Przysłuchiwałem się dziś rozmowie na spotkaniu rodzinnym u kolegi, sąsiada. Pokrótce:
- dziś bez wykształcenia jesteś nikim
- bez studiów wyższych nie znajdziesz pracy + podane kilkanaście przykładów znajomych
- jest praca i praca! a raczej praca i robota, śmieciarz, sprzątaczka i kasjerka to nie praca tylko robota za grosze
- synku widzisz ucz się, bo będziesz nikim
- wszyscy muszą iść na studia.... bo będą nikim
- chyba nie chcesz w przyszłości robić za marne grosze????
- jak masz papierek ludzie patrzą na Ciebie inaczej
- chcesz być szanowany? wykształcenie i pieniądze to Twój cel
.....
.....
.....

W czasie tej całej rozmówki przy kawce naszło mnie na refleksję ze zdarzenia z dzieciństwa. Była w podstawówce pewna dziewczynka, z której śmiały się dzieci, krzyczały za nią "córka sprzątaczki! córka sprzątaczki!" i tak non stop na przerwach w szkole, choć przyznam, że sam czasem byłem bliskim tego świadkiem i nic nie zrobiłem to jednak zawsze było mi żal dziewczynki, która często płakała przez zgraję tępych bachorów. Jej matka w istocie sprzątała klatki schodowe w blokach, a była znajomą mojej matki ze szkoły, z czego wiem że bardzo miła kobieta. Teraz krew mnie zalewała jak słuchałem tej żałosnej rozmowy przy kawce, której świadkiem byłem ja, mój kolega i jego młodziutki brat. Atmosfera jak to na rodzinnych zjazdach, wyniosła, szlachecka. Chcę się Was dziś zapytać o rzecz, która rozdziera nasze polskie społeczeństwo na wskroś, mianowicie: jaki jest sens ubliżania,..

Czy uważacie, że wierzący w boga (jakiegokolwiek) i życie pozagrobowe są chorzy psychicznie i mają urojenia?

Witam Wszystkich.
Zapisałem się do portalu racjonalista.pl choć nie jestem ateitą a raczej osobą próbującą pogodzic wiare i naukę w taki sposób by znaleźć pomiędzy jednym i drugim wspólny jezyk tym samym nie dążyc do detronizacji jednego na koszt drugiego... Ale to nie istotna informacja, będąca elementem wstępu, gdyz w pewein sposób łaczy sie z tematem, o którym chce wspomnieć.

Mam tu na myśli to co dzieje się u naszych bliskich krewnych, Litwinów. W szczególności chodzi mi o osobę Drasiusa Kedysa. Okreslany mianem Litewskiego bohatera, człowiek, który z zimną krwią i pełną świadomością zamordował dwoje ludzi. Teraz moje pytanie i to co mnie nurtuj w całej sprawie to próba odpowiedzenia sobie czy ten człowiek może być nazywany bohaterem? Mam wrazenie ze ludzie, z którymi rozmawiam o tej sprawie wręcz z uśmiechem na twrzy wspominają wspaniały czyn tego Litwina. Myślę że nie musze tłumaczyć o co chodzi bo każdy kto ma internet a wiec moze korzystac z tego portalu, za pewne doskonale zdaje sobie sprawe w czym rzecz.

To co mnie nurtuje to fakt że nie czuje podziwu dla tego człowieka. Przyznam że kiedy myślę o tym co stało się z jego córeczką, to czuje obrzydzenie i wcale nie dziwie się jemu, jako ojcu, że dokonał tej zbrodni. Gdyby coś takiego przytrafiło sie mojemu dziecku... I własnie tu jest problem. Z jednej strony nie zawachałbym się zabić, ale czy na pewno? Czy to nie kłóciło by się z poglądami, które staram sie zachowac i pielęgnować w sobie? Czy zdolabym zabić drugiego..

Chciałbym podbić owy wątek ponieważ się przedawnił zaczynam nowy temat, czy ktoś ma jakieś informacje nowe co do tego?
www.racjonalista.pl/forum.php/s,241853

Tak abstrahując słyszał ktoś może coś więcej
o panu Lechu "Emfazym" Stefańskim??

Ciekawy reportaż o polskich drogach zrobiony przez reporterów TVN-owskiej "Uwagi!" znalazłem w internecie. Ostrzec muszę przed jednym- mimo iż jaki koń jest, każdy widzi, bo codziennie przekonujemy się do tego jak wyglądają polskie drogi, to oglądając ten reportaż łza w oku się zakręcić może z tęsknoty do zachodniej infrastruktury drogowej.
www.youtub(*)p5QwWE&feature=player_embedded

"Gazeta Wyborcza" już wczoraj opublikowała znakomity wiadomosci(*)ego_dziela_Darwina.htmlartykuł Marcina Ryszkiewicza, co oczywiście skłoniło mnie do zajrzenia, co na ten temat piszą inni. PZ zwrócił mi uwagę na artykuł w Newsweeku, który przedstawił dwanaście powodów świętowania tej rocznicy. Myślałem, że PZ przesadził, ale nie, fakt nie lipa. Autorką tekstu jest pani Deborah Heiligman a wśród 12 powodów wymienianych w artykułu opublikowanego zarówno w Newsweeku jak i w "The Washington Post" jest radość z powodu tego, że Charles Darwin nie był ateistą. Owszem targały nim niepewności, ale jego żona była bardzo religijna - czytamy. Drugi powód jest w pewnym sensie powtórzeniem pierwszego, Autorka cieszy się, że Darwin odwołuje się do Boga, chociaż robi to dopiero w drugim wydaniu, a nie w pierwszym.
Trzeci powód do radości, to że był dobrym tatusiem, czyli swoim charakterem przeczył tezom o okrucieństwie natury.
Kolejne powody mówią o jego genialności, pracowitości, skromności i grzeczności. Znana autorka cieszy się również, że nie była to tylko teoria, ale również analiza faktów.
Okazuje się, że ta rocznica jest również znakomitą okazją do wygłaszania (i publikowania w szacownych pismach) bzdur cioci kloci i jak pisze PZ, Deborah jest już tylko o krok od radości, że Darwin nie był Żydem.
W innych miejscach dominuje radość, że teorie ewolucji daje się pogodzić z religią. No cóż można wręcz powiedzieć, że co..

witam wszystkich jestem tutaj nowy ale widze ze jest tu mnóstwo udzi którzy podzielaja mój punkt widzenia. Niestaty w tzw realny swiecie jestem otoczony przez ignorantów i tych tzw praktykujacyh katolików jak zapewne wiekszość z was moi drodzy.. A wiec dlaczego obrałem te droge racjonalnego myślenia? a wiec bedac jeszcze uczniem szkoły podstawowej zadałem sobie jedno pytanie dlaczego wierze w boga? hm jako małychłopiec szukałem odpowiedzi na to pytaie w mojej jeszcze nienapakowanej hertycka wiedza głowie i odkryłem ze wine ponosza moi rodzice którzy wpajali mi ten światopogląd w dzieciństwie

www.rp.pl/artykul/395886.html

Pamiętam, jak jakiś czas temu kruszyliśmy kopie i strzępiliśmy języki w temacie wpływu globalnego ocieplenia na świat wokół nas. Poczytajcie, pomyślcie.
Umieszczam to umyślnie w dziale "O wszystkim i o niczym", bo tak naprawdę, jako trybiki w machinie, i tak mamy niewiele do powiedzenia. Dobrze jednak mieć choćby nikłą świadomość manipulacji, jakiej jesteśmy poddawani każdego dnia.
Czy to wywoła pokorę, czy też bunt, to sprawa indywidualna. Racjonalnie jest znać różne "strony medalu". Czyż nie?

Niespodziewałem się, aż takiego odzewu na mój wątek. No więc małe sprostowanie. Po pierwsze niechodze do gimnazjum po drugie mój punkt widzenia jest ugruntowany tak jak i światopogląd. Pozatym mam wrażenie że, na forum siedzi kilkoro moherowych beretów. Dziękuje za słowa krytyki bo krytykę zawsze staram się przyjmować konstruktywnie . Co do punktu widzenia, niewiary nauczyło mnie życie. Dziękuje wszystkim serdecznie tym co mieli w sobie troche kultury i tym którzy z tej kultury są genetycznie wyprani