Zainspirowany wypowiedziami Krzysztofa Jóźwiaka, postanowiłem dodać swoje trzy grosze na temat etyki. Otóż moim zdaniem najważniejszym podmiotem racjonalnej etyki powinna być samoświadomość danej istoty. Obecnie to zagadnienie wciąż bywa odczywane jako "wielka tajemnica wiary", również niekiedy przez osoby, które nie uważają się za religijne. Takim osobom wydaje się nieraz, iż wszystko, co się porusza może mieć samoświadomość, a także, iż nigdy nie ustalimy czym jest samoświadomość i kto ją posiada. Nie sądzę, aby to było prawdą. U zwierząt samoświadomość jest związana z układem nerwowym. Z pewnością nie wszystkie ją posiadają, myślę, że zdecydowana mniejszość, co mimo wszystko i tak może obejmować całkiem pokaźny zbiór gatunków, ale nie musi. Druga rzecz, to moment, w którym u rozwijającego się organizmu, którego dojrzałe osobniki są samoświadome, owa świadomość się pojawia. Moim zdaniem zwierzę, które nie jest samoświadome, jest mechanicznym tworem ewolucji. Zabijając je możemy niszczyć ekosystem, lecz nie popełniamy zbrodni morderstwa. Oczywiście bezmyślne niszczenie ekosystemów też powinno być karalne, ale nie tak samo jak morderstwo. Natomiast zwierząt, które uznamy za samoświadome na bazie naukowych odkryć, nie powinniśmy jeść, ani hodować. Co co zwierzęcia Homo sapiens jesteśmy zgodni, nie popieramy bowiem kanibalizmu. W przypadku nas samych, aborcja powinna być dopuszczalna na życzenie rodziców do momentu, kiedy jesteśmy pewni, że ich potomek nie jest jeszcze samoświadomy. Dopuszczalne jest też wymuszanie aborcji w wypadku przeludnienia przez rząd, tak jak w Chinach. Jeśli odbywa się to bez niesprawiedliwości i korupcji (nie tak, jak często w Chinach), jest to również etyczne. Gdy człowiek uzyska samoświadomość za zgodą rodziców i społeczeństwa (prezerwatywy są pierwszym "nie" na takiej drodze, brak zgody rodziców), powinien być wtedy chroniony. Dlatego nie toleruję kary śmierci, aczkolwiek poważnych zbrodniarzy powinno się zmuszać do pracy, uzależniając od tego ich dostęp do jedzenia. (Tak przy okazji, groźny zbrodniarz, wiedząc iż nie ma nic do stracenia (i tak go zabiją), może zabić więcej policjantów i dłużej się bronić, to też jest dodatkowy wymiar kary śmierci). Samobójstwo głodowe w tym wypadku byłoby ich sprawą. Moim zdaniem każdy człowiek ma prawo sobie odebrać życie, lecz zanim ew. pomoże się mu w tym akcie, powinno się zbadać, czy nie kieruje nim atak depresji, albo naciski ze strony spadkobierców etc. Osoby, które nie są nieuleczalnie i boleśnie chore, powinno się raczej leczyć u psychologów, gdyż życie jest piękne i jedyne. Idee wpływające na świadomość, czyli wmawiające ludziom iż zyskają coś w zaświatach robiąc coś dziwnego, powinny zostać uznane za narkotyki i ścigane wymiarem prawa. Z uwagi na dobro świadomości naszej i innych zwierząt, powinno być przyjęte, iż mamy jedno, śmiertelne życie i wszelkie kłamstwa przeciwko tej prawdzie powinny być prostowane, a w razie recydywy karane.