> Czy fakt, że nic nie jest w stanie poruszać się wstecz w czasie, nie jest wystarczającym powodem, żeby odrzucić założenia TW?

Nie, jeżeli upraszcza to obliczenia i pozwala przewidzieć i opisać zjawiska fizyczne. Np. antycząstki poruszają się tak samo, jak materia poruszająca się wstecz w czasie w lustrzanym wszechświecie (symetria CPT).

---

No tak ,ale te symetrie to tylko pewien model fizyczny.
Przecież nikt nigdy nie wykazał istnienia ani lustrzanego wszechświata, ani poruszających się w nim wstecz w czasie cząstek, a antycząstki w naszym wszechświecie poruszają się w czasie w takim samym kierunku jak i zwykłe cząstki.
Mnie interesuje bardziej pytanie dlaczego przestrzeń Minkowskiego ma określony, taki a nie inny, kierunek upływu czasu.

>Co o tym sądzicie?
Nie jest to nowe pytanie jakie zadają sobie fizycy no i filozofowie. Głównie dyskusja toczy się wokół kwestii czy czas jest wielkością pierwotną, mającą samodzielny byt, czy jest jedynie efektem emerdżentnym (emergent). Pewne światło na ten problem rzucają ostatnio ciekawe eksperymenty z zakresu fizyki kwantowej, np.
science.sl(*)an-emergent-quantum-phenomenon

I właśnie o to mi chodzi. Zakładam iż czas nie istnieje, a wprowadziliśmy to pojęcie sztucznie, aby pomóc sobie opisać otaczającą nas rzeczywistość.
Przecież gdy mówimy, że coś zajęło "rok czasu", to tak naprawdę mamy na myśli fakt, że Ziemia przemieściła się dookoła całej swojej orbity. Gdy mówimy, że coś zajęło "dobę", to chodzi nam o to, że jakiś punkt na powierzchni Ziemi zatoczył pełne koło wokół jej osi obrotu. Gdy mówimy, że spotkamy się "za godzinę", to znów chodzi o obrót Ziemi o 15 stopni kątowych, lub jedno pełne okrążenie dużej wskazówki na tarczy naszego zegarka. Jeśli Twój zegarek nie ma wskazówek, lecz wyświetla cyferki, to mówiąc "za godzinę" mówisz tak naprawdę o kilku miliardach drobnych oscylacji kryształu kwarcu i miliardach okrążeń elektronów w rezonansowym obwodzie elektrycznym, w którym płyną.

Tak więc w tych wszystkich metodach pomiaru za każdym razem, gdy mierzysz czas, tak naprawdę mierzysz przestrzeń! Mierzysz ruch jakiegoś wzorcowego obiektu (np. Ziemi, wahadła zegara, wskazówki na jego tarczy, elektronu w atomie itp.), a następnie porównujesz inne ruchy z tym wzorcowym ruchem.
Do czego zmierzam?
A no to tego, że kompletnie nie potrzebujemy używania pojęcia czasu. Równie dobrze możemy mierzyć czas w jednostkach przestrzeni, jeżeli użyjemy jakiegoś uniwersalnego wzorca ruchu. Co nim będzie? Oczywiście ruch fal elektromagnetycznych w otaczającej przestrzeni (próżni), które rozchodzą się z prędkością c.

Tak więc gdy podajemy wzór na prędkość, jako v = S / t (prędkość to stosunek przebytej drogi do czasu, jaki był na to potrzebny), i mierzymy go w metrach na sekundę, to tak naprawdę moglibyśmy równie dobrze zapisać go tak: v = S1 / S2, gdzie S1 to odległość, jaką przebyło badane ciało, a S2 to odległość, jaką przebył nasz wzorcowy obiekt wyznaczający czas (np. fala światła). Moglibyśmy też równie dobrze wyrazić prędkość w metrach na metr: metrach przebytych przez np. samochód, przypadających na każdy metr przebyty przez falę światła.

W prawie w każdym wzorze fizycznym, w którym coś się zmienia lub porusza, możemy znaleźć gdzieś tę literkę t oznaczającą czas! Jak wiele nieporozumień może to budzić, i jak bardzo zaciemniać sprawę, gdy się nie wie, że owa literka oznacza tak naprawdę miarę odległości przebywanej przez wzorcowy obiekt, z którym porównujemy wszystkie inne poruszające się obiekty.

Czas nie jest więc oddzielnym wymiarem: znajduje się już pośród tych trzech wymiarów przestrzennych, które znamy. Dlatego też nie można w nim podróżować. I dlatego nie możemy zmienić kierunku jego biegu. Również dlatego czas jest pojęciem względnym: zależy od tego, jak dobrze chodzą nasze zegary, i czy nic nie zaburza ich ruchu. Bo gdyby coś np. spowolniło ruch wszystkich naszych zegarów, zauważylibyśmy nagle, że wszystko inne przyspieszyło, bo mierzymy ruch tych innych rzeczy za pomocą ruchu naszych zegarów. Jeśli jakieś zjawisko spowolniłoby ruch wszystkiego dookoła (zarówno zegarów, jak i całej reszty poruszających się obiektów), gdyby nagle wszystko we Wszechświecie zaczęło się z jakiegoś tajemniczego powodu poruszać wolniej, to nie bylibyśmy w stanie zauważyć takiej zmiany, bo proporcja tych ruchów do ruchu naszych zegarów pozostałaby niezmieniona.

I tu przy okazji warto zauważyć pewną ciekawostkę, związaną z prędkością światła.
Wynosi ona 299 792 458 [m/s]. Ale gdybyśmy używali innych jednostek miar dla przestrzeni i czasu, zmierzylibyśmy zupełnie inną wartość prędkości światła! Czy to znaczy, że światło zaczęło poruszać się inaczej? Nie. Bo nadal w stosunku do jego ruchu, inne ruchy zachowałyby swoje proporcje, i ich wartości też wyszłyby nam zupełnie inne, ale stosunki tych wartości pozostałyby te same.
Skoro tak, to może istnieje taki zestaw jednostek dla czasu i przestrzeni, w którym prędkość światła wynosi dokładnie 1? Oczywiście, że tak!
Każdą inną wartość prędkości każdego ciała wyrażalibyśmy wtedy jako liczbę rzeczywistą z przedziału <0,1)
Przy takich założeniach, kompletnie pozbywamy się sekundy, jako jednostki.
Powstaje zatem pytanie, jak bez pojęcia czasu zdefiniować jednostkę odległości?
Tutaj moglibyśmy przyjąć jakąś niezmienną wartość odległości. np. stałą Plancka =1
W związku z powyższym całą przestrzeń i wszystko co się w niej dzieje możemy wyrazić za pomocą znanej nam jednostki miary przestrzeni hp=1(długość Plancka) oraz za pomocą miary ruchu czyli, stałej c=1.
Przy okazji upraszcza się nam mnóstwo znanych wzorów, gdzie długość Plancka, i prędkość światła =1, a czas Plancka nie istnieje. Wszystkie równania falowe w tym równanie Schrödingera również da się zapisać niezależnie od czasu za pomocą współrzędnych x,y,z, c=1.
Czy to rozumowanie ma sens?

>Czy to rozumowanie ma sens?
>
Jest to całkiem sensowne i w duchu tego co starają się niektórzy fizycy sformułować już od pewnego czasu. Przykładem ten artykuł i zawarte w nim referencje:
phys.org/n(*)sh-fourth-dimension-space.html
Wyobraźmy sobie że ewolucja jakiegoś systemu jest opisana przez system równań sparametryzowanych poprzez czas (tzn z czasem jako parametrem). Formalnie czas ten możemy wyeliminować (matematycznie) i opisywać dynamikę systemu jako skorelowane zmiany czy ruchy jego elementów, przyjmując jako punkt odniesienia położenia wybranego składnika. W ten sposób formalnie przynajmniej wyeliminowaliśmy czas, który był tylko wygodna formą sparametryzowania równań ruchu i nic więcej.

Dzięki za linka. Aż dziwne, że fizycy dopiero teraz się za to biorą...

>Tak więc w tych wszystkich metodach pomiaru za każdym razem, gdy mierzysz czas, tak naprawdę mierzysz przestrzeń!

W zasadzie to nic nowego...
pl.wikipedia.org/wiki/Zdrowaśka

>Jak wiele nieporozumień może to budzić, i jak bardzo zaciemniać sprawę, gdy się nie wie, że owa literka oznacza tak naprawdę miarę odległości przebywanej przez wzorcowy obiekt

To co? Pozbywamy się literki 't' i od dziś mówimy:
"piłem kawę przez pół metra"
"po pięciu metrach będę miał czas"
"przepłynąłem 100 metrów w czasie trzech metrów" (?)

>Skoro tak, to może istnieje taki zestaw jednostek dla czasu i przestrzeni, w którym prędkość światła wynosi dokładnie 1?

No nie, tak nie można. Zaraz by się sprawa rypła. No bo weźmy taki, skądinąd dość
znany wzór C+C=C. I co by było? Ano 1+1=1 by było

To trzeba zrobić sprytniej. O! Np. tak jak tutaj:
www.pinopa.republika.pl/Udalosie.html

>W zasadzie to nic nowego...
>pl.wikipedia.org/wiki/Zdrowaśka
Nasze mózgi są w stanie odmierzać w pewien sposób czas. To również miara ruchu. Jest związana z ruchem elektronów w sieci neuronowej w naszych mózgach. Każdy posiada taki zegar w swojej głowie.
I stąd pewnie złudzenie czasu jako coś rzeczywistego.
>To co? Pozbywamy się literki 't' i od dziś mówimy:
>"piłem kawę przez pół metra"
>"po pięciu metrach będę miał czas"
>"przepłynąłem 100 metrów w czasie trzech metrów" (?)
Dla wygody pozostańmy przy standardowym układzie SI.
Chciałem tylko pokazać, że czas to złudzenie, a rzeczywistość może się doskonale bez niego obejść.
>No nie, tak nie można. Zaraz by się sprawa rypła. No bo weźmy taki, skądinąd dość
>znany wzór C+C=C. I co by było? Ano 1+1=1 by było
Na jedno wychodzi. Zarówno C+C=C jak i 1+1=1 nie przystaje do naszej rzeczywistości.

>Mam takie pytanie, skoro STW traktuje czas jako dodatkowy wymiar,
Wcale nie. Można się w STW (szczególnie na podstawowym poziomie) doskonale obejść bez traktowania czasu jako wymiaru. Czasoprzestrzeń i jej cztery wymiary są wygodnym matematycznym narzędziem przy analizowaniu zjawisk zachodzących w układach poruszających się względem siebie.
>to powinniśmy móc poruszać w tym wymiarze w przód i w tył.
Czas w przestrzeni Minkowskiego nie jest po prostu dodatkowym wymiarem przestrzennym, ale ma 'specjalne' właściwości. W związku z tym oczekiwanie, że będzie się zachowywał analogicznie do pozostałych wymiarów jest nieuzasadnione.
>Czy fakt, że nic nie jest w stanie poruszać się wstecz w czasie, nie jest wystarczającym powodem,
>żeby odrzucić założenia TW?

Czas nie ma nic wspólnego z założeniami STW (a założenia są jedynie dwa - znajdź sobie jakie). Żeby odrzucić założenia STW trzeba wykazać doświadczalnie, że bezpośrednio są nieprawdziwe, lub prowadzą do sprzeczności z wynikami. Żadne naiwne spekulacje, a już szczególnie te nie poparte znajomością STW nie mogą im zaprzeczyć.

Żeby odrzucić założenia STW trzeba wykazać doświadczalnie, że bezpośrednio są nieprawdziwe, lub prowadzą do sprzeczności z wynikami. Żadne naiwne spekulacje, a już szczególnie te nie poparte znajomością STW nie mogą im zaprzeczyć.

Nie trzeba tu wykonywać żadnych specjalnych eksperymentów bo to już wiadomo od dosyć dawna. Dobrze o tym wiedzą inżynierowie praktycy od GPS-u, że zasadę względności można spokojnie odłożyć do lamusa. Weźmy na przykład dylatację czasu. Znamy dwie:

1. Grawitacyjną - znajdujące się w silnym polu grawitacyjnym, zegary chodzą wolniej niż zegary w słabym polu lub poza nim. Z kolei zegary w słabym polu grawitacyjnym chodzą szybciej niż te w silnym polu. Występuje tu całkiem logiczna i udwodniona eksperymentalnie zależność:

Jeśli zegar A idzie wolniej względem zegara B, to zegar B idzie szybciej względem zegara A,

2. Kinematyczną - biorąc pod uwagę założenia i wnioski z STW to takiej logiki już nie ma. Wierzyć się nie chce ale przy zegarach poruszających się względem siebie, STW twierdzi, że:

Jeśli zegar A idzie wolniej względem zegara B, to zegar B idzie wolniej względem zegara A

Takiej zależności jak dotychczas, nikt i nigdzie nie zaobserwował ale wręcz przeciwnie - zegary pokazują czas logicznie. Jeśli jeden się opóźnia to drugi względem niego się śpieszy. Zegary na satelitach idą wolniej niż na Ziemi ze względu na swoją prędkość (dylatacja kinematyczna)ale zegary na Ziemi nie idą wolniej niż na satelitach. Dylatację czasu grawitacyjną tu pomijam.
Do fizyków teoretyków jakoś to nie dociera bo próbują po swojemu dorabiać fakty do teorii. Na oko widać, że względność ruchu znana z STW nie ma nic wspólnego z grawitacją więc nie może być jej szczególnym przypadkiem.
smelig.sal(*)ometryczny-wstep-do-grawitacji

> Wierzyć się nie chce ale przy zegarach poruszających się względem siebie, STW twierdzi, że:
>Jeśli zegar A idzie wolniej względem zegara B, to zegar B idzie wolniej względem zegara A
Wierzyć się nie chce, ale:
Jeśli bliźniaki Stefek i Rysiu znajdują się w pewnej odległości od siebie, to względem Stefka Rysiu jest mniejszy a względem Rysia, mniejszy jest Stefek.

A jeśli ktoś podniesie zastrzeżenie, że to tylko złudzenie optyczne, a Rysio i Stefan tak 'naprawdę' nie różnią się wzrostem, to pytam - a jak to sprawdzić? Postawić Rysia i Stefka w tym samym miejscu i porównać, prawda?
Podobnie, żeby wiarygodnie porównać tempo dwóch zegarów, trzeba je zrównać prędkością. I wtedy okaże się, że chodza tak samo.

Ta analogia nie jest idealna, unaocznia natomiast jak pozornie sprzeczne stwierdzenia są zupełnie sensowne gdy je się rozpatrzy w kontekście układów odniesienia.

>Podobnie, żeby wiarygodnie porównać tempo dwóch zegarów, trzeba je zrównać prędkością. I wtedy okaże się, że chodza tak samo.

Przecież zegary na Ziemi poruszają się z tą samą prędkością względem zegarów na orbicie co zegary na orbicie względem zegarów na Ziemi. W STW nie może być inaczej. A mimo to zegary na orbicie chodzą wolniej i cały czas ta różnica rośnie.

> Przecież zegary na Ziemi poruszają się z tą samą prędkością względem zegarów na orbicie co zegary na orbicie względem zegarów na Ziemi. W STW nie może być inaczej.

Jest inaczej. W STW zegary mają się poruszać jednostajnym ruchem prostoliniowym, a nie po zakrzywionych orbitach.

Rozważ dwa statki kosmiczne mijające się z wyłączonymi silnikami gdzieś w kosmosie z dala od gwiazd i planet. Na którym statku zegar się śpieszy, a na którym się spóźnia?

>>
>Jest inaczej. W STW zegary mają się poruszać jednostajnym ruchem prostoliniowym, a nie po zakrzywionych orbitach.
>Rozważ dwa statki kosmiczne mijające się z wyłączonymi silnikami gdzieś w kosmosie z dala od gwiazd i planet. Na którym statku zegar się śpieszy, a na którym się spóźnia?

Wobec tego co powoduje wolniejszy upływ czasu w satelitach, pomijając dylatację od grawitacji? W eterze wszystko jest proste i jasne - czas upływa wolniej w obiektach poruszających się szybciej w nieruchomym układzie odniesienia (eterze).

>> Rozważ dwa statki kosmiczne mijające się z wyłączonymi silnikami gdzieś w kosmosie z dala od gwiazd i planet. Na którym statku zegar się śpieszy, a na którym się spóźnia?

Odpowiedz na pytanie.

> Wobec tego co powoduje wolniejszy upływ czasu w satelitach, pomijając dylatację od grawitacji?

Zmiany (inercjalnego) układu odniesienia konieczne do porównania wskazań zegarów na satelitach i na Ziemi.

> W eterze wszystko jest proste i jasne - czas upływa wolniej w obiektach poruszających się szybciej w nieruchomym układzie odniesienia (eterze).

Gdyby tak było, to można by znaleźć ten nieruchomy układ odniesienia: to ten, w którym zegar tyka najszybciej. No ale nie da się - wszystkie układy inercjalne są równoważne.

>> Wobec tego co powoduje wolniejszy upływ czasu w satelitach, pomijając dylatację od grawitacji?
>Zmiany (inercjalnego) układu odniesienia konieczne do porównania wskazań zegarów na satelitach i na Ziemi.

To chyba jakiś nowy (trzeci) rodzaj dylatacji czasu. Czy można trochę jaśniej?

>> W eterze wszystko jest proste i jasne - czas upływa wolniej w obiektach poruszających się szybciej w nieruchomym układzie odniesienia (eterze).
>Gdyby tak było, to można by znaleźć ten nieruchomy układ odniesienia: to ten, w którym zegar tyka najszybciej. No ale nie da się

A skąd takie przeświadczenie? Gdyby ktoś spróbował to może by się dało. Wiele rzeczy wydawało się kiedyś niemożliwe.

>wszystkie układy inercjalne są równoważne.

No ja właśnie to kwestionuję

>>> Wobec tego co powoduje wolniejszy upływ czasu w satelitach, pomijając dylatację od grawitacji?
>> Zmiany (inercjalnego) układu odniesienia konieczne do porównania wskazań zegarów na satelitach i na Ziemi.
> To chyba jakiś nowy (trzeci) rodzaj dylatacji czasu. Czy można trochę jaśniej?

Żaden nowy. To stary paradoks bliźniąt. Ponieważ satelita nie porusza się po linii prostej, to musisz wykonać szereg pchnięć Lorentza (ang. boost) aby obliczyć czas jaki upłynął na satelicie po jednym okrążeniu. Jest to opisane tu w rozdziałach 2.7 i 9.12. Chyba polecałem Ci ten skrypt kilka lat temu, ale wyraźnie nie pofatygowałeś się aby go zrozumieć.

>> Gdyby tak było, to można by znaleźć ten nieruchomy układ odniesienia: to ten, w którym zegar tyka najszybciej. No ale nie da się
> A skąd takie przeświadczenie? Gdyby ktoś spróbował to może by się dało.

Próbowano wiele razy, zaczynając od doświadczenia Michelsona-Morleya.

> Wiele rzeczy wydawało się kiedyś niemożliwe.

No to wykaż doświadczalnie istnienie absolutnie spoczywającego układu odniesienia, a nagrodę Nobla masz murowaną.

>Próbowano wiele razy, zaczynając od doświadczenia Michelsona-Morleya.

Przy odpowiedniej interpretacji to doświadczenie może potwierdzać istnienie eteru. W przypadku tego eksperymentu wymyślono sobie prawo Przyrody którego zapewne nie ma. Chodzi o kontrakcję przestrzenną, której istnienia dotychczas nikt nigdzie nie potwierdził a jedynie dopasował do teorii. Dlaczego to kontrakcja przestrzenna ma być prawdziwa a nie np. kontrakcja czasowa? Jeśli czas płynie wolniej w kierunku ruchu obiektu niż w kierunkach ortogonalnych to eksperyment nabiera zgoła innego znaczenia. Opisałem to dokładnie na swoim blogu:
smelig.sal(*)eryment-m-m-pierwsze-starcie,1

>> Wiele rzeczy wydawało się kiedyś niemożliwe.
>No to wykaż doświadczalnie istnienie absolutnie spoczywającego układu odniesienia, a nagrodę Nobla masz murowaną.

Takie doświadczenie zrobiono już dawno. Tylko znów sprawa interpretacji. Ideą eksperymentu Sagnaca było porównanie prędkości światła biegnącego po tej samej drodze, lecz w przeciwnych kierunkach. Czyli jest to ten sam eksperyment co M-M, tylko z ramionami równoległymi do siebie a nie prostopadłymi


Eksperyment Michelsona-Morleya

Eksperyment Sagnaca

Jeśli światło miałoby rozchodzić się z tą samą prędkością we wszystkich kierunkach, to wynik tych dwóch doświadczeń powinien być identyczny. A nie jest. Interferometr Sagnaca wykazuje dużą wrażliwość na obrót w przestrzeni. Dla pewności należałoby przeprowadzić eksperyment z ramionami ustawionymi pod kątem:

O ile mi wiadomo to nikt jeszcze takiego eksperymentu nie przeprowadził. A szkoda. Mogłoby to wyjaśnić sprawę raz na zawsze.
Szerzej opisane w moim artykule:
smelig.sal(*)michelson-i-co-z-tego-wynika,1

> Jeśli czas płynie wolniej w kierunku ruchu obiektu niż w kierunkach ortogonalnych...

Nie rozumiem tej propozycji. Co ona znaczy?

Powiedzmy, że jest eter. Jesteś w laboratorium poruszającym się w eterze, powiedzmy, w kierunku drzwi. Na ścianach wisi mnóstwo bardzo dokładnych zegarów. Co one pokazują? Ten sam czas? Czy też niektóre się śpieszą a niektóre spóźniają? A jak tak to jak?

>> Jeśli czas płynie wolniej w kierunku ruchu obiektu niż w kierunkach ortogonalnych...
>Nie rozumiem tej propozycji. Co ona znaczy?
>Powiedzmy, że jest eter. Jesteś w laboratorium poruszającym się w eterze, powiedzmy, w kierunku drzwi. Na ścianach wisi mnóstwo bardzo dokładnych zegarów. Co one pokazują? Ten sam czas? Czy też niektóre się śpieszą a niektóre spóźniają? A jak tak to jak?

Znane nam zegary nic Ci nie pokażą, ponieważ nie mierzą czasu kierunkowo. Tu trzeba trochę wyobraźni. Jeśli czas płynie wolniej w kierunku ruchu obiektu to znaczy, że wszystkie procesy zachodzące w tym kierunku będą się działy wolniej niż w kierunkach poprzecznych. Na przykład izotop promieniotwórczy będzie wysyłał mniej promieniowania w kierunku ruchu. W kierunkach poprzecznych czas płynie maksymalnie szybko. Szybciej nie płynie nigdzie.
Natura nie dba o to, czy my ją rozumiemy. Posługuje się swoim własnym językiem.

> Jeśli czas płynie wolniej w kierunku ruchu obiektu to znaczy, że wszystkie procesy zachodzące w tym kierunku będą się działy wolniej niż w kierunkach poprzecznych.

Dalej jest to mętne. Co to znaczy "proces zachodzący w kierunku poprzecznym"? Coś tam ma prędkość poprzecznią? Składasz prędkości? Przedstaw to ilościowo.

> Na przykład izotop promieniotwórczy będzie wysyłał mniej promieniowania w kierunku ruchu.

Pokaż doświadczalnie, że tak jest, a dostaniesz Nobla.

>> Jeśli czas płynie wolniej w kierunku ruchu obiektu to znaczy, że wszystkie procesy zachodzące w tym kierunku będą się działy wolniej niż w kierunkach poprzecznych.
>Dalej jest to mętne. Co to znaczy "proces zachodzący w kierunku poprzecznym"? Coś tam ma prędkość poprzecznią? Składasz prędkości? Przedstaw to ilościowo.

No to ja już nie wiem jak Ci to wytłumaczyć. Tutaj wyobraźnia potrzebna. Powiedzmy, że mamy obiekt poruszający się w eterze. Składa się on z drgających cząstek w różne strony. Te cząstki będą drgały inaczej w kierunku ruchu niż poprzecznie do niego (z inną częstotliwością).

>> Na przykład izotop promieniotwórczy będzie wysyłał mniej promieniowania w kierunku ruchu.
>Pokaż doświadczalnie, że tak jest, a dostaniesz Nobla.

Zajmuję się fizyką z zamiłowania a nie dla kariery i pieniędzy. Mam gdzieś waszego Nobla. Nie będę odwalał roboty za fizyków. Daję tylko pomysły.

>Powiedzmy, że mamy obiekt poruszający się w eterze. Składa się on z drgających cząstek w różne strony. Te cząstki będą drgały inaczej w kierunku ruchu niż poprzecznie do niego (z inną częstotliwością).

No dobrze. Widzę tę cząstkę, a nawet dwie. Jedną w jednym ramieniu interferometru, a drugą w drugim. I teraz widzę jak ten interferometr płynie przez morze eteru.
Ale już nie widzę różnicy pomiędzy tymi cząstkami. Która z nich porusza się "w kierunku ruchu", a która "w poprzek"?

> No to ja już nie wiem jak Ci to wytłumaczyć... Daję tylko pomysły.

Dziękuję, już rozumiem. Po prostu dajesz pomysły na tematy, o których nie masz pojęcia.

>Ideą eksperymentu Sagnaca było porównanie prędkości światła biegnącego po tej samej drodze, lecz w przeciwnych kierunkach.

Niezupełnie. U Sagnaca nie ma czegoś takiego jak "po tej samej drodze".
Tam wiązki biegną w przeciwnych kierunkach, a ze względu na obrót
interferometru droga jednej wiązki jest krótsza, a drugiej dłuższa.

>Czyli jest to ten sam eksperyment co M-M, tylko z ramionami równoległymi do siebie a nie prostopadłymi

Nie. Jw. - nie jest to ten sam eksperyment co M-M. W M-M obracamy interferometr po to żeby porównać
wiązki przed i po obrocie. U Sagnaca ciągły obrót interferometru stanowi o istocie eksperymentu.
Być może dałoby się wykryć eter w wolno obracającym się int. Sagnaca, ale byłyby to
prawdopodobnie jakieś dobowe wahania w eksperymencie Michelson-Gale-Pearson.

>Dla pewności należałoby przeprowadzić eksperyment z ramionami ustawionymi pod kątem
>O ile mi wiadomo to nikt jeszcze takiego eksperymentu nie przeprowadził.

Obawiam się, że wyszedłby z tego jedynie klon eksperymentu Thorndike-Kennedy.

>Niezupełnie. U Sagnaca nie ma czegoś takiego jak "po tej samej drodze".
>Tam wiązki biegną w przeciwnych kierunkach, a ze względu na obrót
>interferometru droga jednej wiązki jest krótsza, a drugiej dłuższa.
Eee tam. Trollujesz. Najtęższe głowy nie wiedzą jakie prawa Natury działają w tym eksperymencie

>Nie. Jw. - nie jest to ten sam eksperyment co M-M. W M-M obracamy interferometr po to żeby porównać
>wiązki przed i po obrocie. U Sagnaca ciągły obrót interferometru stanowi o istocie eksperymentu.
W obu eksperymentach jest ciągły powolny obrót.

>Obawiam się, że wyszedłby z tego jedynie klon eksperymentu Thorndike-Kennedy.
Wogóle nie załapałeś o co w tym eksperymencie chodzi.

>>Niezupełnie. U Sagnaca nie ma czegoś takiego jak "po tej samej drodze".
>>Tam wiązki biegną w przeciwnych kierunkach, a ze względu na obrót
>>interferometru droga jednej wiązki jest krótsza, a drugiej dłuższa.
>Eee tam. Trollujesz. Najtęższe głowy nie wiedzą jakie prawa Natury działają w tym eksperymencie

Ja wiem. Tam działa prawo odbicia
Mitologizujesz ten eksperyment zupełnie niepotrzebnie czemu specjalnie się nie dziwię, ponieważ wyjmując z tego interferometru dwa lusterka dostrzegamy ten sam problem co
w jednym ramieniu interferometru M-M (tym "płynącym" jak drewniana kłoda rzeką), a więc całą tę szopkę z eterem, brakiem eteru, skróceniem Lorentzowskim itp.

>W obu eksperymentach jest ciągły powolny obrót.

Pozornie.
W M-M obracamy interferometr podobnie jak obracamy wiatromierz szukając
kierunku skąd wieje wiatr. U Sagnaca sami wywołujemy ten wiatr podobnie jak dziecko
machające odpustowym wiatraczkiem coby się zakręcił kiedy nie ma wiatru. A dokładniej (ta analogia do wiatraczka niespecjalnie mi się podoba) kiedy obracamy
interferometr Sagnaca to zanim wiązka biegnąca od jednego lusterka dotrze do drugiego, to drugie lusterko obróci się o pewien kąt przez co wiązka skraca swą drogę. Ta druga rzecz jasna wydłuża.

>>Obawiam się, że wyszedłby z tego jedynie klon eksperymentu Thorndike-Kennedy.
>Wogóle nie załapałeś o co w tym eksperymencie chodzi.

Mówisz jakbyś załapał o co chodzi w eksperymencie T-K.
A jeśli nie chodzi o to o co chodzi w T-K to o co chodzi?
Halo, czy ktoś tu wie o co chodzi? No bo jak nikt nie wie o co chodzi
to zachodzi taka możliwość, że nieczytelnie opisałeś zarówno swój problem jak i to co chcesz wykazać swoim eksperymentem.

>>Próbowano wiele razy, zaczynając od doświadczenia Michelsona-Morleya.
>Przy odpowiedniej interpretacji to doświadczenie może potwierdzać istnienie eteru. W przypadku tego eksperymentu wymyślono sobie prawo Przyrody którego zapewne nie ma. Chodzi o kontrakcję przestrzenną, której istnienia dotychczas nikt nigdzie nie potwierdził a jedynie dopasował do teorii. Dlaczego to kontrakcja przestrzenna ma być prawdziwa a nie np. kontrakcja czasowa?
Albo istnieje tylko przestrzenna. A czasowa wynika z przestrzennej.

Jeżeli założymy, że sama materia również składa się z fal rozchodzących się w przestrzeni, to skrócenie ramion interferometru Michelsona w kierunku ruchu względem eteru będzie naturalnym efektem.
Ramiona skrócą się o czynnik 1/((c-v)/c) , gdzie v prędkość względem eteru.
To mogłoby tłumaczyć dlaczego pomiary Michelsona, nic nie wykazały (albo prawie nic).

>Ramiona skrócą się o czynnik 1/((c-v)/c) , gdzie v prędkość względem eteru.
>To mogłoby tłumaczyć dlaczego pomiary Michelsona, nic nie wykazały (albo prawie nic).

Pomiary Thorndike-Kennedy również nic nie wykazały, a w szczególności
nie wykazały tego skrócenia. Po cóż więc wciąż przywoływać to skrócenie?
Nie ma go i już

Całość tych rozważań na temat eksperymentu M-M to jakaś totalna paranoja.
Nie wykryto eteru. Nie wykryto skrócenia. A wmawia się wszystkim, że tak i owszem, czemu nie, ramię zawsze skraca się. A o ile się skróciło, skoro się skróciło? Ktoś wie?
Chyba już nikt nawet nie pamięta gdzie wziął się początek całego tego cyrku.

A przecież eksperymenty, zarówno M-M, T-K jak i Sagnac jasno pokazują, że mamy tu do czynienia z klasyką galileuszowsko newtonowską...

>>> Rozważ dwa statki kosmiczne mijające się z wyłączonymi silnikami gdzieś w kosmosie z dala od gwiazd i planet. Na którym statku zegar się śpieszy, a na którym się spóźnia?

Ma być rozsądnie czy komediowo?
No bo rozsądnie będzie tak: oba zegary taktują tak samo.
Komediowo będzie zaś tak: oba zegary względnie jednocześnie śpieszą i spóźniają.

>>>> Rozważ dwa statki kosmiczne mijające się z wyłączonymi silnikami gdzieś w kosmosie z dala od gwiazd i planet. Na którym statku zegar się śpieszy, a na którym się spóźnia?
> Ma być rozsądnie czy komediowo?

Ważne jest jak jest a nie jak "ma być". Świata nie da się nagiąć do naiwnych o nim wyobrażeń, na czym już Arystoteles się wyłożył.

> Komediowo będzie zaś tak: oba zegary względnie jednocześnie śpieszą i spóźniają.

Jest komediowo.

>Ważne jest jak jest a nie jak "ma być".

Truizm. A Ty wiesz jak jest?

>A jeśli ktoś podniesie zastrzeżenie, że to tylko złudzenie optyczne, a Rysio i Stefan tak 'naprawdę' nie różnią się wzrostem, to pytam - a jak to sprawdzić? Postawić Rysia i Stefka w tym samym miejscu i porównać, prawda?

Można wynik pomiaru przesłać drogą radiową, prawda?

>Podobnie, żeby wiarygodnie porównać tempo dwóch zegarów, trzeba je zrównać prędkością.I wtedy okaże się, że chodza tak samo.

Tu tak samo można informację przesłać drogą radiową.
A w paradoksie bliźniąt zegary nie chodzą tak samo.
I nic w tym dziwnego, bo to przecież paradoks

Ale okazuje się, że już rozwiązano paradoks bliźniąt (bodaj po raz setny )
studentnew(*)radoks-blizniat-rozwiazany.htm

Jak widać, za każdym razem jest równie komicznie

>>A jeśli ktoś podniesie zastrzeżenie, że to tylko złudzenie optyczne, a Rysio i Stefan tak 'naprawdę' nie różnią się wzrostem, to pytam - a jak to sprawdzić? Postawić Rysia i Stefka w tym samym miejscu i porównać, prawda?
>Można wynik pomiaru przesłać drogą radiową, prawda?
Można nawet dyliżansem pocztowym, to niczego nie zmieni. Stefek się najwyżej dowie, jaki jest wzrost Rysia zmierzony przez Rysia lub kogoś kto stał obok Rysia. Chodzi o to, żeby Stefek zmierzył wiarygodnie wzrost Rysia nie stając obok niego i porównał ze swoim.

>>Podobnie, żeby wiarygodnie porównać tempo dwóch zegarów, trzeba je zrównać prędkością.I wtedy okaże się, że chodza tak samo.
>Tu tak samo można informację przesłać drogą radiową.
No i tak samo, to nie jest istota problemu. Rysio w bardzo szybkim pociągu może sfilmować swój zegar a kartę pamięci wyrzucić przez okno. Stefan na peronie podniesie kartę, obejrzy film i zobaczy, że zegar w pociągu chodzi normalnie. Tą metodą nie da się porównać tempa upływu czasu w dwóch układach. I właśnie w tym momencie analogia zawodzi, bo da się wymyśleć eksperyment który pozwoli wiarygodnie zmierzyć wzrost Rysia przez oddalonego Stefana i wynik będzie taki sam jak gdyby stali obok siebie. Natomiast jak wymyślisz jakikolwiek sensowny eksperyment pozwalający zmierzyć tempo zegarów u ruchomego Rysia przez nieruchomego Stefka i odwrotnie, to okaże się że wynik będzie inny niż gdyby nie poruszali się względem siebie.

>A w paradoksie bliźniąt zegary nie chodzą tak samo.
>I nic w tym dziwnego, bo to przecież paradoks
>Ale okazuje się, że już rozwiązano paradoks bliźniąt (bodaj po raz setny )
>studentnew(*)radoks-blizniat-rozwiazany.htm
>Jak widać, za każdym razem jest równie komicznie
Artykuł z linka jest bzdurą.

>Chodzi o to, żeby Stefek zmierzył wiarygodnie wzrost Rysia nie stając obok niego i porównał ze swoim.

Chodzi Ci o to pewnie, że nawet linijka wysłana przez Stefka do Rysia zmniejsza się proporcjonalnie
do wzrostu Rysia. Tak to oczywiście możemy sobie pogwizdać, bo niczego nie zmierzymy.
Ale pozostaje nam zaufanie do naszych zmysłów, logiczne wnioskowanie, nasza wiedza na temat optyki i zdrowy rozsądek.
No bo kiedy będąc Rysiem udasz się do miejsca w którym znajduje się Stefek i nie zauważysz żadnych "cudów", to rozsądnym będzie uznać, że "świat tam" niczym nie różni się od "świata tu".

> Natomiast jak wymyślisz jakikolwiek sensowny eksperyment pozwalający zmierzyć tempo zegarów u ruchomego Rysia przez nieruchomego Stefka i odwrotnie, to okaże się że wynik będzie inny niż gdyby nie poruszali się względem siebie.

Przecież to jest tak samo jak z tą linijką. Tego nie da się zmierzyć, więc pozostaje rozsądek

>Artykuł z linka jest bzdurą.

Podobnie jak wszystkie wyjaśnienia pradoksu bliźniąt.
Z tą różnicą, że Ty nazywasz to bzdurą, bo wdarła się tam
odrobina rozsądku w postaci uznania odległych gwiazd za absolutny układ
odniesienia.

>Ale okazuje się, że już rozwiązano paradoks bliźniąt (bodaj po raz setny )

W LET, znaczy w Lorentz Ether Theory, nie ma takiego paradoksu.

>W LET, znaczy w Lorentz Ether Theory, nie ma takiego paradoksu.

Za to największym paradoksem w Lorentza teorii eteru jest jego brak

Te wszystkie próby rozwiązywania paradoksów STW przypominają jako żywo liczenie aniołów na główce od szpilki. O, tu mamy jeszcze jeden do kolekcji:
en.wikipedia.org/wiki/Bell's_spaceship_paradox
Tylko po co te paradoksy rozwiązywać? Czy nie jest rozsądniej uznać, że teoria, która rodzi tyle paradoksów jest teorią błędną?

>>W LET, znaczy w Lorentz Ether Theory, nie ma takiego paradoksu.
>Za to największym paradoksem w Lorentza teorii eteru jest jego brak

W LET eter jest podstawą, więc nie ma paradoksu.

>Te wszystkie próby rozwiązywania paradoksów STW przypominają jako żywo liczenie aniołów na główce od szpilki. O, tu mamy jeszcze jeden do kolekcji:
>en.wikipedia.org/wiki/Bell's_spaceship_paradox

W LET nie ma takiego paradoksu:
struna pęknie z powodu kontrakcji obu rakiet (ich środki masy są w stałej odległości, zatem nie ich końce).

> Tylko po co te paradoksy rozwiązywać? Czy nie jest rozsądniej uznać, że teoria, która rodzi tyle paradoksów jest teorią błędną?

Błędem byłoby tak uznać. W naukach przyrodniczych właściwie nie ma prawdziwych paradoksów - są jedynie paradoksy pozorne, wynikające z nieudolnego sposobu myślenia, który nie przystaje do rzeczywistości. Jak Ci się uda kiedyś zrozumieć szczególną teorię względności, to jak na dłoni zobaczysz tę rzeczywistość z nowej perspektywy. I będziesz mógł wrócić to tego wątku i bez trudu będziesz widział gdzie obalacze STW się mylą.

>Jak Ci się uda kiedyś zrozumieć szczególną teorię względności, to jak na dłoni zobaczysz tę rzeczywistość z nowej perspektywy.

Nieodmiennie budzi mą wesołość taki protekcjonalny ton. Naprawdę

>I będziesz mógł wrócić to tego wątku i bez trudu będziesz widział gdzie obalacze STW się mylą.

"tylko ten neguje teorię względności, kto ją naprawdę zrozumiał" - wiesz kto to powiedział? Zatem kiedy ją naprawdę zrozumiesz, wróć do tego wątku i bez trudu będziesz
widział gdzie relatywiści się mylą

>"tylko ten neguje teorię względności, kto ją naprawdę zrozumiał" - wiesz kto to powiedział?
Brzmi jak atto. Albo kaganiec.

>Zatem kiedy ją naprawdę zrozumiesz, wróć do tego wątku i bez trudu będziesz
>widział gdzie relatywiści się mylą
Ech, wiem, że marnuję tylko słowa w tym miejscu, ale i tak napiszę - STW da się sformułować czysto geometrycznie. Negowanie jej przypomina negowanie skrócenia perspektywicznego (jak popatrzysz na płaski obiekt z daleka pod kątem, to się pozornie skraca).

Z punktu widzenia matematycznego, jest konsekwencją dwóch prostych założeń. Negowanie STW jest równoważne albo negowaniu, że przestrzeń jest jednorodna i izotropowa (który punkt albo który kierunek jest wyróżniony?), albo że nie ma bezwzględnego ruchu (co rzeczywiście próbujecie tutaj robić, z tego co widzę). Jeśli przyjmiemy te dwa założenia i zażądamy zgodności z eksperymentem, wychodzi STW.

>Z punktu widzenia matematycznego, jest konsekwencją dwóch prostych założeń.

Jednego uproszczenia.

> Negowanie STW jest równoważne albo negowaniu, że przestrzeń jest jednorodna i izotropowa (który punkt albo który kierunek jest wyróżniony?)

Przestrzeń nie istnieje fizycznie więc to nie są założenia, lecz fakty.
Z tego otrzymasz klasykę - szeroko rozumianą.

> albo że nie ma bezwzględnego ruchu (co rzeczywiście próbujecie tutaj robić, z tego co widzę). Jeśli przyjmiemy te dwa założenia i zażądamy zgodności z eksperymentem, wychodzi STW.

Truizm, bo prędkość jest relacją.
Faktycznie zakładasz brak medium dla fal Maxwell, oddziaływań, itd.
czyli arcypotężne uproszczenie - pełne odrealnienie!

A zgodności są tylko przybliżone, ale i wystarczające dla obecnego poziomu, technologi.

>STW da się sformułować czysto geometrycznie.

Sekunda "czysto geometryczna" to bezsens.

> (jak popatrzysz na płaski obiekt z daleka pod kątem, to się pozornie skraca).

Toć mówię, że teoria względności to pozoranctwo i absurd goniący absurd.

>Negowanie STW jest równoważne albo negowaniu, że przestrzeń jest jednorodna i izotropowa

To żaden argument, to ogólnik, który mówi tylko, że negowanie STW jest be.

>albo że nie ma bezwzględnego ruchu

To nieprawda. Ja uważam, że nie ma bezwzględnego ruchu.

>Jeśli przyjmiemy te dwa założenia i zażądamy zgodności z eksperymentem, wychodzi STW

To tylko pobożne życzenia. Wspominane eksperymenty M-M, T-K, Sagnac zaprzeczają STW i
jednocześnie potwierdzają względność ruchu.

>> Tylko po co te paradoksy rozwiązywać? Czy nie jest rozsądniej uznać, że teoria, która rodzi tyle paradoksów jest teorią błędną?
>Błędem byłoby tak uznać. W naukach przyrodniczych właściwie nie ma prawdziwych paradoksów - są jedynie paradoksy pozorne, wynikające z nieudolnego sposobu myślenia, który nie przystaje do rzeczywistości.
   Kiedy tylko ta teoria powstała, została w ojczyźnie Einsteina uznana za chory twór żydowskiego, a w ZSRR za chory twór burżuazyjnego umysłu.

> Jak Ci się uda kiedyś zrozumieć szczególną teorię względności, to jak na dłoni zobaczysz tę rzeczywistość z nowej perspektywy. I będziesz mógł wrócić to tego wątku i bez trudu będziesz widział gdzie obalacze STW się mylą.

Nie ma nic do rozumienia w modelu.

Zrozumieć można teorię, czyli w tym przypadku tę Lorentza-Poincarego.

Po tym etapie będziesz już wiedział jakie naiwne błędy popełniają interpretatorzy STW, i nie tylko.

Julian Barbour - Koniec czasu cz.1
Julian Barbour - Koniec czasu cz.2

>Wg mnie czas jest tylko i wyłącznie miarą ruchu.
>Gdy absolutnie nic się nie porusza, nie istnieje żaden sposób na zmierzenie upływu czasu.

Już Leibniz twierdził, że czas jest wtórny wobec ruchu, a TW potwierdziła ten fakt.

>Tu niektórzy mogą zaprotestować: "Ale przecież jabłko stojące sobie spokojnie na stole nie porusza
>się, a jednak po jakimś czasie zgnije, czyli podda się upływowi czasu." Zgoda, jabłko jako całość
>nie porusza się. Ale jeśli przyjrzysz mu się uważniej pod mikroskopem, to zauważysz, że spaceruje w
>nim całe mnóstwo żyjątek (bakterii), które powodują jego rozkład. A jeszcze głębiej znajdziesz całe
>mnóstwo różnych cząsteczek chemicznych zbudowanych z atomów, które zmieniają położenie i
>rekonfigurują się.
>Tak więc wewnątrz jabłka zachodzi bardzo wiele różnych drobnych ruchów, i to właśnie one ukazują nam
>upływ czasu.

Dokładnie tak, "jabłko" jest procesem, a nie obiektem. Język naturalny narzuca fałszywe intuicje.

>Dlatego też nie można w nim podróżować. I dlatego nie możemy zmienić kierunku jego biegu.

>Co o tym sądzicie?

TW traktuje wszechświat jako istniejący niezależnie od czasu i przestrzeni zbiór zdarzeń (wektorów z czasoprzestrzeni), natomiast sama przestrzeń i czas to współrzędne tych wektorów w wybranym układzie odniesienia. Wydaje się więc, że teoretycznie, w ramach TW, powinno być możliwe dotarcie do dowolnego zdarzenia, z przeszłości i przyszłości, a tym samym podróże w czasie. To dlatego, że cała przeszłość i przyszłość "już" istnieje, tak jak istnieje np. zbiór punktów na płaszczyźnie.

>Gdy absolutnie nic się nie porusza, nie istnieje żaden sposób na zmierzenie upływu czasu.

...lub gdy wszystko się porusza z szybkością światła także nie istnieje żaden sposób zmierzenia upływu czasu.

>Dlatego podtrzymuję moją tezę: jeśli nic się nie porusza, czas nie płynie.
Czas to jest po prostu 4 wymiar - np. punktowa cząstka byłaby puntem gdyby nie było czasu, jednak tak naprawdę jest swoją trajektorią - jest jednowymiarową pordrozmaitością czasoprzestrzeni.
Także gdyby stała - dalej byłaby swoją trajektorią. Szczególnie że wg STW wszystkie układy są równoważne - wystarczy spojrzeć na nią z innej perspektywy (boost) i okazuje się że jednak się porusza.

>Mam takie pytanie, skoro STW traktuje czas jako dodatkowy wymiar, to powinniśmy móc poruszać w tym
>wymiarze w przód i w tył.
>Czy fakt, że nic nie jest w stanie poruszać się wstecz w czasie, nie jest wystarczającym powodem,
>żeby odrzucić założenia TW?

Nie albowiem jak porusza się tylko w przód TO SIĘ PORUSZA!

>Wg mnie czas jest tylko i wyłącznie miarą ruchu.
>Gdy absolutnie nic się nie porusza, nie istnieje żaden sposób na zmierzenie upływu czasu.

Czyli jak? Czy czas czasem nie jest żywotnie związany z materią? Nie ma czasu gdy nie ma materii. Tylko i li tylko. Ruch nie jest związany z czasem w sensie jego nierozerwalnej symbiozy? Jest co najwyżej istniejącym dowodem na istnienie czasu.

>Tu niektórzy mogą zaprotestować: "Ale przecież jabłko stojące sobie spokojnie na stole nie porusza
>się, a jednak po jakimś czasie zgnije, czyli podda się upływowi czasu." Zgoda, jabłko jako całość
>nie porusza się.

Ale jabłko jest nieruchome względem stołu, a stół względem Ziemi. Ale czy Ziemia się nie porusza? Układ inercjalny to jabłko, stół i Ziemia. Jabłko więc się porusza. Mierząc w ten sposób nigdy nie dojdziemy do sprawdzalnych wniosków. Czas pędzącej cząstki materii jest inny dla tej cząstki, jak i inny dla obserwatora tej cząstki w określonym układzie inercjalnym. Dla kogo czas upływa szybciej? Im bliżej prędkości światła tym czas dla obserwatora z "zewnątrz" upływa szybciej w stosunku do cząstki (przysłowiowego jabłka) pędzącej z szybkością podświetlną. W tym sensie czas jest związany z prędkością (ruchem). Ale proszę zauważyć, że rośnie wtedy masa tej cząstki (niekoniecznie atomu) materii. A więc czas nie jest związany z prędkością ruchu ale z materią. Teoretyczne rozważania wymyśliły sytuację gdy ciało materialne wpada w obręb działania czarnej dziury (ciała którego grawitacja nie "wypuszcza" światła czyli ciała doskonale czarnego). Co my z zewnątrz będziemy widzieć? Otóż ciało będziemy widzieć jak spada, lecz w pewnym momencie zobaczymy jakby ciało spadające będzie "zamrożone", czyli będziemy je widzieli bardzo długo, jakby przestało spadać, mimo iż wiemy, że grawitacja czarnej dziury będzie ten spadek bardzo szybko przyspieszała. Dla spadających na czarną dziurę czas płynący "normalnie", dla obserwatora z zewnątrz zaczyna być długi. Dla nas czas upływa szybciej. To wynika z potężnej grawitacji a więc masy związanej z tą grawitacją. Ziemia by stać się czarną dziurą powinna w swej masie skurczyć się do ok 5 cm średnicy. Nie wiemy co to za stan fizyczny bo to jest niewyobrażalne. Fizycy określają to stanem osobliwym materii. Jej istoty nigdy nie zbadamy, a możemy tylko domniemywać na modelach matematycznych.

>Ale jeśli przyjrzysz mu się uważniej pod mikroskopem, to zauważysz, że spaceruje w
>nim całe mnóstwo żyjątek (bakterii), które powodują jego rozkład. A jeszcze głębiej znajdziesz całe
>mnóstwo różnych cząsteczek chemicznych zbudowanych z atomów, które zmieniają położenie i
>rekonfigurują się.

To nie odnosi się do ruchu i pośrednio czasu w pojęciu fizyki.

>Tak więc wewnątrz jabłka zachodzi bardzo wiele różnych drobnych ruchów, i to właśnie one ukazują nam
>upływ czasu.

Vide wyżej.

>Dlatego podtrzymuję moją tezę: jeśli nic się nie porusza, czas nie płynie. Musi istnieć ruch, by
>stan Wszechświata mógł ulegać zmianie, a TE ZMIANY NAZYWAMY UPŁYWEM CZASU.

Przykro, ale czas wtedy mimo wszystko upływa. Jest czynny bo jest materia. Poza tym, gdyby wszystko było w bezruchu, to w skutek sił grawitacji powstałaby bardzo szybko potężna (na miarę Kosmosu) czarna dziura. Ruch jest istotą Wszechświata ale nie istotą czasu.

>Czas nie jest więc oddzielnym wymiarem: znajduje się już pośród tych trzech wymiarów przestrzennych,
>które znamy. Dlatego też nie można w nim podróżować. I dlatego nie możemy zmienić kierunku jego
>biegu.

Nad istotą czasu zastanawiają się najtęższe umysły, lecz prócz modeli matematycznych nie stworzono żadnego urządzenia do sterowania czasem, choćby odrobinkę. Może dlatego, ze nasz układ planetarny to jest jeden układ inercjalny? A może nasza Galaktyka? A może grupa galaktyk?

>Co o tym sądzicie?

Ja to co napisałem.

---

Ich bin besser als mein Ruf