Ojcze kochany! Ciężko zgrzeszyłem
Tak, żem nie godzien zwać się Twym synem.
Kiedyś to przecie na me żądanie
Pół żeś majątku dał mi Mój Panie!

Problem w tym Tato, że latami
Sypiąc obficie Twymi drahmami.
Nim się spostrzegłem – co też zrobiłem:
Całą fortunę przepierdoliłem

Ale już jestem. Tak jakbym ożył.
Chętnie bym szatę nową założył.
Może byś, Tato zabił też cielę,
bo żem ostatnio nie jadł za wiele?

---
Jasne mój synu. Pójdź w me ramiona
Niech wszelki smutek już dzisiaj skona.
Chętnie się Tobie rzucę na szyję
Z uradowania jak pies zawyję.

Brat Twój latami w straszliwym znoju
Po pas nierzadko topił się w gnoju.
Jakże też często niedojadanie
Gościło u nas. I oszczędzanie.

Bośmy wiedzieli, że prędzej, później,
Jako, że licho nigdy nie uśnie –
Do spisu świetnych Twoich wyczynów
Dojdzie, że wrócisz – mój taki synu!

Wiem ja to dobrze. Chodzą tu tacy
Najprzeróżniejszej maści maniacy
Co każą szukać owieczkę głupią
Gdy stado wilki ukatrupią.

I jeszcze z tego cieszyć się każą,
Że odzyskali owieczkę wrażą.
I jeszcze zamęt robią w głowie
Że z tego cieszą się aniołowie….


Nie pomnę synu imienia Jego
Kto mógł wymyślić coś tak głupiego…
Cielę, sandały i nowa szata
A sprawiedliwość dla Twego brata?