>Nie jestem uzależniony od jakiegokolwiek serialu, ale uwielbiałem niegdyś oglądać "Chojrak -
>tchórzliwy pies", "Johnny Bravo", "Dwa głupie psy", "Laboratorium Dextera", "Krowa i kurczak" ze
>względu na rodzaj humoru, który mi odpowiadał w tych kreskówkach.

U mnie podobnie, jeszcze Kaczor Dodgers i Szalony Jack Pirat, z dobrych parę lat temu. Obecnie nie oglądam telewizji, w zasadzie nie ma nic ciekawego, wolę książki, internet bądź gry na PC.
>Nie rozumiem zatem potrzeby śledzenia wydarzeń w fikcyjnych rodzinach, dla mnie liczy się tylko
>humor.
Chyba ci ludzie mają bardzo nudne życie, tymczasem jak tak patrzę na swoje otoczenie i własne życie to mam wrażenie, że niezły byłby z tego serial

---

"Com napisał, napisałem" J 19, 22

>względu na rodzaj humoru, który mi odpowiadał w tych kreskówkach. Obecnie chętnie obejrzę "Pingwiny
>z Madagaskaru" czy "Ranczo", też tylko i wyłącznie ze względu na zabawne postaci i zdarzenia.
>Nie rozumiem zatem potrzeby śledzenia wydarzeń w fikcyjnych rodzinach, dla mnie liczy się tylko
>humor.[/color]

Ja też tylko kreskówki oglądam a jestem z 78 roku..
Polecam Porę Na Przygodę w Carton Network najlepiej po angielsku, bo w polsce cenzurują
(wątki homoseksualne i przemoc) ale ostatecznie też ujdzie...

Natomiast moim ulubionym serialem jest DISCOVERY, itepe....

90 proc. oglądaczy tego typu seriali to gospodynie domowe albo okołodomowe, które same mając życie nudne jak flaki z olejem (bo nie potrafią znaleźć sobie żadnej pasji) szukają jego namiastki w TV.
Te stare kreskówki z CN też oglądałem, bo musiałem. Dzieciaki były w tym wieku. Atomówki jeszcze były fajne. Teraz ten kanał to ponoć żenada, ale teraz już w ogóle nie oglądam telewizji. I tak jest dla mnie ok.

>90 proc. oglądaczy tego typu seriali to gospodynie domowe albo okołodomowe

Też tak kiedyś myślałem ale widzę, że aktywni zawodowo mężczyźni wcale im w tym nie ustępują. Oczywiście żaden z nich tego nie ogląda ale zadziwiająco dużo wie o tym, co w ogóle leci, kto w tym gra i o czym było.
Gdy przypadkiem zgada się dwóch lub więcej, którzy przypadkowo wiedzą, to jest dopiero temat do rozmowy.

>...ostatni odcinek serialu "Moda na sukces"

Sukcesy mamy za sobą. Czas na kaca.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Cytat:

9 grudnia widzowie TVP obejrzą ostatni odcinek serialu "Moda na sukces"
>"Moda na sukces" to najdłużej nadawany w Polsce serial - można go było oglądać od 20 lat.
>(źródło)

>[color=#330000]Przypomniały mi się innego rodzaju seriale, a mianowicie tzw. słuchowiska radiowe, z
>którymi miałem sporadyczny kontakt w dzieciństwie:
>"Matysiakowie" i
>"W Jezioranach".
>Oba te "seriale" radiowe nadal są emitowane, odpowiednio od 1956 i 1960 roku. "Moda na sukces" niech się schowa!

Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie

>Skąd bierze się takie zainteresowanie czyimś, na dodatek fikcyjnym, życiem?
>Czy oglądanie seriali w tv, słuchanie "tasiemców" w radio zaspokaja te same potrzeby co czytanie książek, oglądanie filmów, czy chodzi o coś innego?

Potrzeba oglądania seriali wynika z nudnego jak flaki z olejem własnego życia oraz z niechęci lub niemożności znaczącej zmiany tego faktu. Widownia seriali to w większości ludzie, którym ciężko ruszyć się z domu, a szczególnie po to, żeby coś zmienić. Są wśród nich chorzy, starsi, samotni, ale także i młodzi bez żadnych zainteresowań, bezrobotni lub po prostu leniwi, matki wychowujące dzieci itp. Serial jest dla takich ludzi protezą, która daje możliwość "przeżywania" czegoś ciekawego wraz z postaciami z wykreowanego przez nie świata. Taka wielbicielka seriali, bo najczęściej jest to kobieta idzie później na kawę do koleżanki z sąsiedniej klatki czy sąsiadki i przy okazji różnych plotek spekulują sobie co się stanie w następnym odcinku czy za dwa.

Z tym że ja mimo wszystko nadal trochę nie rozumiem tych ludzi. Jak można emocjonować się oglądaniem czegoś, co ma akcję równie wartką jak woda w klozecie i opuszczenie w przybliżeniu 3-4 odcinków nie zmienia nic. Cała akcja to udawane życie jakichś tam kilkunastu ludzi, a wszystko jak zwykle kręci się wokół miłości i zdrady, czasem choroby czy kłopotów z prawem. Po co śledzić jakąś nędzną fikcję, w życiu jest tyle ciekawszych rzeczy do zrobienia, że nie ma czasu na bzdury.
Jak się nie ma zupełnie co robić, to już lepiej czytać książki. Podobnie jak i telewizyjne seriale to nic nie kosztuje, gdyż można wypożyczać je z biblioteki, a jest za razem o wiele ciekawsze, bardziej rozwojowe, poprawia pamięć, rozwija wyobraźnię.
Poza tym jak można nie mieć żadnych zainteresowań!

Niestety wraz z popytem jest i podaż, więc telewizja, a TVP w szczególności emituje coraz więcej tasiemców zaśmiecając czas antenowy. Wraz z nimi skończyła się misja telewizji publicznej.

Telewizję obecnie oglądam dość rzadko. De facto jedynie sport i czasem jakieś wiadomości.

>Z tym że ja mimo wszystko nadal trochę nie rozumiem tych ludzi.
Ja rozumiem. Jak leci u mnie jakiś popularny serial to omijam telewizor z daleka, żeby mnie nie wciągło.
Kiedyś przez rok oglądałem serial i teraz uważam na włączony telewizor. Taka skłonność do nałogów. Niektóre seriale wcale nie są nudne.

Ale Moda na sukces to faktycznie był gniot.
Widziałem jeden odcinek i nie mogłem uwierzyć w to, co widzę.
W ciągu całego odcinka nie wydarzyło się nic, ale to kompletnie nic, całkiem nic.

>Taka wielbicielka seriali, bo najczęściej jest to kobieta idzie później na kawę do koleżanki z sąsiedniej klatki czy sąsiadki i przy okazji różnych plotek spekulują sobie
To są plotki i spekulacje.
.

A propos humoru to niedawno zmarł Marek Sobczak
www.youtube.com/watch?v=GyxBxH8vzng