Dzisiaj się nad tym zastanawiałem. Wprawdzie nie jestem 100% ateistą, bardziej agnostykiem, z drugiej strony nie uznaję pojęć dobra i zła. I tu pytanie czy moja postawa jest logiczna i czy jedno z drugim się nie wyklucza. I tu całkiem przypadkowo doszedłem myślą do tego, co się potocznie zwie lewacką logiką.

O czym myślę - standardowy zarzut do środowisk lewicowych, czyli "bojkotujecie Kościół Katolicki za dyskryminację kobiet, a wspieracie Islam, w którym kobieta nie ma żadnych praw". I ten element, jest jakby próbą definitywnego odróżnienia dobra (czyli wszyscy się kochamy) od zła (walczymy przeciw sobie). Z kolei postawa prawicowa będzie widzieć, że

1. W Islamie kobieta nie ma praw
2. W kulturze katolickiej prawa kobiet są w pewnym sensie ograniczone
3. Islam walczy z kulturą katolicką

a zatem nie obowiązuje zasada "wróg mojego wroga jest moim sprzymierzeńcem", która byłaby niejako pochodną podziału na dobro i zło. Mamy więc do czynienia z sytuacją, kiedy "ateistyczna" lewica podnosi postulaty religijne (jednoznaczny podział na dobro (Bóg) i zło(szatam)), z kolei prawica podnosi stanowisko bardziej chaotyczne.

Czy ktoś kiedyś próbował domknąć to koło sporu światopoglądowego? Czy podział na dobro i zło nie jest przeciwieństwem pojęcia konfliktu interesów?

Po wyborach parlamentarnych doszło do dużych zmian personalnych w Sejmie. Partia Twój Ruch, która w ogóle nie weszła do parlamentu, musiała opuścić gabinety zajmowane przez ostatnie cztery lata. Uważany za przynoszący pecha pokój 143 przeszedł teraz w ręce Zjednoczonej Prawicy. Jej działacze z Beatą Kempą na czele wezwali księdza, żeby wypędził "złe duchy" z miejsca zajmowanego wcześniej przez Janusza Palikota i jego zwolenników.

Tutaj w naszej ocenie odbywała się walka dobra ze złem. A odwrotnie może jeśli idzie o Palikota, to raczej Złego z Dobrym - powiedziała Kempa. Pamiętamy próbę krzyku w sprawie tego, żeby zniknął krzyż.

Z "wypędzenia złych duchów" cieszy się także poseł Zjednoczonej Prawicy Andrzej Romanek:

Jest to lokal po partii Ruch Palikota, czy Twój Ruch. To tym bardziej jest to zasadne, bo chcemy te złe duchy wypędzić z tego pokoju, aby dobry duch nad tą dobrą formacją czuwał.

W Polsce tradycyjnie pakuje się ciało do trumny i zakopuje tworząc grób, który najczęściej przykrywa się kamieniem,

Niemcy chętnie, a nawet obowiązkowo kremują ciała, zakopując same urny,

Hindusi spalone lub tylko nadpalone na na stosie ciało wrzucają do rzeki,

niektórzy mieszkańcy Tybetu ciałem zmarłego do skutku skarmiają padlinożerców,

a jaki (lub który z powyższych) sposób chowania powinni preferować racjonaliści?

Witam, to jest mój pierwszy post na tym forum i chciałby zapytać szanownych forumowiczów jednak bardziej osobiście pod kątem zasygnalizowanym w tytule wątku.
Mam 21 lat od dziecka jestem chory na MPD, poruszam się samodzielnie jednak mam problemy ze swoją karierą zawodową. Od dziecka zdanie jakiejkolwiek szkoły wiązało się u mnie z bardzo dużymi trudnościami. Chodziłem w podstawówce do klasy integracyjnej, gdzie generalnie nauczyciele mieli mnie "gdzieś" i nie zapewniali mi żadnych optymalnych warunków do nauki. To znaczy, miałem w orzeczeniu napisane o tym, że spełniam wymogi do zwykłego trybu nauczania przy zapewnieniu pewnego dostosowania formy materiału(np wobec niesprawności rąk w pisaniu), ale moi nauczyciele wtedy,a pochodzę z małej miejscowości starali się mnie wepchnąć do trybu specjalnego, którego udało mi się uniknąć tylko dzięki zaangażowaniu rodziców i pracy własnej, ale było mi ciężko wtedy Od 4 klasy przedmioty humanistyczne szły mi już lepiej i na przedmiotach innych niż matematyka powiedzmy, że z czasem z łatwością nadrabiałem materiał, a w gimnazjum i liceum miałem juz lepsze oceny niż rówieśnicy. Aczkolwiek z matmą na korkach z dużym wysiłkiem tez udawało mi się zdawać jakoś. Kłopot w tym, że bardzo dobrze znam się na komputerach i chciałbym jakoś z tym wiązać przyszłość i właśnie dlatego ta sytuacja z matematyką trochę mnie martwi.
Ale kontynuacja dalej, maturę napisałem i zdałem w sierpniu, gdyż oblałem matme, ale po 3 miesiacach wyteżonej pracy nad nia udalo..

Witam.

Może tu uda się to dodać... W skrócie: na PK ma zostać zorganizowane spotkanie związane z IP:
xww,facebook,com/events/1679214722332268/

(zmieniłem literę na początku gdyż z przyczyn oczywistych nie mogę dodawać linków)

Cytat:

Już się zdarzało, że Wasza interwencja powodowała odwołanie takich inicjatyw. Może i tym razem uda się coś zorganizować.

Pozdrawiam.

Czy uczestnik forum podpisujący się Arminius jest obecnie członkiem redakcji? Regulamin forum w czasach kiedy byłem członkiem redakcji stanowił, że pojedynczy wpis nie może mieć więcej niż 1300 znaków. Wyłącznie członkowie redakcji mieli uprawnienia pozwalające na zamieszczanie dłuższych wpisów.
Jak czytam w regulaminie, obecnie ten limit został podniesiony do 6000 znaków.
Wpisy Arminiusa są często dłuższe. (Ostatni na ponad 9000 znaków). Jedyny wniosek jako mogę z tego wyciągnąć, to że ma uprawnienia redaktora Racjonalisty. Nie jest to pytanie formalne. Oznacza bowiem wspólnotę poglądów tego uczestnika forum i Redaktora Naczelnego Racjonalisty oraz reprezentowanie przez niego linii programowej tego portalu.

W mojej skrzynce pocztowej znalazłem kartkę papieru z tekstem, którego mój mózg nie potrafi rozszyfrować. Wszystkie wyrazy pochodzą z języka polskiego, ale jaki jest sens przekazu? Może ktoś z tutejszych forumowiczów pomoże mi zrozumieć o co chodzi?
Cytat:

Proszę o Wasze opinie na temat wiersza

Każdy z nas tutaj kroczy jednakową ścieżką
Żaden z nas nie ucieknie przed największą puentą
Jedyne co zauważam to ciemność u celu
Przejrzyj wreszcie bracie, nie ma światła w tunelu
Jesteśmy wyspami na wielkim oceanie
A na nich świece stoją i każda z nich zgaśnie
Ostatnie świecące docenią pozytywy
Lecz dla wciąż trwających realia są na niby
U kresu wieczności nie będzie gwiazd i ziemi
Zewsząd nadejdzie ciemność, która jasność zgnębi
Będzie dokładnie tak, jak kiedy nas nie było
Wszystko już widziałeś, gdy nic ci się nie śniło
Życie po to, aby zapisać się w historii
Jest jak pisanie po płynącej tafli wody
Nie ma wczoraj, nie ma jutra, jest tu i teraz
Kolejne światełka zaczynają swój przemarsz
Czy aż tak boisz się końca? Nie powinieneś
Martwi wokół ciebie, twoja książka i kredens
To jest najprawdziwsza śmierć, przyłóż uch i słysz
I co mówią? Nic. Brak cierpienia i twardych prycz
Na co zda ci się twój ulotny sens istnienia
Jeżeli podzielisz los martwego kamienia
Daj się ponieść wiatrowi swojej codzienności
Bo gdzie jest szczęście, nie ma miejsca dla nicości

Wszystko zaczęło się od tego, że w 1578 r. Mark Scalliot - angielski zegarmistrz - sporządził cieniutki łańcuszek z uprzężą ze złota, za pomocą którego to wihajstera udało mu się ujarzmić pierwszą pchłę.
Jednakże okres świetności pchlich cyrków przypada na okres od początków 19 wieku do czasów II wojny światowej. Obecnie owa specyficzna rozrywka w zasadzie jest już na wymarciu. Autentyczne pchle cyrki występują jeszcze podczas festiwalu piwnego (Oktoberfest) w Bawarii. Jednakże są to już ostatni Mohikanie w tej branży - zastępowani nieubłaganie mechanicznymi ersatzami.
Pchły - kandydatki na cyrkówki - naprzód uważnie obserwowano i spośród poddanej obserwacji populacji wybierano osobniki szczególnie nadające się do późniejszych występów. Po dokonanej selekcji szczęśliwym wybrankom nakładano na korpusy filigranowe uprzęże i łańcuchy wykonane właśnie z tego złota - w których pozostawały już do końca żywota. Pchle cyrkówki nie były poddawane treningowi. Do ich klasycznego repertuaru zaliczało się ciągnięcie wyszukanych miniaturowych powozów, karoc, rydwanów itp. ponadto kopały piłkę (efekt ów osiągano poprzez skrępowanie specjalnymi pętami tylnych bardzo mocno rozwiniętych odnóży pchlich, które drażnione dokonywały próby skoku, nieudanego rzecz jasna; w zamian dokonywały one kopnięcia miniaturowej piłeczki), skakały przez płonące koła, kręciły karuzele, woziły Napoleona i Cezara oraz grały w pchlej orkiestrze.
Ten ostatni popisowy numer polegał na tym, iż pchły bogato przystrojone..

Ciekawy wątek:

www.racjonalista.pl/forum.php/s,527741#w527813

Z cytowanych tam sporych badań (wysoki Impact Factor!!!)

Wynika, że nie można wykluczyć, że kilka lub kilkanaście procent mężczyzn rodzi się nie w pełni zdeterminowanymi.

W zależności od wpływów z późniejszego życia moga trafić lub nie do orientacji homoseksualnej. Co samo w sobie nie jest czymś złym, ale, za kilkadzieisiąt lat może mieć znaczenie demograficzne.
Brak partnerów na mężów itp.

Dlatego czy nie warto nie kruszyć kopii i "nie wciskać" do szkół podstawowych mówienia chłopcom lat 11-12 o homoseksualizmie. Czegokolwiek. Zawsze może to być bowiem odebrane jako ewnetualna zachęta do potraktowania wniosków ("ukierunkowanie rzekomo wrodzone - więc i tak pozostane ostatecznie przy mi pisanym") jako uzasadnienia "eksperymenów", a potem przyzwyczajenia w niektórych przypadkach.

Pozdrawiam
p.s.
Dotyczy i tej sytuacji:

Niecałe dwa lata temu sondaże w USA po raz pierwszy w historii dały ponad 50% liczbę osób popierających legalizację małżeństw homoseksualnych. Ja też nie mam nic przeciwko temu. Niemniej Obama pozwolił sobie na wystąpienie w roli znawcy natury homo sapiens sapiens w pewnym zakresie. W tym mniejscu konieczny jest wstęp statystyczny:

W Szwecji przebadano wszystkich bliźniaków jednojajowych męskich w wieku 20-47 lat. Okazało się, że jest około 800 takich par. Okazało się też, że w przypadku 71 z tych par co najmniej jeden z braci trafił do orientacji homoseksualnej. Sporym zaskoczeniem było..