Wiele było na tym forum wątków o ateizmie, o powodach odrzucenia religii, o sposobach zaspokajania potrzeb transcendentalnych, o uzasadnieniach dla wiary lub niewiary, o tym, co wpłynęło na zmianę poglądów... W tych wszystkich dyskusjach czegoś mi brakowało, ale dopiero teraz udało mi się jasno to sformułować. Teraz sądzę, że nasi dyskutanci za bardzo skupiają się na intelektualnym, wręcz filozoficznym podejściu do tych zagadnień. A przecież jesteśmy tylko ludźmi. Ważne są dla nas przede wszystkim nasze uczucia, nasi bliscy, nasze sądy i sądy naszych bliskich... i sądy naszych prawników i naszych sędziów. Zupełnie inaczej traktujemy kogoś, kto nam powie: "Twój wniosek jest fałszywy", niż tego, kto nam zarzuci: "Twoje postępowanie jest podłe". Inaczej przyjmujemy wyrok: "Nie zdał pan, proszę o indeks", a inaczej: "Skazuję pana na rok pozbawienia wolności". Tam gdzie istotne są kwestie dobra i zła, tam kwestie intelektualne schodzą na drugi plan.

Uświadomiłem sobie w pełni, jakim absurdem jest wyjaśniać postawę ateistyczną lub religijną z perspektywy intelektualnej - np. jako wynik rozumowania i wnioskowania w kwestii: "Czy Bóg istnieje". Aby nie być gołosłowny, zamiast teoretyzować, opowiem o swoim ateizmie.

Mój ateizm wynika z instynktu prawości, z wrodzonej szlachetności, ze zdolności instynktownego odróżniania dobra od zła... mówiąc krótko - ma wrodzone podłoże etyczne. Odczuwam przy tym silnie potrzeby transcendentalne, jednak stanowczo zaprzeczam wpływowi wiedzy i świadomości na moją postawę wobec religii. Ateistą zostałem około 9 roku życia, gdy byłem jeszcze naprawdę bardzo głupi, a świadomość moja w zasadzie nie wykraczała poza zdolność zapamiętywania i świadomego odtwarzania tego, co pamiętam.

Zanim przystąpiłem do I Komunii, byłem już zdeklarowanym ateistą. Myślę, że dzięki temu moja religijna matka nie zapisała mnie do dalszych klas. Przypuszczam, że bała się szykan, jakie nieuchronnie mój niewyparzony język ściągał na mnie - i tak dość mieli ze mną problemów szkolnych.

Ateistą zostałem pod wpływem kilku zdarzeń, które dzisiaj oceniam w kategoriach szoku moralnego. Przekonałem się, że światem religijnych rządzi kłamstwo, że ludzie są niesprawiedliwi, że krzywda nie znajduje zadośćuczynienia, że religijni uczą obłudy... Z początku dotarło do mnie tylko to, że Bóg musi być zły i głupi. Kłóciłem się z rodzicami, próbując im na swój dziecinny sposób udowodnić, że taki musi być, bo tyle krzywdy i niesprawiedliwości wytwarza swoją wszechmocą, bo pozwala księżom jawnie grzeszyć i czynić zło w imię Boże, pozwala nauczycielom krzywdzić dzieci, starszym krzywdzić młodszych. I w pewnym momencie olśniło mnie, że to są bajki, jak ze św. Mikołajem i duchami. Nagle zrozumiałem, że nie ma aniołów stróżów, nie ma Boga, nie ma Piekła, nie ma dusz... nikt z dorosłych się nie boi wiecznego potępienia, bo w człowieku w środku po prostu nie mieszka żaden duch, który mógłby straszyć żyjących po nocach lub smażyć się w Piekle.

Najbardziej wtedy (zanim zostałem ateistą) mnie szokowało, że nikt się nie boi grzeszyć. Religijni grzesznicy bez cienia strachu opisują straszliwe tortury, jakie ich czekają w Piekle. Rytuał spowiedzi i rozgrzeszenia odbierałem więc jako bezczelne naigrawanie się grzeszników z krzywdy ich ofiar. Nadstawianie drugiego policzka, wybaczanie oprawcy, pokorę i posłuszeństwo wobec niego odbierałem jako głęboko niemoralne idee, utrwalające podział świata na złych władców i posłusznych, dobrych frajerów. Stało się dla mnie jasne, że dorośli czują się bezkarni, skoro bez lęku czynią zło na co dzień, a nam - dzieciom - kłamią w żywe oczy, że trzeba postępować dobrze, bo inaczej będziemy się smażyć w Piekle. No i ten przekaz między wierszami, to puszczanie oka: "Odpuść nam nasze winy, to i my ci odpuścimy". Dziesięć kłamliwych przykazań dla frajerów, siedem grzechów głównych dla cwaniaków u władzy, którym wszystko wolno... bo nie wierzą w Piekło.

Dzisiaj bym powiedział, że zadziałała też instynktownie w moim umyśle brzytwa Okhama. Myśl, żeby zaliczyć religie do świata kłamstw i baśni, sprawiła, że wszystko stało się jasne i proste. Święte księgi napisali cwaniacy, żeby ogłupić frajerów i przerobić ich na owieczki. Tysiące pytań (jak to możliwe, że...?!) bez odpowiedzi nagle przestało dręczyć mój umysł.

Dopiero wiele lat później zauważyłem, że ateiście łatwiej jest uczyć się w szkole ze zrozumieniem. Szczególnie nauki przyrodnicze nie wchodzą religijnym do głowy, gdyż wiara w mity religijne nie pozwala religijnym ułożyć sobie w głowie wiedzy o Wszechświecie, o życiu, o psychice, o prawach fizyki... jednak nigdy nie interesowało mnie, jak religijni układają sobie te sprawy w główkach, jakich pokrętnych sposobów używają, żeby pogodzić naukę z religią. Intelektualne "dowody" na istnienie lub nieistnienie Boga nigdy mnie nie interesowały.

Czym skorupka za młodu... Dzisiaj na starość mój ateizm wciąż jest taki sam - wciąż w religii widzę źródło zła i demoralizacji, obłuda wciąż jest taka sama, cwani grzesznicy pokroju Jankowskiego czy Rydzyka żerują na głupocie swoich wyznawców, a cwani dyskutanci usiłują odwracać naszą uwagę od zła przy pomocy pseudointelektualnych dyskusji w rodzaju prób udowadniania, że nie można udowodnić istnienia ani nieistnienia Boga. Zamiast skupić się na zwalczaniu zła, dajemy się wciągać funkcjonariuszom kultu w niekończące się bezsensowne dyskusje, np. czy Jezus jest postacią historyczną, czy postacią wymyśloną przez jakiegoś późniejszego założyciela sekty chrześcijańskiej, albo: ile wydarzeń opisanych w Biblii miało miejsce naprawdę; ile było możliwych bez odwoływania się do cudownych mocy ówczesnych magów... Takie dyskusje same w sobie są złem i głupotą, gdyż odwracają uwagę od złych intencji religijnych manipulatorów i dodatkowo uwiarygodniają przekaz religijny.

W tym kontekście zawsze nasuwa się podstawowe pytanie: Ilu księży prywatnie wśród "swoich" przyznaje się do niewiary w Boga? Ilu dyskutantów religijnych w rzeczywistości udaje swoje przekonania, świadomie polemizując z pozycji adwokata, który wiedząc, że jego klient jest winny, dowodzi w sądzie jego niewinności? Jaki sens mają dyskusje z ludźmi, którzy prawie na pewno nie wierzą w swoje tezy, a dyskutują po to, żeby odwracać naszą uwagę od zła, które czynią?

A swoje potrzeby transcendentalne zaspokajam, wyobrażając sobie funkcje falowe w przestrzeni Hilberta, albo wielką superunifikację oddziaływań w postaci tao, albo mój organizm symbiotyczny, jako fenotyp rozszerzony, sterowany przez geny bakterii rządzących światem... Religie wystarczają tylko prostaczkom ubogim duchem, którym obiecane jest Królestwo Niebieskie, albowiem mają oni potrzeby transcendentalne słabiutko rozwinięte.