Wyobraźcie sobie człowieka który prawie całe życie miał pod górkę, egzystencja przestała już sprawiać mu przyjemność jaką powinno sprawiać jego życie, nie czerpie radości z sytuacji mu dostępnych a za rzeczy uszczęśliwiające ma niedostępne mu obiekty, których nigdy nie dostanie. Ma wieloletnią depresję, okrutną przeszłość (pełną przemocy i rozdarcia psychicznego) i - co często go spotyka - trudną sytuację życiową. Załóżmy, że ten człowiek jest sceptycznym racjonalistą, stałym czytelnikiem Racjonalisty i miłośnikiem, na ten przykład, Christophera Hitchensa.
Do jego przesranego żywota dodajmy teraz nieuleczalną chorobę przez którą niedługo stanie się prawdziwym potworem i będzie obrzucany spojrzeniami jak małpa z zoo orzeszkami. Tyle mu nie wystarczy - wrzućmy na jego barki jeszcze prawie wszystkie (13/15) możliwe alergie które mogły wyjść na dermatologicznych testach wziewnych, może (i pewnie je ma) inne alergie. Profesjonalny dermatolog mówi mu, że pierwszy raz w jego wieloletniej praktyce spotyka się z takimi beznadziejnymi genami i, że jest ewenementem naukowym pod względem złych genów. Za kilka lat zaczną się objawy alergii których nie da się uleczyć ze względu na ich zbyt wielką obecność. Jak wszystkie się do niego dobiorą to nawet nie wstanie z łóżka. Człowiek ten umiera, leży w szpitalu i czeka na szybko nadchodzącą śmierć. Czy porzucenie "dumy intelektualnej" (jak to papież Ratzinger nie dawno rzekł) w jego przypadku jest sprzeczne z Waszą definicji moralności? Szczerze mówiąc, ja mogę go zrozumieć, ma przed oczyma dwie opcje: 1) gówniane życie; 2) szansa na drugie, lepsze, udane życie (chodzi mi o reinkarnację). Nikomu też krzywdy nie zrobi swoimi urojeniami. Ma za sobą życie racjonalisty i przyszło mu wybierać - intelektualna duma a mała iskierka nadziei na lepsze życie. Ta mała szansa może być wielkim szczęściem, może być najlepszym co go w życiu spotkało.
Cytat: Człowiek ten zdaje sobie sprawę, że to co myśli jest głupie, że tego najprawdopodobniej nie ma i szmaci swój intelekt. Jest jednak szansa, taka jak na istnienie wróżki-zębuszki ale jednak jest.
Czy można w takim przypadku usprawiedliwić jego wiarę w reinkarnację? Czyż nie każdy zasługuje na szczęście nawet jeśli jest ono głupim, upokarzającym i żałosnym złudzeniem?