Mam 16 lat, około 2 lata temu zmieniłem poglądy na ateizm po znalezieniu kilku błędów logicznych w chrześcijaństwie. Należałem do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego (www.racjon(*),Kosciol.Adwentystow.Dnia.7.go) i właściwie formalnie niestety nadal do niego należę. Po rozmowie z rodzicami (2 lata temu) wcale nie przestałem uczęszczać do kościoła, tylko jeszcze bardziej zaczęli się starać, żebym jednak nie wpadł w tę pułapkę szatana i w magiczny sposób się nawrócił. Kompletnie zastopowała moje aspiracje wolnościowe babcia, która dostałaby zawału, gdybym oświadczył jej moje poglądy. Próbowałem dyskutować z rodzicami, lecz po prostu nie dociera do nich to, że te założenia się po prostu nie zgadzają (przykład: ludzie mają władzę nad zbawieniem innych ludzi, bo mogą sprawić, że dany człowiek, który miałby dzieci bez ich ingerencji nie będzie ich miał, co skutkuje stratą potencjalnych osób, które mogły zbawienia dostąpić, tak samo Jezus przychodząc powtórnie, by dokonać ostatecznego sądu zablokuje cykl powstawania nowych potencjalnych zbawionych). Kiedy rozmowa schodzi na tematy naukowe nie mam żadnych szans, bo wiedza zdobyta do tego etapu edukacji nie wystarcza - ojciec należy do ludzi zdecydowanie inteligentnych (mam wrażenie, że niestety występuje tutaj jakieś podświadome przyjęcie faktu prawdziwości jego wierzeń jako truizm) i udało mu się w jakiś sposób osiągnąć coś w rodzaju chrześcijańsko-naukowego światopoglądu, gdzie udaje mu się wpasowywać do niego naukę (w sposób wybiórczy, ale nadal na tyle nieirracjonalny, że osoba niedoświadczona (czyt. ja) nie jest (jeszcze) w stanie niczego udowodnić). Rodzice twierdzą, że to może mi przejść, więc oczywistym dla nich jest zmuszanie mnie do wszelkich religijnych zajęć i udawanie, że w to wierzę. Przez to codziennie muszę brać udział w 2 rodzinnych nabożeństwach, pierwsze trwa 20, drugie 40 minut. W każdy piątek jadę na nabożeństwo dla młodzieży religijnej, gdzie tracę 2 godziny. W sobotę w kościele przebywam 4 godziny, raz w miesiącu dochodzi do tego coś ekstra, i z 4 godzin robi się 7. Dodatkowo uczestniczę na religię, co oznacza kolejne 2 godziny. I do tego dochodzi piękne przestrzeganie sabatu (od zachodu w piątek do zachodu w sobotę), gdzie jako ateiście zostaje mi przytulanie się z drzewami, słuchanie muzyki religijnej i oczywiście nudzenie się. Na początku miałem zamiar to przetrzymać, ale jednak nie jestem w stanie słuchać bzdur przez jedną trzecią mojego wolnego czasu i udawać, że się z tym zgadzam. Mam przed sobą jeszcze 3 lata, zanim wyrwę się z domu na studia. Ostatnimi czasy podczas jakichkolwiek zajęć religijnych zaczynam odczuwać coś w rodzaju wewnętrznej furii, ale oczywiście muszę to w sobie dusić. Obawiam się, że może to się skończyć jakimś skrzywieniem psychicznym i zastanawiam się, co zrobić. Najmądrzejsze wydaje mi się rzucenie tego po skończeniu 18-stych urodzin (zostało jeszcze całe 1,5 roku), jednak nie wiem, czy dam radę jeszcze tyle wytrzymać. Byłbym wdzięczny za jakiekolwiek porady.