[color=#330000]W Internecie pełno jest stron, na których oferowane są przeróżne produkty. Pośród takich stron są i takie, które zachęcają do zakupu a to e-booka, z którego dowiemy się jak zostać milionerem w ciągu 7 dni, a to "Sposobu Na Wzbogacenie W Ciągu 5 Minut", a to cudownego sposobu na wydłużenie penisa o 10 cm w ciągu 5 dni, a to na wyleczenie hemoroidów cudownym kremem w ciągu 3 dni.

Zostanę przy tym ostatnim przykładzie. Po przeczytaniu wywiadu z księdzem, wedle którego mąż i dzieci "Isi" Radwańskiej będą cierpieli męki z powodu zgody tenisistki na "rozbierane zdjęcia" kliknąłem na link znajdujący się pod tekstem wywiadu.

Ponieważ widziałem mnóstwo podobnych stron, na których usiłowano namawiać do wydawania pieniędzy w zamian za bezwartościowe produkty, więc i tym razem pozostałem sceptycznym wobec obietnic zawartych na tejże stronie. Wiarygodność tych obietnic postanowiłem sprawdzić w sposób, z którego już wcześniej korzystałem, a mianowicie sprawdziłem kim jest rzekomy pan Tomasz L. z Warsaw(?!) widoczny na zdjęciu:



Skorzystałem z usługi "TinEye" (konkretnie z dodatku do przeglądarki Firefox) i co się okazało? Ano że "Tomasz L." tak naprawdę nazywa się Aaron Caldwell i pewnie..

Jako młody człowiek, który jest ciekawy świata, co wynika z natury młodzieńczości, zauważam coraz bardziej rażący mnie i uwypuklający pewien tragizm związany z wiarą w Boga, przyjmuję w tym temacie na myśl wiarę KRK.

Poznałem ostatnio pewną kobietę, rok młodszą ode mnie. Ja jestem rocznik 1990, ona 1991. Właśnie rozstała się na kilka dni przed swoim ślubem. Oboje byli wierzący w Boga i chodzący do Kościoła. Na pytanie moje, od kiedy jest sama - odpowiedziała że od dwóch miesięcy.

Sama od siebie zaczęła opowiadać swoją historię, i wynikało z niej że narzeczony ją od samego początku tresował. Stawiał ultimatum - albo on, albo znajomi. Jako że nie bardzo chciałem ciągnąć przykry wątek - bo to w końcu nie są moje sprawy, zmieniłem temat na lekko lżejszy - a czy lubi teatr, i kino. Na co ona odpowiedziała Ostatnio byłam w kinie w dzieciństwie, a w teatrze nigdy - nikt nie miał ze mną pójść. Zapytałem się grzecznie czy po prostu siedziała w domu. Ona odpowiedziała twierdząco - 3 lata przesiedziane w domu non stoper. Oczywiście co niedziela do kościółka, w pierwszej ławce.
Po powrocie do domu bicie, znieważanie ze strony narzeczonego, co zakończyło się zdradą ze strony narzeczonego i zrobienie dziecka "innej". Mimo to , kobieta owa z uporem maniaka twierdzi że pójdzie do spowiedzi i ma nadzieję że Bóg jej wybaczy. Już jej zaleciłem wizytę nie u księdza, ale dobrego psychoterapeuty.
Jestem ciekaw, czy się przełamie.

Czasami się cieszę, że jednym z moich codziennych problemów..

Naukowiec postmodernista to tylko odrobinę scjentysta, a więcej (choć po trochu) socjolog, kapłan, szaman i guru, a często nawet kelner, klaun, żigolo i celebryta.
Naukowiec postmodernista w przeciwieństwie do tradycyjnego naukowca, który trzyma się dominującego paradygmatu jak chromy ślepca, podchodzi do uprawiania nauki z dużą twórczą swobodą, elokwencją, inwencją i pełną świadomością dobra, jakiego może przysporzyć sobie, społeczeństwu, a nawet swojemu wydawcy, nie rezygnując jednocześnie z wyznawania "pozanaukowego" światopoglądu i zaspokajania osobistych potrzeb na drodze jogi, kontemplacji i doznań mistycznych.
Naukowiec postmodernista jest świadom, że uprawia naukę, czyli przede wszystkim bierze udział w szczególnej formie aktywności towarzyskiej, która polega głównie na świadczeniu różnych uprzejmości wobec innych naukowców postmodernistów i wobec otaczającej naukę postmodernistyczną rozbudowanej świty oraz na zbieraniu różnych doświadczeń duchowych. Różni się tym od naukowców tradycyjnych, pośród których znajduje się wielu mizantropów, odludków, gburów i zwykłych nudziarzy, nieznających prawdziwej ceny Prawdy.
Dzięki dużemu naciskowi, jaki kładzie się w nauce postmodernistycznej na kształtowanie różnych kompetencji społecznych, naukowiec postmodernista pozostaje zawsze głęboko dyspozycyjny, o ile tylko odpowiada to jego własnym potrzebom, interesom i specyficznemu poczuciu humoru. Dzięki takiemu podejściu nauka postmodernistyczna góruje nad zwykłą nauką swoją elastyczną..

Pytanie to w ostatnich dniach mocno zajmowało forumowiczów. Powrót do źródła, do praprzyczyny do pierwszego który popchnął wózek historii. Powiało nowym, świeżym nurtem intelektualizmu na tym trochę już przykurzonym forum. Nie obeszło się bez dramatycznych scen. Jeden z młodych intelektualistów chciał popełnić samobójstwo, inny wzorem Hegla zamienił Boga w nieskończoność, tyle że ujemną. Na zatwardziałych ateistach nie zrobiło to jednak wielkiego wrażenia.
Dlatego proponuję Instruktażowy Katalog Pytań do Ateistów, z którym każdy chrześcijanin powinien się zapoznać przed otwarciem nowego wątku.

Niepodważalne dowody na istnienie Boga.
Proste sposoby jak chrześcijanie każdego ateistę/agnostyka mogą doprowadzić do obłędu.

1.Spytaj go dlaczego jest on zły na Boga.
2.Powiedz mu, on mógłby wyjść tak samo na ulicę i zabić ludzi, gdyby Boga nie było.
3.Spytaj go: "W co ty wierzysz, jeżeli nie wierzysz w Boga?"
4.Upieraj się że Bóg istnieje i pokaż mu odpowiednie miejsca w Biblii które to potwierdzają.
5.Powiedz mu że historie NT nie są mitami tylko przypowieściami i że każde słowo jest w nich prawdziwe.
6.Powiedz mu że twoje cytaty biblijne są dowodami a jego cytaty są wyrwane z kontekstu.
7.Gdy on stwierdzi że jego wersety biblijne nie są wyrwane z kontekstu, wyjaśnij mu że trzeba być chrześcijaninem żeby to zrozumieć.
8.Obwiń go że nie chce rozpoznać oczywistej prawdy.
9.Wyjaśnij mu że Universum jest zbyt kompleksowe żeby "tak sobie po prostu istniało" i dlatego zostało stworzone..

Jako, ze to mój pierwszy tutaj post, to chciałbym się z wszystkimi wami przywitać.
Nazywam się Przemysław Pinczak, i czytam Racjonalistę od kiedy mam tylko internet, czyli od dobrych kilkunastu lat, nigdy jednak nie udzielałem się na forum. Zawsze musi być jednak ten pierwszy raz, a okazję do przywitania mam nie byle jaką. Od czasu ukończenia studiów staram się zajmować na poważnie pisaniem. Próbuje swoich sił w scenariuszach filmowych i raz już byłem bliski realizacji. Napisałem powieść, która nie znalazła jednak wydawcy, nie zrażam się i piszę właśnie kolejną. Ta pisarska żyłka + racjonalizm i umiłowanie nauki (lubię powtarzać, że jestem bardzo ścisłym humanistą) w zasadzie mnie definiuje. Moje literackie obsesje to Borges, Nabokov, Hrabal, Lem, Cortazar, Witkacy i wielu innych. Filmowe obsesje to Buñuel, Has, wczesny Kawalerowicz, Bergman, Antonioni, Allen, Herzog i wielu, wielu innych.

Ale do rzeczy. Chociaż piszę już jakiś czas, to dopiero niedawno napisałem coś, co treścią odpowiada temu serwisowi w jakimś tam stopniu, więc chciałbym się pochwalić, licząc, że może znajdę tu kliku nowych czytelników W końcu każda literatura powstaje po to, aby być czytana, a nic tak nie cieszy początkujących gryzipiórków, jak czytelnicy. Podaję więc wam link do mojego opowiadania, które chciałbym wam serdecznie polecić:

www.pincza(*)bsesje-ksiedza-tymoteusza.html

Mam nadzieję, że się spodoba i życzę przyjemnej lektury!

No problem - wbrew pozorom - niebanalny.

No bo: upicie redukuje poziom racjonalizmu (u mojej osoby obecnie na ten przykład).

Jednakowoż jednocześnie (zakładając, że piją oznacza: naście razy w roku nie zaś kilka razy w tygodniu) czy można przyjąć, że chwilowa zmiana subiektywnej perspektywy postrzegania na nieracjonalną może jednocześnie służyć wzrostowi racjonalizmu w ogólności?

Uogólniając: czy sporadyczne "jazdy" po różnych "przyprawach" postrzegać należy jako sposoby poszerzania perspektywy i dopuszczać w swoim racjonalistycznym światopoglądzie racjonalistycznym sposobie życia, czy też potępiać jako (chwilowo chociażby) pozbawiające nas cnoty racjonalizmu?

Oto jest pytanie!
Chik!

W powszechnej świadomości tych, których to w ogóle interesuje, czas tworzenia wyjątkowej, uprzywilejowanej pozycji KK nastąpił po wyborach 4 czerwca 1989 roku, czyli po odsunięciu PZPR od władzy. Tymczasem prawda jest inna - uprzywilejowaną pozycję KK zapewniła Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, za rządów premiera Mieczysława Rakowskiego.

Powstaje pytanie: co skłoniło PZPR-owskiego premiera upadającego PRL-u do włażenia w kościelną doopę? Czyżby świadome swego końca i końca PRL-u władze PZPR-owskie nagle się nawróciły na wiarę katolicką? A może doszło do jakiegoś porozumienia między tymi władzami i KK, które dawało gwarancję braku dekomunizacji w zamian za przywileje dla KK?
Mam wrażenie, że takie porozumienie działa do dziś.

System Windows 7 posiada wspaniałe, ale ukryte przed użytkownikiem narzędzie: PSR, czyli Problem Steps Recorder. Jest to rejestrator działań użytkownika, ale nie tylko "łapacz ekranów" (screen capture), zapisuje o wiele więcej informacji niż tylko zrzuty ekranowe. Zapis tworzony jest w archiwum zip, w którym umieszczany jest plik mhtml, do otwarcia w przeglądarce internetowej.

Do czego może się przydać to narzędzie? Niektóre firmy oferujące oprogramowanie sugerują użycie PSR i przesłanie pliku zip w przypadku wystąpienia problemu z ich programem.

technet.mi(*)ziu-problem-step-recorder.aspx
dipanmpate(*)8/why-isnt-psr-exe-well-known/
www.youtube.com/watch?v=L7fDQ1kQe4Q&hd=1#at=17

Jak zrobić test IQ?
Gdzie się udać żeby go zrobić? Są na internecie jakies darmowe testy, działające?
Ile to może kosztować?

Czy według was jest to najlepszy miernik inteligencji? Co może być jeszcze innym wyznacznikiem inteligencji?

Jakiś czas temu premier Tusk odwiedził pewne przedszkole. Jak to zwykle przy takich okazjach, wystąpił jakiś maluch i powiedział wierszyk:
Miała suka szczeniaków siedem.
Sześć było z PO, PiS-owiec jeden.
Tusk pochwalił dziecko, pogłaskał po płowej główce a pani dyrektor obiecał dotację.

Ostatnio premier znowu nawiedził jakieś przedszkole. I znowu, zgodnie z rytuałem, wystąpiło dziecko z wierszykiem:
Miała suka szczeniaków siedem.
Sześć było z PiS-u, z Platformy jeden.
Na to premier:
- Zaraz, zaraz... Ja znam ten wierszyk. Już go kiedyś słyszałem, ale wtedy to w PO było sześć szczeniaków.
- No tak - padła odpowiedź - ale wtedy pieski były jeszcze ślepe. A teraz już przejrzały na oczy.