Mimo upływu dwóch tysięcy lat postać Jezusa nadal budzi kontrowersje. Byli ludzie, którzy uważali, że Jezus nigdy nie istniał, a jako argument podają najczęściej przekaz ewangelistów i nadmiernie baśniowy, mitologizowany obraz Jezusa utworzony przez duchowieństwo.
Religioznawcy potrafią w tym wizerunku wskazać liczne elementy zapożyczone ze wszystkich religii Bliskiego Wschodu, a co za tym idzie, znika nam realny człowiek, a jego miejsce zajmuje jeszcze jedno, typowe dla tego regionu, bóstwo.

Jakie mamy źródła na temat Jezusa? Możliwe, że istniały lokalne izraelskie teksty, które jednak zostały zniszczone lub zaginione w kolejnych rzymskich powstaniach, tego nie wiemy. Niezależnych źródeł nie ma, są tylko religijne, a więc Nowy Testament (który powstał dopiero kilkadziesiąt lat po śmierci mistrza, napisany przez jego wyznawców).
Czy są obiektywni? Nie sądzę, gdyż ich dzieło ma charakter propagandowy, a nie historyczny.
Czyżby chrześcijanie przypisali Flawiuszowi opis Jezusa, by jako postać, był bardziej realny?

Praktycznie nic nie wiemy o dzieciństwie Jezusa. Teksty kanoniczne pomijają ten okres całkowicie. Można podejrzewać, iż Jezus przed swoim pierwszym wystąpieniem publicznym nie wyróżniał się spośród innych Żydów niczym godnym uwagi. Wiadomo, że był pierworodnym synem Józefa i Marii.

Jak wynika z Ewangelii św. Marka, Jezus miał czterech braci - Jakuba, Jozesa, Judę i Szymona - oraz przynajmniej dwie siostry, których imion Ewangelie nie przechowały (Mk 6,3). Czy katolicy zdają sobie z tego sprawę?

Życie Jezusa toczy się w biednej, zacofanej Galilei, najbardziej tradycyjnej i konserwatywnej części ziem żydowskich. Jezus od najmłodszych lat musiał być niesamowicie inteligenty, skoro już w dwunastym roku życia znał kanon tekstów religijnych, aż tak, że wzbudził podziw uczonych w jerozolimskiej Świątyni.

Przełom er to okres, kiedy żydowski mistycyzm narasta do granic histerii, co na pewno oddziałało na młodego Jezusa. Czyżby w jego głowie rodzi się pomysł, że to on ma być przyszłym mesjaszem? Zamyka się w sobie i próbuje analizować wydarzenia i dopasować do proroctw? Zobaczcie sami jak Jezus zwraca się do swoich rodziców, gdy ci odnajdują go w Świątyni (Łk 2,42-49).
Jezus naucza, pracuje jako cieśla, rozmawia z ludźmi. Jego inteligencja pozwala mu na dogłębną analizę wydarzeń.

Ale jaki miał być wyczekiwany mesjasz?
Miał być mostem łączącym dotychczasową historię Izraela i zapowiadane Królestwo Boże. Żydzi wierzyli w Koniec Czasów, który miał nadejść po "siedemdziesięciu tygodniach" od odbudowania Jerozolimy. W 536 roku p.n.e Cyrus zezwolił na odbudowę Świątyni, a "siedemdziesiąt tygodni" było uznawane za siedemdziesiąt razy siedem, co daje 490 lat. Dodajmy. Wychodzi rok 46 p.n.e. W 63 roku p.n.e Rzymianie opanowują Izrael, co zdaje się potwierdzać przepowiednie. W tym czasie nasilają się różne sekty działające na tym terenie. Jezus wie, że nadejdzie mesjasz. Porównuje sam siebie do niego, gdyż jak wiadomo pochodził z rodu Dawida. Mesjasz ma być człowiekiem sprawiedliwym, a nie bojownikiem z mieczem w ręku.

Dla Jezusa obmycie w Jordanie jest widocznym przełomem. Pomaga mu Jan Chrzciciel, który nawoływał, że mesjasz jest coraz bliżej. Jan przeprowadził Jezusa z życia świeckiego do uduchowionego.

Czy Jezus był rzeczywiście Synem Boga?
Żydzi z okresu Jezusa, mówili o Synu Bożym czy Synu Człowieczym, nazywając tak mesjasza, którego nikt nie nazwałby, że jest wcieleniem Boga. Byli przecież monoteistami. Według izraelskiej tradycji "Synem Boga" jest cały Izrael (Księga Wyjścia 4,22). Teksty znad Morza Martwego mówią o człowieku wybranym przez Boga, a nie o bożym wcieleniu. Nawet Jezus mówi, że nie tworzy nowej wiary, a odnawia/umacnia starą (Mt 5, 17-19).
Czy to może oznaczać, że sam siebie nie uznaje za bóstwo?
Św. Paweł pisze w Liście do Rzymian (1, 3-4), że Jezus został ustanowiony Synem Bożym po zmartwychwstaniu.

Jezus przybywa do Jerozolimy, zachowując się niezwykle ostrożnie. Nie chce prowokować ani Rzymian, ani zgromadzenia kapłanów (Sanhedrynu). Naucza wyłącznie w Świątyni do czego ma prawo każdy dorosły żyd. Czy opuszcza Jerozolimę nocą, a w dzień w niej naucza? Noce spędza u swego przyjaciela Łazarza w Betanii? Mesjasz ma się ujawnić dopiero podczas paschy, najważniejszego wydarzenia żydowskiego życia. Wkracza jako mesjasz-zdobywca na osiołku [zapowiedź proroka Zachariasza (9,9)].
Urządza wieczerzę, co jest nawiązaniem do uczty mesjańskiej z Księgi Izajasza (25, 6-9). Piłat jak wiadomo, nie widział w Jezusie zagrożenia. Ot, zwykły fanatyk. Ale Jezus mówi, że jest królem Izraela, co oznacza, iż odrzuca władzę cesarza i musi zostać skazany na śmierć.

Zwolennicy Jezusa zyskują największy wpływ na dzieje świata przekształcając się w nową grupę wyznaniową - chrześcijan. Nie przeszkadza w tym kłopotliwy fakt nie spełnienia się proroctw Jezusa - zarówno o jego rychłym powrocie jeszcze za czasów żyjących uczniów, jak i o końcu świata (Łk 21, 32).

I tutaj nadchodzi czas mojego pytania. Jak sądzicie? Czy Jezus był bardzo inteligentny, wykorzystywał swoją mądrość i potrafił przekazać to, co chciał ludowi Galilei? Do tego nie był synem Boga, tylko zwykłym człowiekiem, nad wyraz mądrym, dostającym widzenia, że jest mesjaszem?
Czy rzeczywiście można uznać Jezusa za Syna Boga, w dosłownym tego słowa znaczeniu?