdzie znajdzie przyjaciół? Oparcie w rodzinie jest najczęściej warunkowe, dopóki jest księdzem.

Jak na razie to jest najbardziej... humanistyczny post w tym wątku Osobiście rozumiem bardzo dobrze niektórych z księży, jako że miałem okazję poznać jak sądzę dość duży przekrój duchowieństwa zarówno diecezjalnego jak i zakonnego. Pomijam tych, dla których jest to tylko azyl dla wiadomych preferencji. Jednak dla bardzo wielu może to być wielka osobista tragedia - mówię o tych, którzy rzeczywiście zostali skuszeni na skutek własnej wrażliwości i szczerze pragnęli czynić dobro, a w pewnym momencie do nich dotarło, że cała instytucja jest skorumpowana przez wielkie zło.

Mam nadzieję, że wola życia przeważy u tych, którzy pewnie stoją w kolejce do samozagłady i że zrozumieją, że powołanie do pomagania ludziom i czynienia dobra nie jest tym samym, co powołanie do głoszenia chwały Boga i sprawowania rytuału pustych form.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

Nie sądzę, by w grę wchodził kryzys wiary. Poziom wsparcia dla kleru katolickiego w Polsce wydawał się gwarantować zupełną bezkarność. Ileż to odnotowano samobójstw spowodowanych rozterkami filozoficznymi? W grę wchodzi raczej uwikłanie się w kompromitującą sytuację, z której ofiary nie widziały wyjścia. I raczej wskutek obecnie modnej w Polsce - wskutek naśladownictwa, a nie rozumnej konieczności - polityki antypedofilskiej. Okazało się, że ochrona nie dotyczy każdej sytuacji, bo nasi politycy zmuszeni przez UE, zmienili front.Oczywiście jedynie w kwestii niektórych przestępstw. Uspokójcie księży - ich bezkarności w niczym nie umniejszono ani nie dokonano zamachu na status ekonomiczny. Muszą się jedynie zabezpieczyć, zbierając kompromitujące materiały na swoje ofiary. Tak na wszelki wypadek.

>Nie sądzę, by w grę wchodził kryzys wiary.

A dlaczego nie próbujecie postrzegać duchownych jako normalnych ludzi. Każdy ma jakieś problemy, każdy się potyka... Próbowaliście w ogóle zrozumieć ich życiową drogę? Założę się, że nie...
Najpierw poznaj problem, a później o nim pisz.
Tutaj masz lekturę do poduszki: Kryzysy kapłańskie

Relacje między księżmi też nie zawsze są przyjazne. Mnie zdziwiła opowieść znajomej o domu, w którym mieszkało 3 księży, jeden starszy i dwóch kleryków. Starszy miał gospodynię. Gospodyni gotowała posiłki wyłącznie dla proboszcza. Pozostali musieli się stołować we własnym zakresie.

> Relacje między księżmi też nie zawsze są przyjazne. Mnie zdziwiła opowieść znajomej o domu, w którym mieszkało 3 księży, jeden starszy i dwóch kleryków. Starszy miał gospodynię. Gospodyni gotowała posiłki wyłącznie dla proboszcza. Pozostali musieli się stołować we własnym zakresie. >
Kuchenna wyłączność starszego księdza na gospodynię to dla kleryków zasadniczy problem.
Tak w "Plebanii" jak również w "Ranczo Wilkowyje" - zajmują się głównie żarciem.
Zrozumiałe jest więc, że taki brak gospodyni może w skrajnych wypadkach spowodować "pochlastanie się" kleryków.
Może stąd te samobójstwa.

Sprawę powinien zbadać Ojciec Mateusz.

---

Der letzte hilfeschrei

> Sprawę powinien zbadać Ojciec Mateusz. >

Słusznie. Ten głęboki pod każdym względem serial ma też sprytnie zakamuflowane wątki poboczne.
Scenarzysta nie chce szokować katolickiego widza widokiem Natalii przyrządzającej zrazy w rozgrzanej słonince, czy malującej jajka wielkanocne.
Ale każe jej przecież w co drugim odcinku przyrządzać księdzu szarlotkę, czyli ciastko z owocami z drzewa złego i dobrego.
Sędziwa Michałowa, czy babcia Józia - ani myślą o szarlotce a młoda jeszcze Natalia piecze ją uporczywie i pod nos księdzu podstawia.

>Jak musi się czuć duchowny w chwili, w której nagle uświadamia sobie, że religia chrześcijańska nie
>trzyma się kupy i że większość życia zmarnował żyjąc urojeniami?

To jedna opcja - ale sądzę, że duże znaczenie ma dysfunkcja instytucji Kościoła, nie kryzys wiary. Wiara może być mniej lub bardziej nasilona, występować we fluktuacjach i faktycznie coraz większy dostęp do materiałów naukowych w mediach sprzyja zastanawianiu się Czy to, w co wierzę, naprawdę ma sens?. Ale taki kryzys może zostać skutecznie zażegnany, jeżeli znajdujemy oparcie w kimś, kogo uważamy za dojrzalszego, obdarzonego większą wiedzą, sprawującego nad nami opiekę. Schemat owieczki-pasterz odnosi się do relacji wierni-ksiądz, ale także ksiądz-Kościół. Nawet psycholog musi od czasu do czasu przejść się do psychologa. Nawet głęboko wierzący ksiądz musi czasem zaczerpnąć wiedzy Kościoła i tutaj, sądzę, pojawia się zonk.

Bo Kościół nie jest już instytucją duchową. To przede wszystkim przedsiębiorstwo nastawione na zysk. Coraz bardziej hermetyczne, wsobne, zdegenerowane - lub robi się to coraz bardziej widoczne. Coraz bardziej zapętlone i szukające jakichś punktów pośrednich pomiędzy swoim konserwatywnym wizerunkiem a nowoczesnym, wyzwolonym światem. To destabilizuje. I dla osoby szczerze wierzącej w pewne chrześcijańskie idee może być bardzo, bardzo kłopotliwe skonfrontowanie się z brutalną rzeczywistością: wcale nie służą szerzeniu prawdy. Służą molochowi szukającemu władzy.