Cytat:

Co to znaczy "urodzić się"? Kiedy następują narodziny? Co można uznać za fakt narodzin, a co jeszcze nie?

Dziwne pytanie? Nasunęło mi się ono jednak po lekturze kilku wypowiedzi pod moją ostatnią notką Od kiedy człowiek? (odnośnie rozwoju prenatalnego). Pierwszy tydzień. Wydawałoby się bowiem iż za fakt nie-narodzin można uznać tylko... nienarodzenie się. Tak to się przynajmniej dotychczas toczyło... Kto się nie narodził, ten nie żył.

O co chodzi? Za fakt narodzin uznaje się potocznie moment, w którym "dziecko przychodzi na świat". Jest to niewątpliwie prawda nie tylko w tym potocznym sensie, ale i w ogóle.
Jeśli jednak prawdę tę potraktujemy zbyt potocznie, tzn. dosłownie, a może nawet właściwszym byłoby tu powiedzenie - zbyt naocznie, wówczas z prawdy tej zostanie tylko tyle ile zdołamy uchwycić w danym momencie danym okiem. Czyli niewiele.
Jeśli bowiem uznamy za przyjście dziecka na świat ten moment, w którym opuści ono łono matki o jej i własnych - że tak powiem, używając wiadomego skrótu myślowego - siłach, czyli dojdzie do tzw. naturalnego porodu, w którym dziecko już jest (i tu znowuż nasuwa się samo przez się to potoczne, co wcale nie znaczy iż nie słuszne, określenie) gotowe do samodzielnego bytowania poza organizmem matki, rozwinięte na tyle, aby móc już funkcjonować samodzielnie - wówczas okaże się iż nie będziemy wiedzieli jak zakwalifikować narodziny (no ale wówczas już nie narodziny) tych dzieci (organizmów), które - ze względu na jakieś komplikacje nie koniecznie związane z samym płodem - zostały wyciągnięte po prostu z łona matki przed czasem, nie gotowe jeszcze do tego, nie rozwinięte do końca i muszące być dalej jeszcze przez jakiś czas wspomagane w sposób, nazwijmy to, sztuczny, w inkubatorach.
Narodziny dziecka to bez wątpienia opuszczenie przez nie łona matki. Usamodzielnienie się. Ale nie można tego momentu opuszczenia przez nie łona matki traktować w ten sposób jakby na sekundę (dzień, tydzień, miesiąc) przed tym to dziecko (płód, dzielącą się komórkę) można było potraktować jako już tylko coś, czemu nie przysługują żadne prawa od ochrony.
Rozumiem iż usuwanie, pozbywanie się dzielącej się komórki może być akurat mało wzruszające. Mało komu łezka na ten widok by poleciała. Wrażliwość ludzka zależy jednak od świadomości. A ta niewątpliwie podpowiada nam iż nie miałby tutaj kto roztrząsać tego (czy też jakiegokolwiek innego) dylematu delikatnej niewątpliwie natury - gdyby nie przeszedł sam i tego, mało wzruszającego etapu dzielącej się komórki.
Jaki jest bowiem nadawać sens prawu do ochrony życia poczętego, jeśli nie od początku, czyli od momentu poczęcia? Momentu, którego nie jesteśmy w stanie określić w tym sensie linearnym (o czym już mówiłem również), ale to nic nie zmienia w fakcie iż przysługuje mu ochrona prawna jako życia już poczętego. Nie narodzonego - ale właściwie rodzącego się. Sam fakt opuszczenia przez płód łona matki, usamodzielnienia się - jest tylko kolejnym etapem, ostatnim (w tym sensie), narodzin, przyjścia na ten świat.
...

Makbetowi (tytułowemu bohaterowi sztuki W.Szekspira, Makbet, wojowniczemu wodzowi wojsk króla Dunkana) wiedźmy przepowiedziały iż może zginąć tylko z ręki kogoś kto się nie narodził z kobiety. Któż się mógł nie narodzić z kobiety? Chyba nikt! Makbet wyrobił sobie zatem przekonanie iż... będzie niepokonany. Nie tyle nieśmiertelny (skoro nie wróg, to starość, czas w końcu zrobi swoje), co niezwyciężony w walce.
Okazało się jednak iż znalazł się taki jeden, co to jednak nie narodził się z kobiety. Jakże to? Otóż: nie narodził się - ale "został wyrwany z łona martwej już matki" (cytat w miarę dosłowny, bo z pamięci, bodaj tłumaczenie Paszkowskiego). No więc się nie narodził. Nie został urodzony przez kobietę.

Przyjmując za definicję narodzin moment opuszczenia łona matki przez płód w pełni wykształcony, gotowy do samodzielnego bytowania poza organizmem matki... niewiele ludzi mogłoby powiedzieć o sobie iż się narodziło.

Jestem jednym z nich.

Drżyj Makbecie! My, nienarodzeni, podążamy Twoim tropem. Jesteśmy liczni jak te drzewa stojące i czekające pod Twoją twierdzą z kamienia bez duszy, bez sumienia. A kiedy już ruszymy... nie będzie zlituj się. Ale to dopiero wówczas, na koniec. Czasów. Żebyś nie mówił, iż nie dano ci szansy. Bo dano. Ale wybrałeś inaczej.

Właściwie Ty już jesteś martwy. Jakbyś się nie narodził.
...

Na zasadzie iż skoro powiedziało się a, to trzeba powiedzieć i b, doprowadziłem tym samym do końca cykl swoich rozważań wokół problematyki definiowania warunków początkowych jednostkowego bytu człowieka. Całość została podporządkowana tezie brzmiącej: na każdym etapie rozwoju prenatalnego mamy do czynienia z rozwojem istoty ludzkiej. Po prostu innej możliwości nie ma. Tak samo jak i odnośnie tego, co z tego wynika. Ale o tym już w największym z możliwych skrócie w wystarczająco prostych słowach tutaj, tutaj i tutaj.
...

stonehenge