Witam, to jest mój pierwszy post na tym forum i chciałby zapytać szanownych forumowiczów jednak bardziej osobiście pod kątem zasygnalizowanym w tytule wątku.
Mam 21 lat od dziecka jestem chory na MPD, poruszam się samodzielnie jednak mam problemy ze swoją karierą zawodową. Od dziecka zdanie jakiejkolwiek szkoły wiązało się u mnie z bardzo dużymi trudnościami. Chodziłem w podstawówce do klasy integracyjnej, gdzie generalnie nauczyciele mieli mnie "gdzieś" i nie zapewniali mi żadnych optymalnych warunków do nauki. To znaczy, miałem w orzeczeniu napisane o tym, że spełniam wymogi do zwykłego trybu nauczania przy zapewnieniu pewnego dostosowania formy materiału(np wobec niesprawności rąk w pisaniu), ale moi nauczyciele wtedy,a pochodzę z małej miejscowości starali się mnie wepchnąć do trybu specjalnego, którego udało mi się uniknąć tylko dzięki zaangażowaniu rodziców i pracy własnej, ale było mi ciężko wtedy Od 4 klasy przedmioty humanistyczne szły mi już lepiej i na przedmiotach innych niż matematyka powiedzmy, że z czasem z łatwością nadrabiałem materiał, a w gimnazjum i liceum miałem juz lepsze oceny niż rówieśnicy. Aczkolwiek z matmą na korkach z dużym wysiłkiem tez udawało mi się zdawać jakoś. Kłopot w tym, że bardzo dobrze znam się na komputerach i chciałbym jakoś z tym wiązać przyszłość i właśnie dlatego ta sytuacja z matematyką trochę mnie martwi.
Ale kontynuacja dalej, maturę napisałem i zdałem w sierpniu, gdyż oblałem matme, ale po 3 miesiacach wyteżonej pracy nad nia udalo mi się napisać na 56% w sierpniu.
Poszedłęm na studia na historie, bo chciałem po prostu nie ukrywając, skończyć jakikolwiek kierunek, jednak potem uznałem, że to był bład. Studiowałem trochę, jednak później rzuciłem z powodu braku perspektyw i z racji takiej, że w tamtym okresie czasu miałem dość ciężką sytuacje osobistą w życiu, która zaowocowała depresją i myślami samobójczymi przez kilka miesięcy, jednak po czasie intensywnej farmakoterapii udało mi się znowu stanąć na nogi.

Sytuacja obecna wygląda tak, że jestem studentem I roku kognitywistyki, która mnie interesuję bo zagadnienie programowania układów SI uważam za fascynujące, ale jednak znów mam problemy z matmą, która rozumiem, ale mam specyficzne trudności w nauce( np zaburzenia widzenia przestrzennego, troche wolniej i oporniej się ucze, niewspolmiernie do wysiłku) i tutaj stawiam swoje pytanie:

Czy taka osoba jak ja powinna np rozejrzeć sie za jakimś dokumentem z poradni psychologicznej, który jakoś może umożliwiłby inne podejście prowadzących(konkretnie z Logiki i matematyki, bo mam takie dość ciężkie, nawet dla osób zdrowych przedmioty)
, czy może jest to sygnał do zmiany studiów na jakieś lżejsze?
a jeśli tak to chciałbym chociaż wysłuchać jakichś propozycji, Historia jednak była nie dla mnie bo ani nie podobał mi się przedmiot, ani perspektywy, a jedyna rzecz jakiej bym chciał to jakiekolwiek możliwości rozwoju na przyszłość bo miałem dość trudne życie i chciałbym po prostu zawalczyć jakoś o lepszą przyszłość. Jeszcze raz zaznaczę, że najchętniej zostałbym programistą, ale moje zaburzenia w funkcjonowaniu mózgu( minimalne upośledzenie w zakresie działań matematycznych)chyba mi to uniemożliwia. Oczywiście zostaje do końca tego roku akademickiego i spróbuje zrobić wszystko żeby zdać, ale czas pokaże co z tego będzie.

Za wszystkie odpowiedzi bardzo dziękuję i przepraszam za odrobinę nieskładny post.

PS. Jak coś to na pomysł korepetycji wpadłem i próbuje jakoś poprzez nie sobie pomagać.