Ptasie dzioby odegrały rewolucyjną rolę w historii nauki. Przebywający na Wyspach Galapagos Karol Darwin zainteresował się – między innymi – jedynymi ptakami lądowymi tego archipelagu, tj. łuszczakami, noszącymi obecnie nazwę zięb Darwina. Tym co sprawiło, iż, zdecydowanie bardziej spektakularne przykłady fauny wyspiarskiej nie przyćmiły jego zainteresowania tymi skromnymi ptaszkami, były ich dzioby. Darwina zaintrygował fakt, iż różniły się one zasadniczo co do wielkości i kształtu, w zależności od wyspy archipelagu, którą zamieszkiwał. Dzisiaj wiemy – właśnie dzięki badaniom Darwina – iż pierwotnie na Galapagos występował jeden gatunek łuszczaków, który tam zawędrował z lądu stałego – o takim samym kształcie i wielkości dzioba. Dopiero później ze względu na różne rodzaju pokarmu determinowane geografią, fauną i florą poszczególnych wysp - co z kolei przesądzało o zróżnicowanym pokarmie zięb (owady, kwiaty, nasiona) - zaczęły wykształcać się coraz większe różnice co do wielkości i kształtu dzioba poszczególnych wyspiarskich populacji - przykład przystosowania się ewolucyjnego (the survival of the fittest) do zastanych warunków przyrodniczych. Najbardziej spektakularnym przykładem takiej ewolucyjnej zmiany jest jeden z kilkunastu gatunków zięb Darwina, którego przedstawiciele są wyposażeni w spłaszczony po bokach i ostry niczym brzytwa dziób służy do nacinania skóry głuptaków wysiadujących jaja, w celu pozyskania krwi będącej pożywnym pokarmem.
Poniżej podaję link do przeglądu najbardziej oryginalnych ptasich dziobów na świecie (zdjęcia plus krótkie charakterystyki).
Służą one nie tylko do zbierania pokarmu. Przy ich pomocy ptaki iskają się, dbają o higienę upierzenia, walczą, zabiegają o względy samicy, karmią młode, budują gniazda, używają narzędzi ( jeden z gatunków zięby Darwina manipulując cierniem umieszczonym w dziobie potrafi wydłubywać tłuste pędraki z zakamarków pod korą), regulują temperaturę ciała.
Miłych wrażeń!

www.bbc.co(*)-the-weird-world-of-bird-beaks