Witam wszystkich użytkowników Racjonalisty. Jest to mój pierwszy post na forum, mam nadzieję, że zamieszczam go w odpowiednim dziale. Chciałbym się podzielić swoją historią dotyczącą kontaktów z Kościołem. Możecie zapytać "po co to robię" i "co Was to interesuje" - będą to słuszne pytania. Nie ukrywam, że robię to głównie dla siebie, ponieważ muszę się tym podzielić z osobami o otwartych umysłach, a sądzę, że jeżeli tutaj takowych nie znajdę, to chyba nie znajdę już nigdzie.

Mam 18 lat. Od dziecka byłem wychowywany w rodzinie katolickiej. W żaden sposób nie fanatycznej - moi Rodzice jak i Dziadkowie posiadają bardzo "zdrowe" podejście do spraw wiary i Kościoła, choć nie ukrywają, że są osobami wierzącymi. Sam od najmłodszych lat umacniany byłem w wierze Rodziców (katecheza i szkoły o profilu wyznaniowym - zarówno przedszkole, podstawówka, gimnazjum jak i liceum). Można więc przyjąć, że przeszedłem najbardziej gruntowną "indoktrynację" w struktury Kościelne (nie mylić ze strukturami wiary). I absolutnie nie mam tego za złe mojej Rodzinie. Mieli jak najlepsze intencje, a szkoły do których mnie posyłali były wybierane głównie ze względu na panujący w nich wysoki poziom.

Byłem dzieckiem/jestem człowiekiem bardzo wrażliwym. Nadwrażliwym. Od samego początku śmiertelnie poważnie traktowałem prawdy przekazywane mi na lekcjach Religii i w Kościele i starałem się je pod każdym względem wprowadzać w życie. "Miłość bliźniego"; "nadstawianie drugiego policzka" itp. Całym sercem ufałem Kościołowi i jego wyrokom. Stąd określałem się jako homofob, byłem przeciwny in vitro, eutanazji. Dlaczego? Bo Kościół mówi, że jest to "złe"; "grzeszne". Kropka. Wystarczy. Nie ma dyskusji. I tym tropem doszedłem aż do gimnazjum. Tam stało się coś, co do końca życia będzie mi spędzało sen z powiek. Spotkałem prawdziwego potwora. Nie demonizuję. Osoba w klasie, która wykorzystując swoją inteligencję w sposób jak najbardziej przebiegły, szczwany i wredny, gnębiła wszystkich. Jednocześnie była bardzo religijna. Chociaż wszyscy już dawno posłali go "do diabła". Ja starałem się z nim zaprzyjaźnić, gdyż tak mi kazała religia. "Miłość bliźniego"! Obrażał mnie, poniżał a ja "nadstawiałem drugi policzek"! Gdy zorientował się, że ja jako jedyny jestem mu przychylny, zaczął być dla mnie miły, bo wiedział, że jedynie w taki sposób może przetrwać. Moi przyjaciele z klasy mnie ostrzegali, ja byłem głuchy. W końcu zaczął mnie gnębić do tego stopnia, że byłem na skraju załamania nerwowego. Szukałem winy w SOBIE (tak, w sobie), bo tak mi kazała Religia. Poszedłem do niego, chcąc z nim porozmawiać i zapytałem "dlaczego mi dokuczasz" (śmieszne, zainspirował mnie Jezus ze słowami "dlaczego mnie prześladujesz?") a on poniżył mnie jeszcze bardziej. Nie mogłem zrozumieć, ze istnieją ludzie po prostu ŹLI. Choć wszyscy naokoło już to dawno zrozumieli. Ja wybaczałem mu, bo sądziłem ze tak trzeba i że jak mu nie wybaczę to zgrzeszę. W końcu miarka się przebrała.

Będąc na granicy (myśli samobójcze) postanowiłem odrzucić przekonania i odegrać się na nim. Razem za mną poszła cała klasa. Daliśmy mu "popalić" a on nie mógł pogodzić się z tym, że jego "ofiara" się zbuntowała. W ogóle nie widział ani w przypadku moim ani w przypadku gnębienia moich przyjaciół żadnej swojej winy! To my wg niego byliśmy źli i to on robił z siebie ofiarę (zresztą tym również szantażował mnie, gdy jeszcze stałem po jego stronie). Co na to dyrekcja - osoby duchowne? Wezwały mnie i kazały "wybaczyć", "pojednać się" itd. W tym momencie całkiem odrzuciłem Religię jako taką. To przez nią pomieszało mi się w głowie, a w sytuacji gdy zacząłem z tego wychodzić stanęli po stronie oprawcy a nie ofiary! A on tylko czekał aż toś mu "wybaczy" aż ktoś się nad nim "ulituje", żeby znowu brać go na litość i gnębić. Nikt nie spełnił oczywiście sugestii dyrekcji. Ale szok pozostał. Ksiądz na katechezie powiedział że "zgniję w piekle" za to że nie wybaczam i nie mam ochoty ani zamiaru nigdy wybaczyć mojemu oprawcy (który nawiasem mówiąc kontynuuje swoje dzieło zniszczenia tylko że w innej klasie i nie czuje żadnej skruchy). Oraz, że Bóg się mnie brzydzi z powodu popierania mniejszości seksualnych - całkowicie zmieniłem swoje stanowiska moralne i etyczne. Zobaczyłem jak bezsensowne jest stanowisko Kościoła.

A oprawca jest osobą głęboko wierzącą, chodzi do Kościoła i dalej gnębi wszystkich a szczególnie tych którzy są odważniejsi, lubiani i się wyróżniają na tle innych. Każdego, który nie dał mu się stłamsić.
Być może starsi czytelnicy odbiorą ów tekst jako histeryczny krzyk nastolatka. Zapewniam że nie. Mam po tych wydarzeniach klinicznie stwierdzoną nerwicę i biorę regularnie leki psychotropowe ponieważ mam napady nerwicowe w których niczym demon powracają "demony z przeszłości" z którymi wiem, ze się nie zgadzam,które są zupełnie niedorzeczne, a które tak bluźnierczo kołaczą się w moim umyśle - "wybacz mu"; "pogódź się z nim"; "przeproś go", "to Twoja wina". Możliwe, że zostanę wysłany do jakiegoś leczniczego ośrodka. Nie żalę się. Piszę, do czego doprowadziła mnie Religia. Od tego czasu nie chodzę do Kościoła (rodzice po naświetleniu sprawy zrozumieli i zmienili mi szkołę).

Miłość do dobra jest nienawiścią do zła. Broniąc zła i wybaczając złu stajemy się źli. Kiedy niszczymy zło i bronimy dobra i bronimy dobrych ludzi przed złymi ludźmi - jesteśmy dobrzy. Jak napisał Dylan

"Even Jesus would never forgive what you do".

Piszę to, bo być może przeczyta to osoba, która znajduje się teraz w sytuacji podobnej jak moja. Żeby zareagowała wcześniej i nie przechodziła tego co przechodziłem i przechodzę ja. Bo jeszcze parę lat temu myślałem, że takie sytuacje zdarzają się tylko w filmach.