Ostatnio zajęłam się czytaniem listów tych dwoje kochanków i zastanawiam się nadpodważaniem autentyczności przez różnego rodzaju sceptyków choć znalezione łacińskie teksty o wielkiej miłości podzieliły kraj również na entuzjastów. Niektórzy nazywają nawet tą historię skandalem jednak dodają, że mogła się zdarzyć z dużym prawdopodobieństwem - pytanie teraz z jakim?

img99.imageshack.us/img99/5487/puzzle001.jpg

w jaki sposób białe mogą dać mata?

Jak w temacie jak myślicie jak wytłumaczyć logicznie zjawisko przyjaźni. Czy to rodzaj instynktu stadnego ?

Podobno przysłowia są mądrością narodów - jak wobec tego traktować przysłowia, które wzajemnie się wykluczają:
Np takie "Miłość ślepa jest" wobec "Widziały gały co brały"
lub "oszczędnością i pracą ludzie się bogacą" wobec "pracuj pracuj a garb sam ci wyrośnie"
albo "Co za duzo to niezdrowo" wobec "Od przybytku glowa nie boli"
Znacie jeszcze jakieś podobnego rodzaju sprzeczności? pewnie całą masę

Link
www.youtube.com/watch?v=K7vJaTrx3Bw
temat wzniosły ale czy mi się wydaje czy on ma wadę wymowy? moim zdaniem powinien iść do logopedy. Wiem, że nie raz dostał w szczękę, gdyby dostał niejeden z nas, srałby w pampersa, ale proszę niech wybiorą kogoś kto mówi głośno i wyraźnie, nieprawdaż?

Zastanawialiście się czemu komuś kto od dawna jest kierowcą zdarzy się zapomnieć wrzucić na luz gdy sie zatrzymuje na chwile na parkingu i kogoś przez to stuknie? Czemu zdarzy mu się jechać bez świateł? Mojemu koledze zdarzyło się nie dokręcić koła od przyczepy kempingowej i było śmiesznie potem na mieście. Mnie się często zdarza nie widzieć tego, co mam tuż pod nosem. Znacie inne ciekawe przykłady? Zapraszam do dyskusji.

Jako wstęp podam link, który jest swego rodzaju "gwoździem" pierwszej wypowiedzi w tym wątku. To chyba dobrze koresponduje z cytatem Einsteina: "Nie ma rzeczywistości samej w sobie, są tylko obrazy widziane z różnych perspektyw." Piszę to w nawiązaniu do ocen jakie wystawiamy innym ludzio czasem niesłuszne nie widząc co się kryje "we wnętrzu" sprawy. Czy zdarza wam się wpadac w taką pułapkę lub jesteście ofiarami? pytanie nasuwa się takie- skoro w zasadzie mamy do czynienia z brakiem rzeczywistości... budzi to pewne wątpliwości i tworzy dowolność ocen.

Jak bardzo mogą one zaszkodzić, wie doskonale osoba, która straciła pracę, została wykluczona z jakiejś grupy lub której życie osobiste "legło w gruzach".
Należy tu odwołać się do "tych" złych cech natury ludzkiej, takich jak zazdrość, nieuczciwość ,zawiść.
Oskarżenie, nawet wyjaśnione, wskazujące na niewinność "ofiary", rzutuje,jednak, na jej kondycję psychiczną i oceny osób postronnych (mniej lub bardziej zaangażowanych w tę sprawę.
Nie należy "dawać wiary" różnym pogłoskom, bo ,nieświadomie, możemy wyrządzić krzywdę niewinnej osobie.

Jakiś czas temu moje zainteresowanie wzbudziły rachunki i faktury, przychodzące z doklejonymi do koperty blaszkami. Dowiedziałem się, że to wszystko przez monopol Poczty Polskiej na przesyłki do określonej wagi. I by wysłać prywatnym doręczycielem, trzeba dorzucić odrobinę balastu. Zdziwiłem się, że InPostowi opłaca się wyrzucać w błoto kupę blachy i jeszcze mieć ceny niższe niż Poczta.
Mogłoby się wydawać, że przesyłki można dociążyć czymś przydatniejszym. Pojawiły się więc notatniki - niestety równie bezużyteczne. By miały odpowiednią wagę, kartki są grubości tektury. Na dodatek są gładkie i nie da się na tym pisać - ołówek nie łapie, a długopis się maże.
Ale nadawcy przesyłek zdają sobie z tego sprawę. Netia wie, co klienci myślą o jej 'notatnikach' i na okładce drukuje takie oto przesłanie:

Prawda, że sprytne? By zachęcić klienta do oszczędzania na papierze, należy go wpierw tym papierem zirytować. I problem sam się rozwiąże. Bo zaprzestanie wysyłania niepotrzebnych notatników byłoby przecież zbyt proste...

Monopol Poczty potrwa jeszcze dwa lata. Jeszcze przez dwa lata będziemy w skrzynkach pocztowych znajdować złom i makulaturę. Potem będzie już tylko makulatura. Przynajmniej dopóki bankowość elektroniczna nie wyprze klasycznych faktur.

Witam wszystkich użytkowników Racjonalisty. Jest to mój pierwszy post na forum, mam nadzieję, że zamieszczam go w odpowiednim dziale. Chciałbym się podzielić swoją historią dotyczącą kontaktów z Kościołem. Możecie zapytać "po co to robię" i "co Was to interesuje" - będą to słuszne pytania. Nie ukrywam, że robię to głównie dla siebie, ponieważ muszę się tym podzielić z osobami o otwartych umysłach, a sądzę, że jeżeli tutaj takowych nie znajdę, to chyba nie znajdę już nigdzie.

Mam 18 lat. Od dziecka byłem wychowywany w rodzinie katolickiej. W żaden sposób nie fanatycznej - moi Rodzice jak i Dziadkowie posiadają bardzo "zdrowe" podejście do spraw wiary i Kościoła, choć nie ukrywają, że są osobami wierzącymi. Sam od najmłodszych lat umacniany byłem w wierze Rodziców (katecheza i szkoły o profilu wyznaniowym - zarówno przedszkole, podstawówka, gimnazjum jak i liceum). Można więc przyjąć, że przeszedłem najbardziej gruntowną "indoktrynację" w struktury Kościelne (nie mylić ze strukturami wiary). I absolutnie nie mam tego za złe mojej Rodzinie. Mieli jak najlepsze intencje, a szkoły do których mnie posyłali były wybierane głównie ze względu na panujący w nich wysoki poziom.

Byłem dzieckiem/jestem człowiekiem bardzo wrażliwym. Nadwrażliwym. Od samego początku śmiertelnie poważnie traktowałem prawdy przekazywane mi na lekcjach Religii i w Kościele i starałem się je pod każdym względem wprowadzać w życie. "Miłość bliźniego"; "nadstawianie drugiego policzka" itp. Całym sercem ufałem..