Duchowni i ich zaplecze (teologowie) planują doczekanie przez ludzi końca świata na Ziemi. W przypadku upadku na Ziemię bolidu o średnicy ponad 50 km może to być czekaniem samobójczym. Zwłaszcza jeśli pieniądze państwowe pójdą w przyszłości na dofinansowywanie świątyń, a nie na podbój kosmosu czyli kolonizację Marsa oraz (jeszcze cenniejsze) sąsiednich układów planetarnych przelatujących w pobliżu co jakiś czas.

Okaże się wtedy, że Boga nie ma ale będzie za późno.

Gwiazdy w bliskim sąsiedztwie Słońca nie stoją względem niego tylko przemieszczają się, w najróżniejszych (względem niego) kierunkach z prędkościami 20 km/sek. Średnio. [wiki ang. "sun" tabelka z prawej]

Co kilka lub wiecej milionów lat mamy bliskie minięcie Słońca z inna gwiazdą - znamy nawet konkretne:

pl.wikipedia.org/wiki/Gliese_710

Mijana gwiazda destabilizuje obłok Oorta. To mógło dotyczyć także bardzo znanej komety ISON, której trajektoria mogła wskazywać, że coś zdestabilizowało jej odległą, "spokojną" orbitę dookoła Słońca miliony lat temu.
Ona tylko w pobliżu Słońca leciała tak szybko jak obserwowaliśmy.
Ta kometa około rok temu spaliła się na pył i małe kamyczki przelatując (czyli zawracając) zbyt blisko Słońca.

Teoria przedstawiona przez autora na polskiej Wikipedii, że Słońcu może udać się przechwycić grawitacyjnie tego czerwonego karła wydaje mi się zakładać rzecz bardzo mało realną, gdyż on zbliżając się do Słońca, jeszcze się trochę rozpędzi korzystając z jego niewielkiej jeszcze na tym dystansie grawitacji i co prawda zakrzywi trajektorię ale poleci w odległy kosmos tylko w innym kierunku.

Najgorsze dla Homo sapiens sapiens będą jednak planetoidy, duże komety destabilizowane w tym czasie.

Mało znanym skutkiem dużego impaktu jest powrót z kosmosu gorących skał wybitych w niebo - także z innych stron planety – z dramatycznym podgrzewaniem atmosfery.

Pozdrawiam.