Przez podsłuchy w polityce społeczeństwo poznało co nieco zaplecza polskiego "House of Cards", więc nie mamy powodów, by dzielić z politykami-ofiarami złość na niecne i "nielegalne" podsłuchiwanie spotkań na których osoby publiczne przy ośmiorniczkach rozgrywają sprawy publiczne. Podsłuchy są utrapieniem osób publicznych, lecz mogą stać się formą pewnego kiełznania prostactwa i intryganctwa tych osób, które po aferze taśmowej muszą rozumieć, że każda osoba publiczna może być złapana ukradkiem za język. Niektórzy dramatyzują, że to zniszczy zaufanie w życiu publicznym i w ogóle wszystkie świętości. Trudno podzielić ten pogląd. Kiedy politycy będą funkcjonowali z obawą, że Wielki Brat obserwuje i nasłuchuje, będą mieli większe opory przed intrygowaniem, gdyż nigdy nie będą już pewni, że ktoś ich po prostu nie wrabia z pluskwą za plecami. To w pewnym sensie technologiczny odpowiednik Pana Boga czasów przedmodernistycznych. W dawnych czasach ludzie krygowali się mniej lub bardziej w obawie przed tym, że to co robią brzydkiego za plecami innych widzi Pan Bóg i kiedyś tam rozliczy. Dziś w społeczeństwach laickich nie obawia się już Pana Boga. Obawia się pluskwy czy tajnej kamerki. Przynajmniej, jeśli jest się osobą publiczną i ma się władzę polityczną lub ekonomiczną. Uczciwi i szczerzy nie mają powodów do obaw, że ktoś ich nagra.