>>Kiedy jednak będzie jeszcze małym dzieckiem dla jego dobra, nie mogę mu tego zrobić, tzn. nie mogę mu mówić, że część ludzi wierzy w Boga chrześcijańskiego, część w muzułmańskiego, inni jeszcze w coś innego, a niektórzy nie wierzą. Wszystko z powodu, żeby go nie rozczarować, że Boga nie ma.

    ... wiesz, nawet z punktu widzenia religii chrześcijańskiej, muzułmańskiej i judaistycznej mówienie o różnych Bogach powinno się traktować jako kłamstwo i herezję. Wszystkie te trzy religie (a o nich najczęściej dziecko będzie słyszeć) wierzą w tego samego Boga, wierzą w dużej mierze na podstawie tych samych ksiąg Starego Testamentu. Jedyne różnice polegają na tym, że wierzą (w tego samego Boga) według nakazów innych proroków. Żydzi według słów/interpretacji Mojżesza, muzułmanie według słów/interpretacji Mahometa, zaś chrześcijanie według słów/interpretacji Jezusa. Muzułmanie zresztą uznają Jezusa - lecz nie jako syna Bożego, ale własnie jako proroka z czasów sprzed Mahometa. Do tego nawet ksiądz będzie miał problem się doczepić - przecież nie uczysz dziecka, że Boga nie ma. Możesz wspomnieć o deistach - o ludziach którzy ( tak w skrócie) wierzą w Boga, lecz nie wierzą by Bóg ingerował we współczesny świat, jak i w doczesne życie ludzi. Zaś siebie samego przedstaw jako człowieka który nie rozmyśla o Bogu. Nie będzie to wielkim kłamstwem, gdyż trudno rozmyślać o czymś co według własnego przekonania nie istnieje. I nie wdawaj się w dyskusje o istnieniu Boga, przynajmniej początkowo. Po prostu nie wiesz czy istnieje, a do kościoła chodzisz (o ile będziesz chodził) bo "kochasz mamusię i czasami chcesz jej zrobić przyjemność", możesz coś wspomnieć o tradycji, itp. I nic więcej poczatkowo... To tak ogólnie, reszta należy do Ciebie - i zależy od danej sytuacji. To już sam musisz przemyśleć...

... spokojnej nocy życzę...

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...

> Zaś siebie samego przedstaw jako człowieka który nie rozmyśla o Bogu. Nie będzie to wielkim kłamstwem, gdyż trudno rozmyślać o czymś co według własnego przekonania nie istnieje. I nie wdawaj się w dyskusje o istnieniu Boga, przynajmniej początkowo. Po prostu nie wiesz czy istnieje
Nie jest to dobrym pomysłem gdyż człowieka, który nie rozmyśla o Bogu KK i wierzący starają się zrobić wszystko, żeby zaczął rozmyślać. Jest to dobry materiał na urobienie w wierze katolickiej i z reguły tacy ludzie są podatni na perswazję.

>> Zaś siebie samego przedstaw jako człowieka który nie rozmyśla o Bogu. Nie będzie to wielkim kłamstwem, gdyż trudno rozmyślać o czymś co według własnego przekonania nie istnieje. I nie wdawaj się w dyskusje o istnieniu Boga, przynajmniej początkowo. Po prostu nie wiesz czy istnieje
>Nie jest to dobrym pomysłem gdyż człowieka, który nie rozmyśla o Bogu KK i wierzący starają się zrobić wszystko, żeby zaczął rozmyślać. Jest to dobry materiał na urobienie w wierze katolickiej i z reguły tacy ludzie są podatni na perswazję.
    ... nie chodziło mi o rozmyślanie nad sensem istnienia Boga. Bardziej chodzi to, że byś zwracał dziecku (na własnym przykładem) iż nie trzeba się modlić, rozmyślać itp. by kochać dziecko i matkę, by się nimi opiekować, by się bawić z dzieckiem, by być dobrym człowiekiem. Że mimo iż nie chodzisz do kościoła i nie podzielasz wiary matki to jesteś dobrym mężem, ojcem i człowiekiem. Przecież nie będziesz z np.5-cio letnim dzieckiem prowadził dyskusji teologicznej. Raczej "uciekaj" w tematy świadczące, że dobroć człowieka nie zależy od jego wiary...

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...

nie chodziło mi o rozmyślanie nad sensem istnienia Boga. Bardziej chodzi to, że byś zwracał dziecku (na własnym przykładem) iż nie trzeba się modlić, rozmyślać itp. by kochać dziecko i matkę, by się nimi opiekować, by się bawić z dzieckiem, by być dobrym człowiekiem. Że mimo iż nie chodzisz do kościoła i nie podzielasz wiary matki to jesteś dobrym mężem, ojcem i człowiekiem. Przecież nie będziesz z np.5-cio letnim dzieckiem prowadził dyskusji teologicznej. Raczej "uciekaj" w tematy świadczące, że dobroć człowieka nie zależy od jego wiary...
Wiem, wiem, tylko chciałem przez to powiedzieć, że ludzie, którzy określają się jako niewiedzący bo np. wiara ich nie interesuje są poddawani perswazji przez wierzących. Zdaję sobie sprawę, że nie można z kilkulatkiem rozmawiać o teologii, choć KK zawsze znajdzie sposób, żeby dotrzeć do małego odbiorcy z obrazem Boga. Tutaj jest próbka materiału do nauki religii w szkole:
wyborcza.p(*)3896,Przez_siec_do_Jezusa.html

Generalnie temat jest ciężki, choćby z tego powodu, że katolikowi przez myśl nie przejdzie, że można mówić o swojej wierze z dystansem. Ateista jest np. w stanie powiedzieć - niektórzy wierzą w to inni w tamto, a ja w ogóle nie wierzę. Katolikowi trudniej jest wyznać "ja wierzę w Boga osobowego gdyż..., ktoś inny nie wierzy ponieważ...". Z tego co widzę to raczej tylko polski katolicyzm jest taki oporny na wszelkie wpływy. Dla katolika Polaka jest tylko jedna prawdziwie słuszna wiara i wszystko postrzega przez pryzmat tejże wiary. I szczerze powiem, że nie rozumiem takiego podejścia, w którym brak jest jakiegokolwiek dystansu.

>(...)wszystko postrzega przez pryzmat tejże wiary. I szczerze powiem, że nie rozumiem takiego podejścia, w którym brak jest jakiegokolwiek dystansu.

To chyba jest wspólne dla każdej religijnej wiary.

---

Po śmierci jest to co ma być.

Po cichu zastanawiam się, dlaczego to zawsze mężczyźni ateiści mają problem jak pogodzić swoje poglądy w sferze wychowania dziecka. Czy kobiety ateistki są tak mądre, że nigdy nie wychodzą za wierzących, czy po prostu jest ich tak mało?

Szczerze mówiąc dla mnie to gadanie, że nie należy dziecku mieszać w głowie to obrzydliwy szantaż i wymówka, żeby wcisnąć koniecznie własne poglądy, a nie troska o dziecko. Jak tak się troszczą o psychikę dziecka to niech się w ogóle nie pchają ze swoimi dyrdymałami o Bogu. Jak się nigdy nie nauczy dziecka, że jest jakiś dziadziuś w niebie to nie będzie rozczarowane, jak zrozumie że jednak go nie ma.

>Po cichu zastanawiam się, dlaczego to zawsze mężczyźni ateiści mają problem jak pogodzić swoje poglądy w sferze wychowania dziecka.
Zauważ że problemu nie byłoby, gdyby ateiści nie byli spychani do roli zbędnego materiału, a właśnie tak się dzieje w tym przypadku. W większości przypadków tego typu małżeństw, to właśnie wierzący mają monopol na wychowanie w sferze światopoglądowej. Ateiści są spychani na bok jako nihiliści podobni w swoim zachowaniu do zwierząt, nie wyznający żadnej wartości i idei, co jest zupełnym nieporozumieniem. Z jakiej racji to katolik ma mieć pierwszeństwo a ateista siedzieć cicho?

>Zauważ że problemu nie byłoby, gdyby ateiści nie byli spychani do roli zbędnego materiału, a właśnie tak się dzieje w tym przypadku. W większości przypadków tego typu małżeństw, to właśnie wierzący mają monopol na wychowanie w sferze światopoglądowej. Ateiści są spychani na bok jako nihiliści podobni w swoim zachowaniu do zwierząt, nie wyznający żadnej wartości i idei, co jest zupełnym nieporozumieniem. Z jakiej racji to katolik ma mieć pierwszeństwo a ateista siedzieć cicho?

Tak, coś w tym jest. "Pozwól mi wpoić dzieciom moje cenne wartości skoro ty NIE MASZ ŻADNYCH". Pfft.

>>Ateiści są spychani na bok jako nihiliści podobni w swoim zachowaniu do zwierząt, nie wyznający żadnej wartości i idei, co jest zupełnym nieporozumieniem. Z jakiej racji to katolik ma mieć pierwszeństwo a ateista siedzieć cicho?

Ponieważ ateista się myli i prowadzi do piekła. Musisz postawić się z perspektywy zindoktrynowanego umysłu (a taki ma niestety twoja dziewczyna, gdyby wierzyła w boga, ale nie praktykowała i nie wierzyła tylko w wybrane pisma, to jeszcze by uszło), jeśli byłeś wierzącym, na pewno będzie ci łatwiej. Wierzący, nazywa siebie wierzącym, ale tak naprawdę wyznaje prawdę (!), dla wierzącego wiara=prawda, co oczywiście jest ze sobą sprzeczne, ty zaś nie wierzysz, nie wyznajesz prawdy - szkodzisz dziecku, zasiewasz ziarno zwątpienia. Nie dziw się że chcą je indoktrynować w swojej wierze, bo co złego w wychowywaniu dziecka w "prawdzie"?

---

Po śmierci jest to co ma być.

>Po cichu zastanawiam się, dlaczego to zawsze mężczyźni ateiści mają problem jak pogodzić swoje poglądy w sferze wychowania dziecka. Czy kobiety ateistki są tak mądre, że nigdy nie wychodzą za wierzących, czy po prostu jest ich tak mało?
>Szczerze mówiąc dla mnie to gadanie, że nie należy dziecku mieszać w głowie to obrzydliwy szantaż i wymówka, żeby wcisnąć koniecznie własne poglądy, a nie troska o dziecko. Jak tak się troszczą o psychikę dziecka to niech się w ogóle nie pchają ze swoimi dyrdymałami o Bogu. Jak się nigdy nie nauczy dziecka, że jest jakiś dziadziuś w niebie to nie będzie rozczarowane, jak zrozumie że jednak go nie ma.
    ... jest i druga "strona medalu". W Polsce (może nie tylko) utarło się, że za wychowanie głównie odpowiada matka. Kobiety raczej rzadko zastanawiają się nad tym czego chciałby nauczyć dziecko jego ojciec. Przyjmują iż to one będą wychowywać dziecko, według własnej teorii i nie przejmują się (nadmiernie) zdaniem męża. W tym segmencie (wychowanie dzieci) kobiety przeważnie przyjmują postawę autorytatywną. Dlatego większość dyskusji rodzinnych nad światopoglądem dziecka zaczyna mężczyzna który chciałby też brać udział w wychowaniu dziecka. Podejrzewam, że i w tym wypadku dyskusję o przyszłym wychowaniu dziecka zaczął autor tego wątku. No chyba że partnerka z góry jest nastawiona na "nawrócenie" przyszłego męża i zaczęła tę dyskusję jako pierwszy krok "do zbożnego celu nawrócenia".

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...

jest i druga "strona medalu". W Polsce (może nie tylko) utarło się, że za wychowanie głównie odpowiada matka. Kobiety raczej rzadko zastanawiają się nad tym czego chciałby nauczyć dziecko jego ojciec. Przyjmują iż to one będą wychowywać dziecko, według własnej teorii i nie przejmują się (nadmiernie) zdaniem męża. W tym segmencie (wychowanie dzieci) kobiety przeważnie przyjmują postawę autorytatywną.

Też się z tym zgadzam, że to kobiety decydują co jest dobre dla dziecka. Czasami jak u kogoś jestem to widzę, że facet jest w domu traktowany co najmniej jak piąte koło u wozu, żeby nie powiedzieć jak upośledzony. Wygląda to tak jakby chłop nie miał mózgu jeśli chodzi o kontakt z dziećmi i nad wszystkim musi czuwać mama. Facetem trzeba tylko sterować. Czasami myślę, że jesteśmy traktowani jak dawcy nasienia, zaopatrzeniowcy i specjaliści od spraw technicznych. W dodatku trzeba być jeszcze psychologiem swojej żony na zasadzie - wszystko wysłuchać, rozumieć i kochać

>    ... jest i druga "strona medalu". W Polsce (może nie tylko) utarło się, że za wychowanie głównie odpowiada matka. (...) Dlatego większość dyskusji rodzinnych nad światopoglądem dziecka zaczyna mężczyzna który chciałby też brać udział w wychowaniu dziecka. (...)

To faktycznie może być jakiś czynnik, ale wydaje mi się, że drugorzędny. Nie wyobrażam sobie, żeby gdzieś na katolickich forach istniały analogiczne wątki pt. "Pomóżcie, moja żona ateistka mówi, że nie mogę mieszać dziecku w głowie Bogiem".
Moje wyobrażenie stereotypów na temat ról rodziców w wychowaniu jest taki: na matce owszem spoczywa obowiązek opieki i zapewnienia wszystkiego dziecku, ale to ojciec uczy ważnych w życiu wartości i wprowadza w doroślejsze życie. W przeciętnej rodzinie oczekuje się raczej od ojca zajęcia stanowiska w sprawach światopoglądowych.
Do tego statystyki i spisy które widziałam do tej pory sugerują, że kobiet ateistek faktycznie jest chyba mniej.

>Zastanawiam się gdzie tu jest miejsce dla mnie. Mimo to chcę kontynuować dialog dalej i przekonać
>dziewczynę, że chciałbym również pokazać dziecku trochę swojego świata.

Konflikt jest nieunikniony.
Kwestionuj każdą wypowiedź sugerującą istnienie niewidzialnych duchów i bogów. Jak ona powie, że w niebie jest bozia, to mów dziecku swoją wersję, że nic nie widać, to znaczy że tego nie ma. Na wszelki wypadek można zapytać dzieciaka, czy coś widzi. W ten sposób będzie mogła wybrać czy woli żyć urojeniami, czy rzeczywistością. Jeżeli matka boi się o schzofrenię, to niech przestanie wciskać urojone teorie.

Molestowanie intelektualne poprzez indoktrynacje robi szkody w umyśle tak samo jak seksualne. To Ty decydujesz czy i w jaki sposób chcesz molestować swoje dziecko, albo biernie pozwalasz żeby je ktoś gwałcił np intelektualnie.

>Kwestionuj każdą wypowiedź sugerującą istnienie niewidzialnych duchów i bogów.
A po co! Ateizm sam się obroni. Na dziecku nawet jednorazowe zetknięcie się z odmiennym niż religijny pogląd wywrze niezatarte wrażenie. Każdorazowe korygowanie wzbudziłoby raczej nieufność do poglądu, który chcemy przemycić do świadomości potomka.

>Konflikt jest nieunikniony.

Szczerze mówiąc religia jest tak małym procentem łącznej informacji dostępnych w świecie, że wręcz się nie liczy, o ile nie jest sztucznie przepychana i promowana (np. zmuszenie do długotrwałego regularnego powtarzania mantr modlitewnych pod groźbą kary). Wartościowych informacji jest na tyle dużo, że można nimi zaspamować dziecko nie zostawiając czasu na bzdury religijne.

>Kwestionuj każdą wypowiedź sugerującą istnienie niewidzialnych duchów i bogów.

Akurat tutaj małe dzieci są "politeistyczne" i akceptują istnienie wszystkich bajkoludków. Tak więc kwestionowanie istnienia nic nie da.

Co jest natomiast istotne to sprzeciw wobec horrorów religijnych - straszenia wiecznymi torturami, insytuacji że jakiś wielki dyktator podgląda myśli, nazywania jakiś grup ludzi złymi bez uzasadnienia (bo tak powiedział prorok, bądź bo tak wierzymy). No i oczywiście niedopuszczenie aby dziecko było karane albo dyskryminowane za niezgadzanie się z doktrynami religijnymi lub niewypełnianie procedur religijnych.

>(...)jakiś grup ludzi złymi bez uzasadnienia (bo tak powiedział prorok, bądź bo tak wierzymy). No i oczywiście niedopuszczenie aby dziecko było karane albo dyskryminowane za niezgadzanie się z doktrynami religijnymi lub niewypełnianie procedur religijnych.

To może i by przeszło, gdyby ta dziewczyna była wierząca, ale nie praktykująca, a święta traktowała jako tradycję, ale w tym przypadku sprawa wygląda inaczej.

---

Po śmierci jest to co ma być.

>Ustaliliśmy że weźmiemy ślub kościelny, tzw. mieszany co jest możliwe w KK pod
>warunkiem, że nie będzie się przeszkadzać w wychowywaniu dzieci w wierze katolickiej.
   Wydaje mi się, że takie nie przeszkadzanie jest niemożliwe, jeśli nie chcesz okłamywać (a więc demoralizować) dziecka. Gdyby się coś w waszym związku popsuło i chcielibyście kiedyś rozwieść się, to do unieważnienia sakramentalnego małżeństwa wystarczy powołać się na ten argument, że nie miałeś nigdy zamiaru ukrywać swojej niewiary, co panowie w sutannach uznają za złamanie warunku ślubu mieszanego.

> Całe moje otoczenie, znajomi, rodzina - w tym również niewierzący
>- mówią mi, że na początku nie mogę mieszać mu w głowie. Mogę np. podjąć z nim ten temat kiedy
>będzie miał np. 12 lat, kiedy trochę podrośnie. Kiedy jednak będzie jeszcze małym dzieckiem dla jego
>dobra, nie mogę mu tego zrobić, tzn. nie mogę mu mówić, że część ludzi wierzy w Boga
>chrześcijańskiego, część w muzułmańskiego, inni jeszcze w coś innego, a niektórzy nie wierzą.
>Wszystko z powodu, żeby go nie rozczarować, że Boga nie ma.


Czy to otoczenie mówi Ci też co masz robić w łóżku? Ech co za czasy... mama tata ciocia i koledzy powiedzieli......

Wiesz co ja o tym myślę. Pier....e co myśli otoczenie. Jutro im się odwidzi a ja będę żałował.

Sorry za szyderę.

Dodam że u mnie młodzież 5 i 7 lat szybko otrzymała informacje co myślę o bogu bogach itp. Wcale im się w głowach nie poprzewracało. Niczym się nie rozczarowali może dla tego że starłem się być pierwszy. Nie chciałem by jakiś ksiądz lub siostra była pierwsza.
Staram się być też konsekwentny to znaczy żadnych mikołajów wróżek itp. Nie chodzą do kościoła nie klepią modlitw itd. Nie straszę ich duchami wilkami co ich porwą i tymi wszystkimi bzdetami z bajek.
Nie ubieramy się na czarno i co "dziwi" katolickie otoczenie jesteśmy cholernie normalni.
Dodam że chodzą na religię. Tłumaczę sobie to jak mogę ale póki co nie mam jak ich wypisać. Pójdą też do komunii co już kosztowało mnie 10 lat życia. Kompromis jaki wypracowałem z moją żoną( jak ja się cieszę że nie należy do jakiejś róży a jest raczej po mojej stronie tylko nie może zrozumieć kiedy i jak to się wszystko stało że ja przestałem wierzyć) to że nie będzie przyjęcia komunijnego w stylu małego wesela tylko zaraz po "kościele" wsiadamy w samochód i ruszamy nad morze "któreś". To będzie taka moja mała "zemsta" na rodzince.

I tyle. Jak tu ludziska piszą dzieci głupie nie są. Po latach Cię zapytają. Powiesz im że jakiś znajomy tak Ci doradził?

>Czy to otoczenie mówi Ci też co masz robić w łóżku? Ech co za czasy... mama tata ciocia i koledzy powiedzieli......
>Wiesz co ja o tym myślę. Pier....e co myśli otoczenie. Jutro im się odwidzi a ja będę żałował.
Przyznam że dawno się tak nie ubawiłem
Chyba tylko na tym forum poznaję stanowiska przeciwne w stosunku do tego, co słyszę na co dzień.

>Przyznam że dawno się tak nie ubawiłem
>Chyba tylko na tym forum poznaję stanowiska przeciwne w stosunku do tego, co słyszę na co dzień.

O tak. Ostatnie święta były pierwszymi bez choinki, pierwszymi bez szopki zrobionej od ojca. Cholernie żal mi było żony dla której to całe "pichcenie" świąteczne ozdóbki itp są kwintesencją gospodyni. Cholernie żal mi było ojca który przed laty zrobił nam szopkę. Wszystko to stało w piwnicy. Pewne zmiany wprowadzam stopniowo. Myślę że ludzie mają podobnie. Swoje wykrzyczą a zrobią coś innego. Jeśli tylko idą w dobrym kierunku metodą małych kroków to może być to jedyna dostępna metoda w konkretnej sytuacji.

Czasem słyszę że ateiści powinni być bardziej konkretni. O tak życzę wszystkim konsekwencji w działaniu w innych "dziedzinach". Te działania powinny stać nie za szeregowym człowiekiem a powinny być tworzone przez organizacje które mają większą siłę przebicia. Dlatego ja "rozgrzeszam" każdego ateistę który robi jak umie.

Witam to mój pierwszy post... Mam 16 lat i powiem jak to było z w moim przypadku. U mnie było odwrotnie, mój ojciec był praktykującym katolikiem, a mama ateistką, a wcześniej świadkiem Jehowy. Uzgodnili, że nie będą mi nic mówić, a ja sam wybiorę. Jednak pod naciskiem rodziny niestety mnie ochrzcili. Gdy miałem kilka lat ciocia czytała mi biblie dla dzieci, a babcia na siłę na wakacjach ciągnęła do kościoła. Jednak dzięki temu, że rodzice mi nic nie wciskali zostawili mi otwarty umysł. Jest tak, że małe dziecko nie zna żadnych stereotypów i istnienie boga może przyjąć tak samo jak to, że niebo jest niebieskie i dlatego trudno ludziom wychowanym w gorliwo katolickich rodzinach przyjąć ateizm. Dodam też, że mój ojciec szybko przestał chodzić do kościoła i katolikiem to bym go nie nazwał. Faceci są właśnie chyba bardziej ugodowi.

Po przeczytaniu Twoich dotychczasowych postów w tym wątku, dochodzę do wniosku, że jesteś ateistą, niewojującym, skłonnym do kompromisów. I jest to ważne przy dawaniu Ci jakichkolwiek rad. Mam troszeczkę doświadczenia w takich sprawach i z praktycznego punktu widzenia odniosę się do sprawy.

1. Z twojego opisu wynika, że żona jest wierząca, ale fanatyczką nie jest. Myślę nawet, że jest raczej dość liberalna, skoro ma zamiar wyjść za ateistę. Z tego wynika, że Wasze dziecko nie ma raczej szans wychować się na fundamentalistę. Wychowanie dziecka w takiej katolickiej rodzinie "light" nie grozi mu, ani okaleczeniem intelektualnym, ani światopoglądowym.

2. W nawiązaniu do punktu 1 - większość zapewne piszących na tym forum ateistów wychowywało się w rodzinach katolickich i jak widzisz, duże G z tego wyszło. Nie jest to zatem rzecz kluczowa, czy są ochrzczeni, po komunii, czy nie, itd...

3. Niewątpliwie macie prawo, Ty i Twoja przyszła żona wychować dziecko wg własnych zasad, wpajając mu wartości, które uważacie za ważne i słuszne. Należy się zatem skupić na tych wartościach, które są bliskie Tobie, Jej i szerzej światopoglądom, które reprezentujecie.

4. Pojawi się jednak na pewno problem Boga, religii, KK itd... I tutaj kwestią bardzo ważną jest umiejętność rozróżnienia tradycji i obyczajów od ideologii, mimo że one także przez te tradycje przesiąkają do umysłów. Jeśli zatem w szkole będzie choinka z Mikołajem, to nie należy wpajać dziecku że Mikołaj to bzdury, niech się kiedyś samo domyśli, jak w szkole na początek roku ksiądz święci szkołę, to nie należy dziecku mówić, że przyszedł czarny i gusła odstawia, itd ... To są elementy zwyczajów, tradycji i niech sobie będą, nie warto toczyć wojen przeciwko takim sprawom, antagonizując członków rodziny.

5. Kluczem do wychowania dziecka jest rozmowa. Nie bój się rozmawiać z małym dzieckiem, nie namieszasz mu w głowie. Dziecko tak jak tutaj pisał ktoś przede mną, przyjmuje często świat, takim jak jest i już. Ono nie będzie się nad tym zastanawiać, rozmyślać, itd... To ludzie dorośli, wychowani w wierze, jak się im powie, że Boga nie ma, wtedy mogą zwariować, dziecku nic nie będzie. Moja córka, gdy miała 5 lat zadawała pytania o to skąd się wszystko wzięło, cały ten nasz świat. Dostała odpowiedź, że są tacy co uważają, że istnieje potężny dziadek gdzieś w niebie i wyczarował świat oraz to, że nie wiemy skąd się to wszystko wzięło, może istniało od zawsze. No i oczywiście została poinformowana, że nie wszyscy wierzą w tego dziadka, bo nikt go nie widział.
Moje dziecko jest ochrzczone, pójdzie także do komunii. Dla mnie te sakramenty to elementy polskiej tradycji. Oczywiście, do komunii będzie się musiała nauczyć kilku modlitw i regułek, i co z tego? Kiedy jedna rozmowa ze mną wystarczy, aby na tyle pobudzić sceptycyzm u dzieciaka, że katechetce potem włos się jeży na głowie.

Dzieci są bardzo bystre. Córka pyta się: "tato mówiłeś, że wielu to nie wierzy w boga, gdyby go faktycznie nie było, to chodzenie na religię jest bez sensu". Minęło kilka dni: "tato, czy religia w szkole jest obowiązkowa?". Dzieciak pyta nie dlatego, że ktoś mu robi wodę z mózgu, tylko dlatego, że myśli po prostu. I pyta się co dostanie na komunię ... Wątpię czy do bierzmowania wytrzyma... No, mama i babcia będą zawiedzione, tata i dziadek już nie ...

Reasumując:

nie rób z religii najważniejszego, a nawet ważnego, aspektu życia rodziny i wychowania dziecka, pokazuj mu, że są różne poglądy na świat, rób to jednak z szacunkiem do innych ludzi, pokazując dziecku różne poglądy nie rób tego w kontrze do poglądów religijnych, nie antagonizuj.

W ten sposób wg mnie, wychowasz tolerancyjne, myślące dziecko. Tyle tylko, że bardzo dużo zależy od Twojej dziewczyny. Ona musi uznać Twoje prawo do takich rozmów z dzieckiem i prawo dziecka do własnego zdania i musi te prawo szanować. Inaczej mówiąc, gdy dziecko w wieku 8 lat powie: dzisiaj nie idę do kościoła. Czy Twoja dziewczyna uszanuje to prawo? Musisz z nią o tym porozmawiać.

>nie rób z religii najważniejszego, a nawet ważnego, aspektu życia rodziny i wychowania dziecka, pokazuj mu, że są różne poglądy na świat, rób to jednak z szacunkiem do innych ludzi, pokazując dziecku różne poglądy nie rób tego w kontrze do poglądów religijnych, nie antagonizuj.
>W ten sposób wg mnie, wychowasz tolerancyjne, myślące dziecko. Tyle tylko, że bardzo dużo zależy od Twojej dziewczyny. Ona musi uznać Twoje prawo do takich rozmów z dzieckiem i prawo dziecka do własnego zdania i musi te prawo szanować. Inaczej mówiąc, gdy dziecko w wieku 8 lat powie: dzisiaj nie idę do kościoła. Czy Twoja dziewczyna uszanuje to prawo? Musisz z nią o tym porozmawiać.
>
Dzięki za wyczerpującą odpowiedź.
Akurat tak się składa, że to moja dziewczyna poruszyła ten temat. I gdyby tak nie było nie podejmowałbym tutaj tego wątku. Nie robi mi różnicy czy moje dziecko wychowa się z religią lub bez niej, albo czy zostanie wierzącym lub ateistą. Jestem jednak bardzo uczulony kiedy ktoś próbuje narzucić młodemu człowiekowi (nawet w najbardziej łagodnej formie) jeden światopogląd i pokazywać, że istnieje tylko jedna religia i to w taki sposób, jakby to była jedynie słuszna wiara. Nie jest to rzecz uczciwa i zdaję sobie z tego sprawę.
Mnie tylko zastanawia jedna rzecz - czy rzeczywiście jest tak, że kiedy małe dziecko zderza się z dwoma odmiennymi postawami rodziców to czy nie wyrządzamy mu większej szkody niż wtedy kiedy wychowywalibyśmy je w jednym światopoglądzie. Bo jeśli faktycznie tak jest to jestem nawet gotów ustąpić na rzecz późniejszego zderzenia się wiary młodego człowieka z rzeczywistością. Można mu później przecież powiedzieć "A no widzisz synu/córko, po to się uczyłeś tego wszystkiego, żebyś teraz mógł w to wszystko zwątpić i samemu spróbować zakwestionować pewne rzeczy. Przecież większość z nas tutaj pewnie przeszła taką właśnie drogę.
W zasadzie wszyscy forumowicze tutaj wypowiadają się jednoznacznie, tzn. żeby nie bać się poddać dziecka obu wpływom i to z pewnością mu nie zaszkodzi. Większość ludzi spoza tego forum, z którymi rozmawiałem jest odmiennego zdania. Ja oczywiście szanuję obie te opinie tym bardziej, że część nawet z tego co tu zauważyłem posiada własne dzieci.
Mimo że tak do końca pewnie wszyscy nie wiemy gdzie leży racja w moim odczuciu odmienność poglądów religijnych rodziców raczej nie powinna być szkodliwa dla małego człowieka.
Trudny ten orzech do zgryzienia będę miał, żeby przekonać swoją kobietę (która traktuje coniedzielne msze jako święty obowiązek) do pewnych rzeczy. Traktuję to jednak jako wyzwanie nie jak problem. Czeka mnie jeszcze przeprawa z księdzem - już to widzę jak będzie wychodził z siebie kiedy powiem mu, że zamierzam wychowywać swoje dzieci także w duchu wolności i tolerancji do innych religii

>Mnie tylko zastanawia jedna rzecz - czy rzeczywiście jest tak, że kiedy małe dziecko zderza się z dwoma odmiennymi postawami rodziców to czy nie wyrządzamy mu większej szkody niż wtedy kiedy wychowywalibyśmy je w jednym światopoglądzie. Bo jeśli faktycznie tak jest to jestem nawet gotów ustąpić na rzecz późniejszego zderzenia się wiary młodego człowieka z rzeczywistością. Można mu później przecież powiedzieć "A no widzisz synu/córko, po to się uczyłeś tego wszystkiego, żebyś teraz mógł w to wszystko zwątpić i samemu spróbować zakwestionować pewne rzeczy. Przecież większość z nas tutaj pewnie przeszła taką właśnie drogę.
>W zasadzie wszyscy forumowicze tutaj wypowiadają się jednoznacznie, tzn. żeby nie bać się poddać dziecka obu wpływom i to z pewnością mu nie zaszkodzi. Większość ludzi spoza tego forum, z którymi rozmawiałem jest odmiennego zdania.

Przy podejmowaniu decyzji weź pod uwagę to czy ludzie, którzy mówią Ci, aby dziecku w głowie nie mieszać (czyli wychować w wierze, a potem się zobaczy), mają jakieś doświadczenie w tym względzie: tzn czy sami to przechodzili (odejście od wiary) lub czy mają już za sobą wychowanie dzieci w wierze, które potem od religii odeszły.

Moje doświadczenia wskazują bowiem jednoznacznie, że takie rady dają głównie wierzący, które swoje dzieci wychowują w wierze i wydaje im się, że wskazywanie dzieciom różnych opcji to mieszanie w głowie i że to jest jakiś problem. A problemu żadnego dla dzieci nie ma. Dzieci informację o tym, że jedni wierzą w Boga a inni nie, przyjmują tak samo, jak informację o tym, że Jacuś lubi grać w piłkę, a Kasia w ping-ponga. To nam - dorosłym wydaje się iż to taki ważny problem, bo znamy religie, ich konsekwencje, wady, zalety, mamy w głowach wbite stereotypy, itd... Dzieci nie mają o tym pojęcia.

Dam inny przykład, też z życia, akurat nie mojego, ale znajomych. Mają oni dwójkę dzieci: 8 i 10 lat. Wśród znajomych rodziny (myślę że nawet przyjaciół) są geje, którzy bywają w domu i zachowują się normalnie jak para. Dzieci były zatem obyte z homoseksualistami.
Ostatnio, jak zapewne wiesz, wybuchła w Polsce dyskusja o związkach partnerskich, dzieciaki bystre, TV oglądają i zaczęły zadawać pytania o co chodzi, jaki jest problem w Polsce. Rodzice wyjaśniali, a dzieci nie bardzo mogły to zrozumieć, dla nich nie było żadnego problemu: bo są przecież pary Pan-Pani i pary Pan-Pan, to o co chodzi?

Dzieci przyjmują wiarę/niewiarę jako jakąś tam jedną z cech danego człowieka. Według mnie, tylko ludziom, dla których sprawa wiary/niewiary wydaje się kluczowa dla życia będą twierdzić, że pokazywanie dzieciom różnych poglądów może im namącić w głowach.

Czeka mnie w takim razie długa rozmowa z kobietą. Łatwo nie będzie, ale trzeba próbować.
Dziękuję wszystkim za opinie i rady.
Jeśli ktoś zna jakieś ciekawe artykuły, książki, badania odnośnie wychowywania dzieci w wierze lub bez niej będę bardzo wdzięczny za podsunięcie.

>Jeśli ktoś zna jakieś ciekawe artykuły, książki, badania odnośnie wychowywania dzieci w wierze lub bez niej będę bardzo wdzięczny za podsunięcie.

www.racjonalista.pl/ks.php/k,1910
www.racjon(*)/s,7310/q,Uswiadamianie.dzieci
www.racjon(*),Dobre.i.zle.powody.by.wierzyc
www.racjonalista.pl/ks.php/k,2199
www.racjon(*)agia.rzeczywistosci.i.jej.cuda
www.racjonalista.pl/forum.php/s,216985
www.racjonalista.pl/forum.php/s,410809

---

>warunkiem, że nie będzie się przeszkadzać w wychowywaniu dzieci w wierze katolickiej. Tym samym godzę się również na chrzest.
Tym samym godzisz się na wykluczenie Ciebie jako ojca z wychowywania dziecka na polu duchowo-intelektualnym. Bo owszem, do intelektualnego wychowania dziecka należy mu mówienie co jest rzeczywiste, a co nie.

>Moja dziewczyna twierdzi, że nie możemy mówić mu dwóch sprzecznych informacji, bo dziecko dostanie schizofrenii i w sumie jest to słuszna uwaga.
Problem w tym, że macie dwa różne stanowiska, a niestety, tylko jedno jest słuszne. Co najgorzej - to złe i nieoparte na logice jest tym, które Twoja przyszła żona chce od małego wtłaczać dziecku do głowy.

>Całe moje otoczenie, znajomi, rodzina - w tym również niewierzący
>- mówią mi, że na początku nie mogę mieszać mu w głowie. Mogę np. podjąć z nim ten temat kiedy
>będzie miał np. 12 lat, kiedy trochę podrośnie.
No tak, ładnie... Czyli dziecko ma być 12 lat poddane indoktrynacji religijnej. 12 lat podczas których jest najbardziej podatne na sugestie i jeśli indoktrynacja przebiegnie skutecznie, to trudno, ale mózg dzieciaka zablokuje się na jakiekolwiek argumenty przeciwko.
Poza tym dlaczego mówienie o naturalnej rzeczy z którą człowiek się rodzi - ateizmie - dziecko ma się dowiedzieć dopiero w 12 roku życia, podczas gdy o żydowskich bajkach o Bogu w chmurkach ma się dowiadywać od małego? Czy planujecie również do 12-15 roku życia mówić dziecku że wyjęliście je z kapusty/przyniósł je bocian, zanim nie podrośnie i nie zmądrzeje by poznać prawdę o biologicznym poczęciu?

>Kiedy jednak będzie jeszcze małym dzieckiem dla jego
>dobra, nie mogę mu tego zrobić, tzn. nie mogę mu mówić, że część ludzi wierzy w Boga
>chrześcijańskiego, część w muzułmańskiego, inni jeszcze w coś innego, a niektórzy nie wierzą.
>Wszystko z powodu, żeby go nie rozczarować, że Boga nie ma.
Dla jego dobra chcesz go okłamywać? Borze zielony... To może jeszcze zacznijcie mu opowiadać że istnieje jedyna, słuszna partia polityczna, że gwiazdy na niebie to tak naprawdę dziury w ciemnym materiale, że Ziemia jest płaska, a Słońce i Księżyc to zaklęte pod postacią planet rodzeństwo. No przecież szkoda by było rozczarować dziecko, że te wszystkie fakty są tylko starymi bajkami... Przecież młody homo sapiens jest za głupi by zrozumieć czy to że Ziemia jest okrągła, czy to że nie ma czegoś takiego jak bóg.

>Na pytanie, co mam mówić kiedy dziecko
>zapyta mnie o wiarę, Boga odpowiadają "powiedz mu, żeby poszło do mamusi"
A mamusia co mu powie? Trzeba wierzyć w Bozie, bo inaczej się pójdzie do piekła pełnego ognia, cierpienia, lawy, tortur itp. rzeczy. A jeśli wyjdzie na jaw, że tatuś nie wierzy to co wtedy? Co wtedy powie dziecku? Odpowie mu zgodnie z wykładnią katolicką, że trafisz do piekła na tortury bo nie wierzysz? A może bardziej liberalnie - że nie wierzysz, ale wystarczy że tatuś będzie dobrym człowiekiem i pójdzie do nieba?

>Dla niej ważne jest żeby dzieci były wychowane w wierze katolickiej
>Zastanawiam się gdzie tu jest miejsce dla mnie.
Tu nie ma miejsca dla Ciebie. Ty masz sobie uważać co tam chcesz, ale masz się nie wtrącać do wychowania, najlepiej żebyś w ogóle nie raczył nic mówić na temat ateizmu i kajał się jako zły grzesznik. Być może Twoja dziewczyna Ci tego wprost nie powie, ale będąc katoliczką wierzy w to. Jeśli ktoś powie że wystarczy być dobrym człowiekiem wystarczy zacytować fragment z Biblii: "nie z uczynków, a z wiary zbawieni jesteście". A gdzie trafiają niewierzący? Tylko w jedno miejsce. Tego ma być nauczane dziecko?


Szczerze jestem przeciwny związkom mieszanym, gdzie jedna osoba wierzy w X, a druga wierzy w Y/jest ateistą. Takie związki są dobre tylko dla ludzi, dla których idee którym hołdują w swoim życiu uważają za dobre jak każde inne, że w sumie to nie ma potrzeby by dziecko znało ten punkt widzenia i że w sumie to te poglądy nie są w żaden sposób wyjątkowe. Jeśli uważasz że ateizm = religia, to nie powinieneś mieć problemu w małżeństwie. Ty sobie będziesz ateistą, cała reszta rodziny będzie wierząca. No i w przyszłości nie będziesz mógł powiedzieć "chciałem", ponieważ liczyć się będzie to, że w pełni świadomie zrzekłeś się prawa do duchowego wychowania dziecka.

>Szczerze jestem przeciwny związkom mieszanym, gdzie jedna osoba wierzy w X, a druga wierzy w Y/jest ateistą.

A widziałeś proporcje płci? U ateistów większość to mężczyżni i jest niedobór kobiet.

wychowałam się w rodzinie katolicko-ateistycznej. W niedzielę gnano mnie do kościoła na mszę dla dzieci i młodzieży, chodziłam na religię, ale też słuchałam antyklerykalnych opowieści oraz o nieistnieniu bogu. Schizofrenii u mnie nie stwierdzono. Twierdzę, że dziewczyna wciska ci kit. Z równym powodzeniem możecie uzgodnić, że do 7 roku życia z dzieckiem nie rozmawia się ani o istnieniu ani nieistnieniu boga, nie chodzi do kościoła, a ochrzci się samo, gdy dorośnie.

>Moja dziewczyna twierdzi, że nie możemy mówić mu
>dwóch sprzecznych informacji, bo dziecko dostanie schizofrenii i w sumie jest to >słuszna uwaga.

To nie jest słuszna uwaga. Po prostu bądź sobą i nie daj się prowadzić za nos.

>Najpierw nakreślę problem.
>Jestem ateistą, moja dziewczyna mocno wierzącą i praktykującą katoliczką. Nie mamy ślubu, jeszcze
>się nie zaręczyliśmy, ale mocno omawiamy kwestię wychowania dziecka, a w zasadzie kwestię wychowania
>w wierze katolickiej.
Polecam cały wątek - bardzo dobre wpisy:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,537296#w537815

I tak przy okazji, skoro jeszcze nie jesteście zaręczeni: to jest Wasza sprawa i nie zamierzam się do tego mieszać, ale gdzieś było takie jakieś chińskie przysłowie: "ożeń się, z kim Ci się dobrze rozmawia, bo na starość to będzie najważniejsze".

Ale jeśli jesteście pewni tego, co chcecie - to jest najważniejsze.

Z tego co rozumiem religia jest bytem pasożytującym na ludzkim mechaniźmie przekazywania wiedzy z pokolenia na pokolenie. Ten mechanizm polega na tym, że małe dzieci przez pewien czas raczej naśladują lub powtarzają to, czego zostały nauczone, niż myślą i weryfikują nad tym co robią.

Taka forma uczenia się działa bardzo dobrze, pod warunkiem że dziecku przekazuje się informacje i umiejętności wysokiej jakości, sprawdzone, prawdziwe i przydatne. Niestety ten mechanizm przekazywania wiedzy jest niedoporny na atak pasożytów, polegający na podczepieniu się ich pod strumień informacji trafiający do dziecka. W ten sposób rozprzestrzeniają się różnego rodzaju bezsensowne a nawet szkodliwe tradycje, ideologie (zarówno religijne jak i polityczne).

www.youtube.com/watch?v=pIAoJsS9Ix8
www.youtube.com/watch?v=nHuagL7x5Wc

Ten temat był poruszany m.in. w "Bogu urojonym" Dawkinsa.

Pamiętając o ww. informacjach warto zadbać, aby dzieciom były przekazywane informacje wysokiej jakości, sprawdzone, zgodne z rzeczywistością, przydatne i w dużej ilości.

wyborcza.p(*)opcu_nie_zaluj__Uderzysz_.html

    ... pomijając, że większa część wykładu ks. dr. Marka Wasąga to paranoja godna "głębokiego średniowiecza", warto zwrócić fakt na niechcący ujawniona tajemnicę KRK.
Cytat:
    ... jak widać, KRK dobrze wie i rozumie dlaczego tak ważna jest indoktrynacja od najmłodszych lat. Dlatego robi wszystko by mieć dostęp (najlepiej jako jedyni) do dziecka już od urodzenia. "Nikt się nie rodzi niewolnikiem. Lecz nie tęskni do wolności ten, co tylko niewolę zna". A człowiek zawsze tęskni do dzieciństwa, i do tego co wtedy było dniem codziennym". Psychologia człowieka się kłania, dobrze ją znają w KRK ...

---

... nauka jest nienawistna teizmowi, gdyż prowadzi do deizmu. A ten wyklucza wpływ "Boga i kleru" na życie doczesne...