>    Phi.... A ja się chciałam wypowiedzieć....

Przykro mi, jak się okazuje życie to nie bajka...

>Przykro mi, jak się okazuje życie to nie bajka...

Hmm... Może być bajką, trzeba tylko zmienić oczekiwania i będzie git. Pozdrawiam ciepło.

Twoja wybranka, niestety, Cię nie kocha, gdyż stosując wobec Ciebie naciski i ewangelizując, obraża Cię i poniża. Możesz jej o tym powiedzieć, ale pewnie jako ortodoksyjna katoliczka - sądząc z jej zachowania - właścicielka do cna wypranego mózgu tego nie pojmie. Zdaje się, że taki jest jej obowiązek wymagany przez prawo kościelne. Jeśli ma w swoim zasięgu niewiernego czy wątpiącego, musi go nawracać. Daj sobie z nią spokój, związek z taką osobą nie ma przyszłości.

Zarżnij tę miłość słowami
wypleń u samych korzeni
spal i zakop popioły
w najgłębszej dziurze w ziemi
I byle byś mógł już nie być
Bez bólu uczucia, nadziei
I byle byś mógł już nie być
Lub być martwotą skały

To przykre jak ludzie mało wiedzą o miłości... Kobieta, która stara się Ciebie zmienić na pewno nie kocha Ciebie, jedynie kocha wyobrażenie jakie chce mieć o Tobie.

No i sam fakt planowania przyszłości po 2 miesiącach jest mało dojrzałym zachowaniem Obawiam się, że to nie miłość.

"56 lat z jedną kobietą. Srasz pod siebie w kinie a ona pomaga Ci sprzątać - to jest miłość!" Six Feet Under (serial) ;P

>To przykre jak ludzie mało wiedzą o miłości... Kobieta, która stara się Ciebie zmienić na pewno nie kocha Ciebie, jedynie kocha wyobrażenie jakie chce mieć o Tobie.

To tak nie działa. Ona chce go zmienić bo go kocha. Z tym że miłość nie zawsze musi mieć pozytywne konsekwencje. Grecy wiedzieli o tym już sporo przed naszą erą. Odsyłam do Medei Eurypidesa. Tam dopiero mamy przykład matczynej miłości.

Ludzie są zbyt przyzwyczajeni do myślenia o tym, że miłość jest czymś z natury pozytywnym. A ona sama w sobie może być przecież destruktywna. Kobieta go kocha najbardziej jak potrafi i chce dać mu szczęście, ba, życie wieczne! A Ty sugerujesz że ona nic nie wie o miłości? Jak chce się z nim podzielić najwspanialszą łaską jaką w życiu otrzymała?

To jest właśnie miłość!

Tylko że ona nie ma najmniejszego sensu.

Miłość jest równie względna jak wszystko inne.

---

"Mądrość jest dobrem, aczkolwiek jest pożądana nie sama dla siebie, ale z uwagi na konsekwencje"

Co prawda założyciel wątku chciał zakończyć już dyskusję, ale może to, co chcę napisać, przyda się komuś innemu.

Sama byłam ortodoksyjną katoliczką, kiedy poznałam mojego obecnego męża (miałam wtedy 22 lata, za sobą wieloletnie uczestnictwo w ruchu oazowym, pięć czy sześć pieszych pielgrzymek, właśnie wstąpiłam do neokatechumenatu etc.). Mnie w zasadzie nie przeszkadzało to, że on nie wierzył (nigdy nie uważałam, że tylko wierzący mogą być zbawieni), a on do mojej wiary podchodził bardzo tolerancyjnie. Jedynym nierozstrzygalnym dla nas problemem, który "sam z siebie" wyszedł w jakiejś dyskusji, była kwestia antykoncepcji (ale do seksu nam się i tak zbytnio nie spieszyło). Prawie od razu zaczęliśmy planować wspólną przyszłość (chyba tak to jest, kiedy ludzie się bardzo zakochują... dlatego rozumiem Larwę Żaby). Mówiłam otwarcie, że będę chciała wziąć ślub kościelny, ale on nie musi nic udawać, może go wziąć jako niewierzący. Jednak pod wpływem konfrontacji z jego światopoglądem, naszych dyskusji i roztrząsania różnych kwestii, monolit mojej postawy życiowej zaczął się kruszyć. Nigdy wcześniej nie miałam okazji głębiej dyskutować z osobą, która nie byłaby katolikiem - większość moich znajomych wywodziła się z kręgów przykościelnych. Nagle okazało się, że powtarzam wyuczone frazesy, do których nie mam wcale głębokiego przekonania.
Do tego doszła jeszcze gwałtowna reakcja mojego środowiska, która mnie bardzo przykro zaskoczyła. Okazało się, że "nie ma sensu zadawać się z ludźmi, którzy nie chodzą do kościoła", "małżeństwa przecież i tak z tego nie będzie, więc po co tracisz z nim czas?", "chrześcijanie nie są dla pogan" etc. Oprócz tego miałam bonus w postaci bezustannych awantur z moją matką, która nie mogła pogodzić się z tym, że zerwałam z moim poprzednim chłopakiem, takim porządnym i wierzącym, żeby związać się z jakimś antychrystem. To wszystko mocno zachwiało moim dotychczasowym przekonaniem, że bycie chrześcijaninem prowadzi do stawania się lepszym człowiekiem i że jest to jedyna słuszna i moralna droga, a poza nią to tylko zgnilizna i rozpad Zmiana nie nastąpiła z dnia na dzień, ale chyba kluczowym momentem była dla mnie pewna letnia niedziela, kiedy to po raz pierwszy w życiu nie poszłam na mszę. Jeśli ktoś nie był wychowany w ortodoksyjnie katolickiej rodzinie może nie zrozumieć, jak głęboko u takich osób wpojone są pewne zwyczaje, nawyki i praktyki. W niedzielę do kościoła to tak jak w poniedziałek do pracy - nie możesz się rozmyślić i zamiast tego pójść na spacer.
Zaczęłam rozumieć, że moje postępowanie nie było podyktowane wiarą, tylko raczej wewnętrznym przymusem i lękiem. Ponieważ wcześniej chodziłam na wszystkie te msze, rekolekcje i spotkania wspólnoty, poddana byłam niezłemu praniu mózgu. Po czymś takim człowiek naprawdę jest w stanie uwierzyć choćby w latającego potwora spaghetti. No ale jak nie poszłam raz, to łatwiej mi było nie pójść następnym razem. Okazało się, że świat się nie zawalił. Nie zrezygnowałam z Kościoła Katolickiego od razu - miałam ze dwa chwilowe nawroty, ale ponieważ nabrałam już dystansu, to bardzo krytycznie podchodziłam do tego, co tam widziałam i słyszałam. W międzyczasie mój związek rozkwitał. Skończyło się to tak, że po roku zamieszkaliśmy razem, a kilka miesięcy temu, po ponad czterech latach razem, wzięliśmy ślub cywilny. Obecnie jesteśmy bardzo szczęśliwymi agnostykami. O tym, co przeszłam z moją rodziną, można by napisać książkę, ale już się między nami jako-tako poukładało.

Podsumowanie mojego przydługiego wywodu jest takie: katolicyzm jest uleczalny. Na pewno nie w każdym przypadku, ale w wielu tak. Nie skreślajcie na wstępie inteligentnych, ładnych dziewczyn ani inteligentnych, przystojnych chłopaków dlatego tylko, że ktoś im od dzieciństwa wmawiał, że zbawi ich bóstwo narodzone z dziewicy, które jest swoim własnym ojcem. I że w związku z tym nie wolno w piątek jeść kiełbasy. Dajcie im szansę. Dzięki temu, że niegdyś mój chłopak nie uciekł z krzykiem na wieść, że jestem katoliczką, jesteśmy dziś bardzo szczęśliwą parą.

>Podsumowanie mojego przydługiego wywodu jest takie: katolicyzm jest uleczalny. Na pewno nie w każdym przypadku, ale w wielu tak. Nie skreślajcie na wstępie inteligentnych, ładnych dziewczyn ani inteligentnych, przystojnych chłopaków dlatego tylko, że ktoś im od dzieciństwa wmawiał, że zbawi ich bóstwo narodzone z dziewicy, które jest swoim własnym ojcem. I że w związku z tym nie wolno w piątek jeść kiełbasy. Dajcie im szansę. Dzięki temu, że niegdyś mój chłopak nie uciekł z krzykiem na wieść, że jestem katoliczką, jesteśmy dziś bardzo szczęśliwą parą.
Bardzo Pani wypowiedź mi się podoba. Nasz światopogląd jest wtórnym do naszego człowieczeństwa i nie wolno wartościować ludzi według światopoglądu, ale tu zaczynają się problemy. Ludzie wierzący najczęściej starają się narzucić swoją wiarę innym. Często są intelektualnie ograniczeni, a jednocześnie swoją wiarą zaślepieni.
Dlatego ja polecałbym raczej racjonalistom powsciągliwość z dalekosiężnymi planami z fideistami. Nie ze względu na poglądy, a charakter człowieka. No, chyba że ktoś lubi być stale nawracany, tak przez małżonka jak i jego rodzinę.
Pani gratuluję i mądrości i szczęśliwego układu.

PS. Sam jestem nominalnym katolikiem. Przeżyłem z taką "katoliczką" jak Pani prawie całe szczęśliwe życie.
Nawet teściowie, pomimo mojego ateizmu, po jakimś czasie mnie pokochali - pozostając głęboko wierzącymi - jednak uznali, że można zachować przyzwoitość bez chodzenia do kościoła.
Człowiek i jego charakter są najważniejsze.

Pozdrawiam.

@@@
.

Bardzo ciekawa historia i dobrze, że się tu pojawiła. Nie do końca zgodzę się z tym, że "katolicyzm jest uleczalny" bo nie uważam, że jest to choroba. Każdy ma prawo do własnego wyznania. Wynika z tego jednak inna bardzo ważna, jeśli nie najważniejsza rzecz. Mianowicie niezbędny jest dialog, umiejętność AKCEPTACJI i chęć zrozumienia drugiego człowieka. Bez tego kończy się tak jak w moim przypadku.

Oczywiście, że każdy ma prawo wierzyć, w co chce - tekst o "uleczalności" miał zabrzmieć ironicznie (i efekciarsko ).

Taki katolicyzm jak mój to raczej był zestaw praktyk i głęboko wpojonych nawyków - podobny chyba trochę do nałogu - niż wiara. Najlepiej chyba dowodzi tego fakt, że kiedy przestałam pojawiać się w kościele, prawie zupełnie przestałam myśleć o Bogu.

A ja miałem inaczej . Gdy byłem zakochany w mojej przyszłej żonie byłem 100% katolikiem z przeszłością ministranta , ona była ateistką z takiej właśnie rodziny . Szalałem ,żona przyjełła pierwszą komunię wzięliśmy ślub kościelny ,oczywiście "z rozpędu" wychowywaliśmy dzieci po katolicku .Po latach ja jestem ateistą ,dzieci też a żona studzi moje zapały gdy rozdaję np.Russella i przekonuję moje otoczenie by zaczynało myśleć .
Pozdrawiam Julek.

>Dlatego pytam rozpaczliwie: CO JA MAM ZROBIĆ?!

Ogólnie to zgadzam się z przedmówcami - jeśli czujesz się na siłach, to ją rzuć.
Jeśli jednak się uprzesz - kłam. Bo niby jak sprawdzi, czy naprawdę się nawróciłeś?
I tak "everybody lies". Wieczorami zaś módl się słowami: Judas my guide. Nothing is sacred - Back then or now. Everything's wasted...