Witam wszystkich Chciałabym podzielić się z Wami historią, która zdarzyła mi się ostatnio i nie daje mi spokoju.

Jestem z katolickiej rodziny, ale osobiście jestem ateistką, jakiś czas temu dokonałam apostazji (o wojnie w domu chyba nie muszę mówić...) z czego jestem bardzo zadowolona.
Życie w katolickiej rodzinie bywa kłopotliwe (delikatnie mówiąc): np. ostatnio odszedł nasz ukochany psiak. Mieszkał z nami przez całe swoje psie życie - 12 lat. Dla mnie jest to ciężki czas...pies był ze mną od dzieciństwa.
Próbując sobie pomóc znalazłam wirtualny cmentarz dla zwierząt, Ogród Psiej Szczęśliwości. Zapaliłam świeczkę, dałam zdjęcie psiaka i pogadałam z ludźmi, którzy przeszli to co ja. Trochę to pomogło.

Meritum: Matka przypadkiem zobaczyła tę stronę, zdjęcie naszego psa itd. Przekablowała reszcie, że "bawię się w zabobony" (nie powiem kto bardziej...) i że całkowicie zgłupiałam. Babcia powiedziała, że musi zawołać do mnie księdza, który mi wyjaśni, że ŹLE CZYNIĘ (argument, że nie jestem katoliczką jakoś do niej nie dociera).

Może dla kogoś to głupie, że mam z tym problem, ale ja nikomu nie zabraniam chować ludzi w grobach z krzyżami. Nie zabraniam chodzić do kościoła, jeśli ktoś tego potrzebuje. Czemu ja nie mam prawa pomagać sobie w taki, a nie inny sposób? Nazywanie świeczki zapalonej w internecie nazywają głupotą, ale siedzenie i klepanie modlitw, odmawianie różańca i cała reszta jest już ok.
Czy da się uczyć katolików tolerancji?