Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia - mawiają niektórzy lub inaczej co dla jednych jest podłogą, to dla innych staje się sufitem. Za punkt widzenia większość uzna wyrażenie własnego zdania lub stanowiska nie bacząc na to, że i kropka może być punktem widzenia. I debatując nad punktem widzenia można również wypowiedzieć swój punkt widzenia. To co mnie przekonuje w posiadaniu i wyrażaniu własnego punktu widzenia to moje motto: nie wierzcie w jakiekolwiek przekazy tylko dlatego, że przez długi czas obowiązywały w wielu krajach. Nie wierzcie w coś tylko dlatego, że wielu ludzi od dawna to powtarza. Nie akceptujcie niczego tylko z tego powodu, że ktoś inny to powiedział, że popiera to swoim autorytetem jakiś mędrzec, lub że jest to napisane w jakiejś mądrej książce. Nie wierzcie w coś tylko dlatego, że brzmi prawdopodobnie. Nie wierzcie w wizje lub wyobrażenia, które uważacie za zesłane przez boga. Miejcie zaufanie do tego, co uznaliście za prawdziwe po długim sprawdzaniu, do tego, co przynosi powodzenie wam i innym. Mój punkt widzenia - z którym możecie się nie zgodzić, bo macie swój punkt widzenia - jest taki by wątpić w każdą wypowiedź i badać jak się rzeczy miewają. Nie popadajmy w ograniczenia a jeśli je mamy to starajmy się rozszerzać. Każdy człowiek ma określony horyzont - również ja. Gdy ten się zawęża i staje się nieskończenie mały, ogranicza się do punktu. Wówczas człowiek powiada: to jest mój punkt widzenia. Nawiązując do strony, na której od kilku dni mam profil - jestem zadowolona, że taka strona internetowa istnieje. Była i jest potrzebna ludziom, którzy lubią spojrzeć na problem z szerszej perspektywy zarówno własnej jak i postawić się w sytuacji światopoglądowej innych. Myślę, że wśród naszych krajanów tzn Polaków jest to pewien problem, bo "Gdzie dwóch Polaków, tam trzy zdania". Kto nas tak trafnie podsumował? Wydane w Wiedniu w roku 1896, "Dzieje Polski Ilustrowane", przypisują te zdania Cesarzowi Bizancjum, Maurycjuszowi, a Cesarz Maurycjusz żył ponad 1400 lat temu! Powiedział to co prawda, nie o Polakach, a o Słowianach, ale nie mam wątpliwości, że powiedział to o naszych przodkach, po których te cechy odziedziczyliśmy. Co najmniej 1400 lat pielęgnowania jakiejś cechy, to chyba wystarczający powód, żeby nazwać ją cechą narodową i przestać w końcu lekceważyć. Na łamach racjonalisty te stereotypy powinny być łamane i tak chyba się dzieje. Pozdrawiam i na koniec tej wypowiedzi dodam jeszcze - .izdiw śoc ydżak ein
ela ,ainezdiw tknup ynsałw jóws am ydżaK
Pytanie-czy takie stanowisko podejścia Polaków do swiatopoglądu swoich bliźnich to schemat myślowy czy raczej zjawisko?