>To Ci napiszę, że WIERZYSZ w to, że jesteś niereligijny i stawiasz się wyżej od Boga (który i tak Cię kocha), a tak naprawdę szukasz drogi do Jezusa!
Ja, Drobner?? Wierzę?
NIKT w to nie uwierzy!
Wybacz, Ojcze, ni hu hu (bez zająknięcia)

Żaden z długiej linii moich przodków nie zdecydował się na taki drastyczny krok przed powołaniem na świat potomka.
Oznacza to, że mam zakodowaną w genach niechęć do takich rozwiązań, przynajmniej na zbyt wczesnym etapie życia.

No i teraz proszę - mam dziecko, względem genów którego czuję jakąś lojalność, żeby je chronić i wspierać.
Mogę sobie ten genetyczny imperatyw na różne sposoby racjonalizować, ale w sumie po co się samooszukiwać?

Współudział w rozwoju mojego dziecka daje mi autentyczną radochę, której w żaden sposób nie pomniejsza znajomość mechanizmu, który ją powoduje. Seks też nie stał się mniej przyjemny po przeczytaniu "Samolubnego genu", no ale oczywiście zawsze można się bohatersko przeciwko genom zbuntować, tyle że - znowu - po co?

Odfajkowawszy temat okresu reprodukcyjnego, można się teraz zastanowić, dlaczego nie zakończyć swojego życia już po odchowaniu potomstwa? Z tym że to już kwestia bardzo indywidualna. W moim przypadku jakimś usprawiedliwieniem może być naturalna ciekawość. Po prostu chcę się dowiedzieć, co będzie dalej. Nigdy nie wyszedłem z kina w połowie seansu. Książka musi być naprawdę tragiczna, żebym jej nie doczytał do końca. Nawet w grach komputerowych oglądam napisy końcowe w całości, żeby zobaczyć jakąś niespodziankę dla wytrwałych.

Jeżeli kiedyś złapię nieuleczalną chorobę z bolesnym finałem w niedalekiej perspektywie - moja ciekawość zostanie zaspokojona i wtedy "pożegnam się" bez zbędnych ceregieli. No ale to raczej jeszcze nie dzisiaj.

Ja po śmierci bym chciała być duchem, który pozostałby w tym wszechświecie i mógł dowolnie przemieszczać się w czasie i przestrzeni Niestety nie znam religii, która obiecuje taką perspektywę

Większość religii oferuje swoim wyznawcom jakieś formy nagrody po śmierci. Jest to doskonały sposób, by ograniczyć ich ziemskie aspiracje i skłonić do postępowania zgodnie z doktryną. Choć, jakby się nad tym zastanowić, to istnienie bóstw nie implikuje istnienia "życia pozagrobowego". Ale kto by tam czcił takie bóstwo? (No, może oprócz Majów).

Nie umiem wskazać jakiegoś jednego pojęcia i powiedzieć "o, proszę, oto mój sens życia". Zresztą "sens" to chyba nie to samo co "cel"? O ile np. celem życia chrześcijanina jest osiągnięcie zbawienia, to postawiony wobec pytania "ale po co w ogóle to wszystko? po co istnieje świat?" będzie zapewne tak samo bezradny, jak ja.

> kto ma lepsze życie
Lepsze życie ma ten kto ma więcej kasy!
> czy jego życie w ogóle ma jakiś racjonalny sens?
To pytanie bez sensu.
A jaki sens ma to, że drzewo rośnie? Aby pochłaniało dwutlenek węgla i produkowało tlen. Taki ma sens jego życie dla zwierząt i człowieka, które oddychają tlenem. Ale dla beztlenowców już rośnięcie drzewa nie ma sensu.
Życie matki ma sens aby wychowała dzieci. A życie starej panny , dzisiaj się mówi singielki, taki, że może coś odkryje. Jakiś pożyteczny lek. Albo koty karmić będzie, i taki jej życie sens będzie miało, dla kotów. A poza tym sama może nadać sens swemu życiu. Chodzić do teatru, czytać wybitne dzieła literackie.
Przecież ludzie wierzący też umierają i rozpadają się na atomy.
Jakie masz na myśli życie po śmierci. Co ma żyć , skoro nic nie ma. I gdzie ma żyć?
Co Ty, w bajki wierzysz?

---

Wszystko ma swój początek i koniec.

I TY to mówisz? Grabowska? No, nie spodziewałem się!
Drobner, pozytywnie zaskoczony...

>Lepsze życie ma ten kto ma więcej kasy!

Czy nie miało być klasy?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Czy nie miało być klasy?
Co mi po klasie ,gdy brak kasy?

---

Wszystko ma swój początek i koniec.

Pierwszy argument za tym, by się nie zabić, jest właśnie taki, że to życie, to wszystko co mamy. Nawet, jeśli nie możnaby było dostrzec sensu w życiu, to już na pewno nie ma sensu po jego zakończeniu.
Dalej, jak wspominano: człowiek sam sobie wybiera sens, sam stawia sobie cele. Świadomość tego, że po śmierci już go nie będzie, napędza go do działania, realizowania marzeń. Jeśli czyimś największym marzeniem jest umrzeć - bo do tego sprowadza się idea trafienia do nieba - to sam on sobie niszczy życie.
Człowiek jest też częścią ludzkości. Uważam, że ludzkość działa w sposób podobny do ludzkiego mózgu, więc można powiedzieć, że jest istotą (no, może ze znacznym rozszczepieniem jaźni, przez istnienie narodów i religii, ale coraz lepszy dostęp do informacji zaciera granice). Ta istota potrzebuje kolejnych 'neuronów'-ludzi, aby przetrwać. Życie człowieka ma więc sens dla 'życia' ludzkości (czy raczej Ludzkości w tym kontekście). Gdybyśmy wzięli jeden ludzki neuron - jaki jest sens jego istnienia? Całkiem bezssensowny przepływ nic nie znaczących dla niego sygnałów, równie dobrze mógłby nie istnieć. Ale istnienie milionów takich neuronów już ma całkiem niezły sens, bo tworzy człowieka.

Łoł nie podchodźcie tak do mnie agresywnie
I znów to napisze żebyście nie myśleli że ja jestem nawiedzonym chrześcijaninem.A co do tematu to sam już nie wiem jak to już wytłumaczyć.Żyje sobie człowiek o poglądach ateistycznych i umiera (jak każdy z nas),czy oprócz kwestii czasu (wraz z nim cały "ja")jest jakiś racjonalny argument swego życie?Człowiek religijny oczywiście ma łatwo ponieważ -dobry Bóg,sama miłość itp.(Nie chce mi się rozpisywać).Przepraszam że taką mam pisownie ale naprawdę staram się.pozdrawiam

P.S:Specjalnie napisałem poglądach ateistycznych a nie racjonalnych,ponieważ można być nie tylko ateizm jest racjonalny ale agnostyk też, to już troszkę co innego.

>Łoł nie podchodźcie tak do mnie agresywnie
>I znów to napisze żebyście nie myśleli że ja jestem nawiedzonym chrześcijaninem.

Na tym forum najlepiej nie wspominać o religij, jak wątek ma z nią niewiele wspólnego. Niektórym ludziom tu nie wiadomo dlaczego wszystko kojarzy się z nią. A to w dodatku z religią nieateistyczną, kompletnie zapominają o takich potworach jak np. buddyzm. Oni po prostu myślą że chcesz zostać wierzącym, dlatego że wiara miała by się dla Ciebie bardziej opłacać.

---

Przyznaje czasami się mylę dlatego więc wiem że zawsze mam racje.

>Skoro ateista nie wierzy w życie po śmierci jako racjonalne uzasadnienie swych przekonań to czy jego życie w ogóle ma jakiś racjonalny sens?

Jaki ma sens słowna zbitka: życie po śmierci? Ani po śmierci nie jesz, ani nie oddychasz, ani się nie kochasz z kobietą lub mężczyzną. Nie robisz nic, co robiłbyś żyjąc. O jakim życiu prawisz? To zaiste dziwactwo nadawać sens życiu poprzez nonsens. Zmień słownik, albo temat.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Pięć tysięcy lat temu (mniej więcej) spisano taką odpowiedź w eposie o Gilgameszu:

/../
TABLICZKA X

Doszedł [Gilgamesz] do siedziby Siduri, opowiedział jej o swej wędrówce, o śmierci Enkidu i strachu przed śmiercią.

Siduri:Kiedy bogowie stwarzali człowieka, śmierć jemu przeznaczyli, życie zachowali we własnym ręku. Ty, Gilgameszu, napełniaj żołądek, dniem i nocą obyś wciąż był wesół. Codziennie sprawiaj sobie święto. Dnie i noce spędzaj na grach i pląsach. Niech jasne będą twe szaty, włosy czyste. Patrz jak dziecię twej ręki się trzyma. Kobiecą sprawę czyń z chętna niewiastą. Tylko takie są sprawy człowieka./../

>Skoro ateista nie wierzy w życie po śmierci jako racjonalne uzasadnienie swych przekonań to czy jego życie w ogóle ma jakiś racjonalny sens?
   Przepraszam, ale można potraktować to pytanie jak zadane przez osobę, która urwała się z choinki. Jeśli dla wierzącego sensem życia jest osiągnięcie szczęścia po śmierci, to moja racjonalność nakazuje zapytać - po co się męczy żyjąc, wszak życie nie ma sensu. Tylko śmierć ma sens. Ktoś powie, bo musi żyć, bo religia - ta sama co obiecuje potem wieczna szczęśliwość, nie pozwala targnąć się na swoje życie, by z tej szczęśliwości za wcześnie nie skorzystać. Dobrze, załóżmy, że nie może, bo przez wieki spisywano w punktach co można, a co nie można człowiekowi i wierzący wg tych punktów postępuje. Nie bardzo to do mnie przemawia, bo wierzący grzeszą na potęgę, bo dlaczego nie mają grzeszyć, gdy można się oczyścić z grzechu spowiedzią? Przyznam, że to ostatnie w religii mi się bardzo podoba i podejrzewam, że musiał w tym palce maczać racjonalny diabeł. Jako racjonalista nie potrafię pojąć tego, że wierzący sprzeciwiają się tzw.'woli boskiej' i korzystają z dobrodziejstw nauki w obliczu śmierci swojej lub najbliższych, która to nauka niejako sprzeciwia się tej 'woli'. I to jest dla mnie nie do pojęcia. Jako racjonalista nie pojmuję także dlaczego po śmierci kogoś bliskiego wierzący rozpacza i pyta 'dlaczego' skoro odpowiedź jest prosta i nawet ja niewierząca ją znam - bo tak chce 'miłosierny' Bóg, bo do swoich zastępów powołuje dzieci i dorosłych, matki/ojców zabiera od ich dzieci, dzieci zabiera rodzicom, jednych zabiera natychmiast, innym daje więcej czasu, może waha się czy dla nich już czas nadszedł i dlatego zadaje cierpienie psychiczne albo fizyczne swoim miłosierdziem boskim katując. 'Wola boska' gdy dopadnie wierzącego to dla niego zaszczyt!
   Nie wiem czym jest sens życia dla innych niewierzących czy wierzących. Ja mogę wypowiadać się w tej bardzo osobistej kwestii za siebie. Dla mnie samo życie stanowi sens bycia przez chwilę, w tym miejscu, w tym czasie. Każda czynność od mojego narodzenia, aż do śmierci ma określony sens. Cokolwiek bym nie uczyniła zawsze wywoła to skutek, który jest jednym z ogniw łańcucha mojego życia. Świat/wszechświat jest tak skonstruowany, że mimo tego, iż często wydaje się nam, że jest niedoskonały, to nie jest pozbawiony sensu. Życie stanowi sens.

>Nie ma różnicy czy umrę bogaty czy biedny, ba nawet ile będę żył.Gdzie jest tu racjonalność?
Odpowiadaj za siebie. Nie ma różnicy czy bogaty, czy biedny, czy wierzący, czy niewierzący umrze, bo wszyscy umrzemy. Natomiast dla mnie ma znaczenie, czy jestem bogata czy biedna, chociażby dlatego, że gdybym mieszkała pod mostem, najprawdopodobniej nie byłoby mnie stać na laptopa, a jeśli nawet tak to nie mogłabym naładować w nim baterii i nie miałabym szansy zarejestrowania się i wypowiadania np. na Racjonaliście. A jeśli dla Ciebie poziom życia nie ma znaczenia, bo i tak kiedyś umrzesz, to stanowisz dla mnie klasyczny przykład tego, że dla Ciebie życie naprawdę nie ma sensu, bo cokolwiek byś nie zrobił i tak umrzesz. Po co wiec wkładałeś wysiłek w cokolwiek? Po co nauczyłeś się pisać, po co jesz, pijesz, po co żyjesz etc.? Powinno ci być szkoda czasu na życie! Czcze gadanie.

>Czy możecie mi podać jakiś racjonalny argument życia ateisty?
Uważasz, że nie wierząc w bajki nie da się żyć? Właśnie najbardziej racjonalnym argumentem życia ateisty jest to, iż stanowi on przykład człowieka żyjacego z wolnym umysłem, nie skrępowanym żadnymi irracjonalnymi nakazami wiary. Tylko takie życie daje możliwość ciągłego poszukiwania, rozwijania.

---

*życie to moja pasja - nie boję się żyć*

>.. bo wszyscy umrzemy.
Co innego znaczy: "wszyscy umrzemy" a co innego znaczyłoby: "każde z nas umrze". Różnica zdaje się żadna ale w tym wypadku chyba istotna (stąd wtrącenie).

>Co innego znaczy: "wszyscy umrzemy" a co innego znaczyłoby: "każde z nas umrze".
Wszyscy umrzemy czy każdy z nas umrze - ani jedno, ani drugie w tym ujęciu większej różnicy dla mnie nie ma, wiec jeśli możesz to sprecyzuj na czym ta różnica polega wg Ciebie.

---

*życie to moja pasja - nie boję się żyć*

Zależy jak rozumieć "my".
My, dziś żyjący,
my, Polacy,
my, ludzkość?

>My, dziś żyjący, my, Polacy, my, ludzkość?
Dla mnie najtrafniejsze byłoby 'my żyjący'. Za 'chwilę' my żyjący żyć nie będziemy i dlatego dla mnie życie, zwłaszcza dążenie do odpowiedniej jakości życia ma ogromne znaczenie, natomiast sama śmierć jest kresem wszystkiego, ogranicza czas, który mogę wykorzystać. Jednak perspektywa nieuchronnego końca nie wpływa demobilizująco, nie ma większego znaczenia.

---

*życie to moja pasja - nie boję się żyć*

>Witam.
>Otóż naszła mnie taka myśl.
>Skoro ateista nie wierzy w życie po śmierci jako racjonalne uzasadnienie swych przekonań
>to czy jego życie w ogóle ma jakiś racjonalny sens?Już wyjaśniam-my umieramy,potem planeta ziemia
>oraz wszechświat(to oczywiście wszystko skrócone).Nie ma różnicy czy umrę bogaty czy biedny,ba nawet
>ile będę żył.Gdzie jest tu racjonalność?Owszem można powiedzieć że nie mam wyboru bo co mam się
>zabić?Ale to tylko tak naprawdę kwestia czasu,oraz nie oto tu chodzi.Ktoś też powie że mam
>marzenia,emocje,życie ale to się przecież kończy,czyli to trochę tak ludzie religijni (dodają do
>swego życie swój pogląd na świat).Moje pytanie brzmi-Czy możecie mi podać jakiś racjonalny argument
>życia ateisty?Pozdrawiam
>P.S:Nie chce tu ABSOLUTNIE by ktoś pomyślał że segreguje ludzi wierzących do niewierzących i pytam
>kto ma lepsze życie.
>

Nie wierzę w życie po śmierci, tak samo jak nie wierzę w życie przed swoimi narodzinami. Tak bardzo Ci to przeszkadza że nie istniałeś przez dobrych parę milardów lat przed swoimi narodzinami?? Uwierz mi że i nie będzie ci przeszkadzał fakt NIE ISTNIENIA po swojej śmierci.

Nie trzeba wierzyć w życie po śmierci, aby starać się przeżyć życie jak najlepiej.
Chcesz argument po co żyć??? Po to że życie to wszystko co masz! Zaistaniała twoja świadomość, więc staraj się być szczęśliwy i przeżyć życie najlepiej jak umiesz, najlepiej dając jakąś cząstkę od siebie we wkład cywilizacyjny ludzkości. Żyjąc powinniśmy myśleć nie tylko o swoim życiu, ale także o tym że żyjemy w tak fantastycznym świecie dzięki tym którzyżyli przed nami. Więc powinniśmy się zatroszczyć o warunki dla tych którzy będą żyć po nas.

>Witam.
>Otóż naszła mnie taka myśl.
>Skoro ateista nie wierzy w życie po śmierci jako racjonalne uzasadnienie swych przekonań
>to czy jego życie w ogóle ma jakiś racjonalny sens?

A co to w ogóle jest racjonalny sens ? Żyję bo się urodziłem, umrę bo albo zginę w wypadku albo na coś zachoruję. Kropka.

>Już wyjaśniam-my umieramy,potem planeta ziemia
>oraz wszechświat(to oczywiście wszystko skrócone).Nie ma różnicy czy umrę bogaty czy biedny,ba nawet
>ile będę żył.Gdzie jest tu racjonalność?

A co ma racjonalność do tego, skoro tak ma być to tak będzie, dzięki racjonalności wiemy to co czeka wszystko dookoła.

>Owszem można powiedzieć że nie mam wyboru bo co mam się
>zabić?

Śmierć boli, śmierć jest straszna. Nieistnienie jest przerażające, oczywiście nie w czasie tego nie istnienia ale wcześniej. A ci co tak nie czują to droga wolna.

>Ale to tylko tak naprawdę kwestia czasu,oraz nie oto tu chodzi.

A kim ty jesteś aby decydować o co tu chodzi. Każdy sobie sam głupio i bez sensu na to pytanie odpowiada.

>Ktoś też powie że mam
>marzenia,emocje,życie ale to się przecież kończy,czyli to trochę tak ludzie religijni (dodają do
>swego życie swój pogląd na świat).

Wypowiedź niezrozumiała. Bełkot.

Moje pytanie brzmi-Czy możecie mi podać jakiś racjonalny argument
>życia ateisty?

Żyję bo się urodziłem i dotąd nie umarłem ani się nie zabiłem.

---

Ignorant stupidity has become a proud badge of in-group solidarity.