Natknąłem się w mojej filozoficznej wędrówce na tzw. "dowód ontologiczny" na istnienie Boga Anzelma z Canterbury. To, czego nie pojmuję, to fakt, że nawet (podobno) dziś istnieją spory co do jego prawdziwości.

Bo- jeśli zasadniczym elementem rozumowania Anzelma jest "coś, ponad co nic większego nie można pomyśleć" - to (nie znam oryginału łacińskiego i nie wiem, jakie możliwe znaczenia miały użyte tam słowa) sprawa sprowadza się do rozmiarów geometrycznych i dowód ów, owszem, jest niczym więcej jak tautologią stwierdzającą oczywistość, jaką jest odwzorowanie przestrzeni Wszechświata w ludzkim mózgu. Pomijam już fakt, że humorystyczną bzdurą jest podchodzić do kwestii Boga od strony Jego rozmiarów.

Jeśli by jednak rozumieć to w znaczeniu szerszym, niż tylko geometryczne, jako pewien obiekt posiadający jakikolwiek atrybut ilościowy w stopniu absolutnie największym, to oczywiste jest, że o czymś takim nie można pomyśleć, tak jak nie można pomyśleć choćby o zbiorze liczb naturalnych, pomyśleć tak naprawdę o nim możemy jedynie pośrednio poprzez pewien zbiór aksjomatów go definiujących; 2) nawet, gdyby jednak uznać, że jesteśmy w stanie "bezpośrednio" myśleć o różnych obiektach obdarzonych coraz większymi atrybutami "wielkości" ,"wielości", czymkolwiek, co może być stopniowalne ilościowo, to matematyka współczesna pokazuje nam, że nie istnieje po prostu coś takiego - nawet w matematyce, ponad co nie można by pomyśleć nic większego. Czyli, że matematyka ostatecznie pogrążyła dowód Anzelma na jego etapie wyobrażania sobie czegoś-tam.

Szkoda.

P.S. Oczywista, Bóg nie ma na imię Anzelm.