Moim zdaniem ludzie są egoistyczni i wyraża się to w każdej nawet altruistycznej formie postępowania. Nie mówię tu oczywiście o pełnej anarchii i powrotu do początków człowieka, gdzie nie istniały jeszcze żadne struktury społeczne, czyli do wielkiego wybuchu. Mnogość abstrakcji jakie nałożyły się na siebie od czasów powstawania pierwszych atomów, nie da się zignorować. Altruizm istnieje, bezinteresowność istnieje, miłość istnieje, troska i frustracja obecne!

Ale czy altruizm jest siostrą, czy córką egoizmu?
Jakie jest sedno postępowania człowieka, czyli sens życia?

Gdy komuś pomagamy, robimy to ponieważ tak jest dobrze. Ktoś mógłby również powiedzieć, że nie mógł dłużej patrzeć na cierpienie. W obu przypadkach można śmiało stwierdzić, że egoizm wciąż jest obecny. Tak, jest. Jednakże w wyjątkowej formie, gdzie skutkiem ubocznym jego występowania w danej wyjątkowej sytuacji jest właśnie altruizm.

Każdy raczej zgodzi się ze mną, że pomoc innym, współczucie to coś czego nauczyło nas życie, a egoizm to już podstawa z którą się rodzimy. Od początku czegoś chcemy, ciepła, pożywienia, snu, a czy chcemy coś dawać? Nie, na początku naszego życia nie interesuje nas to czego chcą inni. Jednak wszystko staje na głowie w momencie, gdy dostaniemy to czego chcemy dopiero jeśli zrobimy coś w zamian. Wtedy zaczynamy uczyć się zaspokajać freudowskie ID w środowisku w jakim przyszło nam żyć, czyli w takim gdzie nie tylko my coś chcemy. I koniec końców to w jaki sposób w dorosłym życiu zaspokajamy potrzeby jest wypadkową tego, że wszyscy zawsze czegoś chcieli. Tak rodzi się społeczeństwo i kultura.

Altruizm jest córką egoizmu, a sensem życia jest zaspokajanie podstawowych potrzeb, dążenie do przyjemności dnia codziennego poprzez unikanie zagrożeń w środowisku, którym przyszło nam żyć.

Bardzo ciekawi mnie Twoje zdanie na ten temat.