Pierwszy, zupełnie autorski wątek, pewnie trochę na dzień dobry, dobry wieczór właściwie. Mianowicie znalazłem w starym zeszycie taką notkę sprzed wielu zawodów i niepowodzeń, ale, gwoli sprawiedliwości, chwil przejmujących i przeżyć głębokich również.
Pozwolę sobie ją zamieścić, choć najpierw szczyptę kontekstu. Młody chłopak wówczas, po kolejnej nieudanej wymianie zdań ze światem zewnętrznym, tak polarnym względem jego własnego, budzącego się, cóż, z chaosu, do niezależności, artykulacji swojego stanowiska, chwili otwartości, zakrzyczany, rozdrażniony i zły na siebie, suki Mojry, hipokryzję i głupotę w bliźnich, spłodził jakby imperatyw, który w tłumie towarzyszy często myślącym jednostkom. Tym poza tłumem. Cytuję:
"Dość czczych wywodów i rozwlekłej dialektyki, dla nikogo nie zrozumiałych, nikomu nie potrzebnych. Dość sporów o garść srebrników, w rzeczy samej, czczych sporów. Pierwsze sito rzetelności, zdatności intelektualnej, to zaakceptowanie rzeczywistości materialnej jako macierzy i właściwej światu postrzeganemu i doświadczanemu we wszystkich jego przejawach. Rozumianej jako ta, opisywana doświadczeniem i obserwacją. Zaakceptowanie świadomości ludzkiej jako pokłosia czynności psychicznych, świadomych czy nie, będących wynikiem uderzającej złożoności, bujności czynności fizjologicznych mózgu. Człowieka, jako tworu biologicznego, ze wszystkimi tego skutkami dla jego obrazu, pojęcia naszego o nim, oczekiwań względem niego. W końcu etyki, moralności jako normatywnego modelu postępowania jednostki ludzkiej względem siebie i społeczności, udokumentowanej we wszystkich zbiorowościach ludzkich na przestrzeni wieków, znajdującej wyjaśnienie w naturze ludzkiej psychiki, jej bagażu ewolucyjnym, społecznych wymaganiach i zależnościach.
Z politowaniem spoglądać na klęczący tabun pochylonych głów, mglistych spojrzeń w obliczu Idola, wiecznej nagrody, ostatecznego sensu i jego kapłanów. Nie ma być zgody na uwłaczanie ludzkim możliwościom, ludzkiej woli i intelektowi, od których ten smutny tłum się odcina, jakimiś niebiańskim mumbo-jumbo, nieskończoną mądrością, miłością, przyrodzoną skazą, "prochem jesteś...".
Żadnego odtąd ujadania nad mitologiami i podaniami, sporów o wróżki, zombie, UFO i lewiatany. Kurtyna kpiny i szyderstwa niech tkwi nieruchomo, niech dramat się nie rozgrywa na oczach mlaszczącego, pohukującego, spitego winem i łaknącego krwi tłumu, nie na każde uszy wzniosłe, nie na każde mądrość. Nie zaszczycać świadectw tych miałkich, nieporadnych, struchlałych duszyczek, owieczek, uciekających przed burzą na horyzoncie, z hal do Pańskiej rzeźni (ostatecznie na książęce stoły) krztyną powagi."
[Exeunt]