Ty naprawdę nie masz innych zmartwień? Popatrz co się w koło Ciebie dzieje. Ludzie mają naprawdę poważne sprawy na głowie jak dom rodzina własna firma praca etc.
Gwarantuję Ci, że jak to wszystko pierdyknie to nie będziesz miała czasu, żeby się zastanawiać nad sensem swojej egzystencji. Takie jałowe rozważania o życiu są furtką dla dealerów religii życia wiecznego złudnego szczęścia itp. głupot. Żyj po prostu żyj i ciesz się tym życiem.

>Ty naprawdę nie masz innych zmartwień? Popatrz co się w koło Ciebie dzieje. Ludzie mają naprawdę poważne sprawy na głowie jak dom rodzina własna firma praca etc.
>Gwarantuję Ci, że jak to wszystko pierdyknie to nie będziesz miała czasu, żeby się zastanawiać nad sensem swojej egzystencji. Takie jałowe rozważania o życiu są furtką dla dealerów religii życia wiecznego złudnego szczęścia itp. głupot. Żyj po prostu żyj i ciesz się tym życiem.

Jasne jak za króla Sasa jedz pij i popuszczaj pasa, a następni zapłacą - ot mądrość życiowa.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

>Jasne jak za króla Sasa jedz pij i popuszczaj pasa, a następni zapłacą - ot mądrość życiowa.
A jak dożyjesz wieku, gdy zostanie tylko niedołężność i cierpienie to strzel samobója.

>>Jasne jak za króla Sasa jedz pij i popuszczaj pasa, a następni zapłacą - ot mądrość życiowa.
>A jak dożyjesz wieku, gdy zostanie tylko niedołężność i cierpienie to strzel samobója.
>
Rozumiem że źle Xi się podpięło, bo chyba tekst nie do mnie.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

>Rozumiem że źle Xi się podpięło, bo chyba tekst nie do mnie.
Podpięło się dobrze, ale tekst nie jest do Ciebie, ale tak ogólnie.

MrSpock:
Cytat:
Konowal:
Cytat:
Jesteś pewien, że to jedno i to samo? Nie wiesz, że można cieszyć się życiem nie wyznając zasady "po nas choćby potop"? Pomyśl nad tym.

>Jesteś pewien, że to jedno i to samo? Nie wiesz, że można cieszyć się życiem nie wyznając zasady "po nas choćby potop"?
Pewnie można, ale jaki racjonalny sens ma przejmowanie się tym co będzie, jak mnie nie będzie.

>Pewnie można, ale jaki racjonalny sens ma przejmowanie się tym co będzie, jak mnie nie będzie.
Racjonalny - to nie wiem, ale zawsze staram się być elementarnie przyzwoita. Tylko tyle.

>>Pewnie można, ale jaki racjonalny sens ma przejmowanie się tym co będzie, jak mnie nie będzie.
>Racjonalny - to nie wiem,
To jest forum racjonalisty wiec rozmawiamy i szukamy racjonalnych odpowiedzi na różne pytania.

>ale zawsze staram się być elementarnie przyzwoita.
Ale po co? W imię czego? Zdaję sobie sprawę, że można uciąć wszelkie rozważania odpowiedzią w stylu "Bo tak lubię", "Tak mi się podoba", ale to już nie jest racjonalizm.

>Ale po co? W imię czego?
A choćby w imię zasady "jak Kuba Bogu, tak Bóg Fidelowi". A to już chyba jest racjonalne?

>>Ale po co? W imię czego?
>A choćby w imię zasady "jak Kuba Bogu, tak Bóg Fidelowi". A to już chyba jest racjonalne?
Jak dla mnie nie bardzo. Chyba inaczej rozumiemy racjonalizm.

>.. jaki racjonalny sens ma przejmowanie się tym co będzie, jak mnie nie będzie.
Pewnie wówczas inne/inni będą się przejmować i nadawać sensy (chyba nie masz Wasze monopolu na racjonalizm.. ).

>>.. jaki racjonalny sens ma przejmowanie się tym co będzie, jak mnie nie będzie.
>Pewnie wówczas inne/inni będą się przejmować i nadawać sensy
Nie rozumiem, czy to jest odpowiedź na postawione przeze mnie pytanie czy tylko stwierdzenie jakiegoś faktu?

>(chyba nie masz Wasze monopolu na racjonalizm.. ).
Czy ja gdzieś zgłaszałem takie aspiracje?

To raczej ja nie wiem jak rozumieć Twoje pytanie o racjonalne cele spoza własnego jestestwa, przy jednoczesnej sugestii, że mają mnie nie obchodzić.

[Jakieś tu wyczuwam splątanie logiczne (ale nic Ci nie imputuję).]

>To raczej ja nie wiem jak rozumieć Twoje pytanie o racjonalne cele spoza własnego jestestwa, przy jednoczesnej sugestii, że mają mnie nie obchodzić.
Udzieliłeś odpowiedzi nie rozumiejąc pytania?
Uproszczę - chodzi o kwestię czy racjonalnym jest przejmowanie się tym co wydarzy się po naszej śmierci, czy można w tym upatrywać jakiegoś sensu, sensu życia, bo tym jest ten wątek.

>MrSpock:
> Cytat:

Żyj po prostu żyj i ciesz się tym życiem.

>Konowal:
> Cytat:

Jasne jak za króla Sasa jedz pij i popuszczaj pasa, a następni zapłacą - ot mądrość życiowa.

>Jesteś pewien, że to jedno i to samo?

Tak

> Nie wiesz, że można cieszyć się życiem nie wyznając zasady "po nas choćby potop"? Pomyśl nad tym.

Oczywiście że wiem ale z powyższych słów co innego wywnioskowałem.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

>Ty naprawdę nie masz innych zmartwień? Popatrz co się w koło Ciebie dzieje. Ludzie mają naprawdę poważne sprawy na głowie jak dom rodzina własna firma praca etc.
>Gwarantuję Ci, że jak to wszystko pierdyknie to nie będziesz miała czasu, żeby się zastanawiać nad sensem swojej egzystencji. Takie jałowe rozważania o życiu są furtką dla dealerów religii życia wiecznego złudnego szczęścia itp. głupot. Żyj po prostu żyj i ciesz się tym życiem.
>

Ludzie tym się różnią od pozostałych zwierząt, że właśnie takie jałowe rozważania na temat swojej i całego świata egzystencji prowadzą. Oczywiście to tylko przypuszczenie, bo nie sposób mieć pewności co się w np. takiej kociej głowie dzieje.

>Jak można żyć i po co żyć, nie wierząc w nic? Podobno każdy w coś wierzy, a przynajmniej ma
>nadzieję.

Można można. Ja tam w nic nie wierzę (a przynajmniej mam taką nadzieję), a jedyną nadzieję jaką jeszcze żywię, to dotrwanie do śmierci w znośnej formie, przynajmniej nie jako roślina, bo świętojebl.we chamy nie pozwolą mi godnie zejść.

>Ale posługując się logicznym rozumowaniem, w pewnym momencie doszłam do wniosku, że nic
>nie ma sensu.

No ja też. I jak mi lżej na "duszy" z tym! Nie musze się już napinać, uganiać, doszukiwać, cała ta egzystencjalna szamotanina paszła w cholerę. Tak sobie lekko tylko jestem, obserwuję, przyglądam się to tu, to tam, raczej przyjaźnie, czasami ze smutkiem i chłonę to, co ludziom uda się jeszcze odkryć i zrozumieć, póki jestem. To mnie cieszy najbardziej plus troche zwyczajnych, codziennych, banalnych rzeczy.

>Zakładając, że w ogóle istniejemy, a przynajmniej ja istnieję, bo myślę, to jaki jest
>cel naszej egzystencji?

Żyć z celem?
Z jakim celem?!
Czy życie ma jakiś cel?
Życie oczywiście ma sens, będąc sensem samo w sobie, ale celu nie ma!
Po co nam to?!
Gdyby życie miało jakiś cel -dokąd by ten cel prowadził?
Gdzie kończą się wszystkie ściany?
Na rogu!
Dokąd prowadzą wszystkie cele?
Do grobu!
Oto docelowy cel wszystkich celów

E.Stachura

>Opierając się na tym, że żyjemy we wszechświecie, który kiedyś się skończy,
>zniknie, nieważne, czy za 20 minut czy za ileś tam miliardów lat, to po co chociażby ten cały
>rozwój?

A czemu nie? Jest wygodniej, lepiej i ciekawiej. A później? Co mnie obchodzi później?

>Co z tego, że jednostka jest szczęśliwa,

Szczęście to stan chwilowy, krótka ułuda, chwilowy blichtr, fatamorgana. Dlatego nas ekscytuje, bo odróżnia się od zwykłości nagłym przypływem mieszaniny chemicznej do odpowiednich rejonów w mózgu. Więc rzeczywiście nic z tego, chociaż ubarwia rzeczywistość, ale często zakłamuje, zmuszając naiwnych do gonienia tego króliczka, którego chciałoby się mieć na stałe. Bez sensu. Szczęście o tyle jest szczęściem, że jest czymś wyjątkowym, jakby było stałe, to by sie znudziło, ale chyba szybciej mózg by się musiał przed taka dawką chemikaliów zacząć bronić. Wystarczy więc generalnie brak nieszczęścia, zwykłe zadowolenie, spokój, bezpieczeństwo. Momenty szczęścia dla okrasy.

>co z tego, że cały świat jest pełen szczęścia, skoro i tak to się kiedyś skończy, tak jakby nigdy tego nie było?

Nawet jakby był pełen szczęścia, a nie jest, to nic z tego. Jest z tym światem jak jest, tylko czy wiadomo jak jest? Chyba nie do końca. Świat może się skończy albo i nie skończy, nasze życie za to na pewno, ale cholera wie, czym to wszystko jest, ile tych wszechświatów, multiwszechświatów, co to jest czas i czy jest w ogóle, czym jest jaźń i świadomość? Wiem, że nic nie wiem, może nawet kiedyś to moje JA jakoś jeszcze zaistnieje, a może nie. Ale ja nie zgaduję takich rzeczy, bo musiałbym zmyślać, mogę się tylko przyglądać jak inni się z tym męczą, mniej lub bardziej sensownie. W sumie to fajne. I nie chcę żadnej stałości, wieczności, trwałości. Chcę umrzeć. Uważam, że śmierć jest dobra, jakbym miał wiecznie tutaj tkwić, to bym w końcu oszalał. Z nikim, łącznie ze sobą, nie umiałbym w końcu wytrzmać, wszystko by mi się znudziło i zbrzydło. Jestem tego wiecej niż pewien. Bez perspektywy końca. Straszne.
Może fajnie, czy ciekawie, byłoby urodzić się znowu, zobaczyć coś innego, może i nawet byłaby ciekawa taka wędrówka przez różne wersje rzeczywistości, ale to science fiction. Taki wieczny Odyseusz? No nie wiem. Musiałbym sie dłużej zastanowić. Jak wszystko się po prostu, banalnie kończy, to beczeć nie będę. Dla mnie znacznie gorszym rozwiązaniem byłoby być bez końca. Dlatego uważam, że tak jest dobrze, a cel celów w związku z tym w grobie.

> Czy ludzie nie zdadzą sobie w pewnym momencie sprawy, że są prawdopodobnie tylko skupiskiem neuronów, i to, że są szczęśliwi, nic nie znaczy, nawet dla nich samych?

Zdaję sobie sprawę z tego skupiska neuronów i podoba mi się to, że to "docelowo" nic nie znaczy. Więc jak juz pisałem... tak sobie lekko tylko jestem, obserwuję, przyglądam się to tu, to tam, raczej przyjaźnie, czasami ze smutkiem i chłonę to, co ludziom uda się jeszcze odkryć i zrozumieć, póki jestem. To mnie cieszy najbardziej plus troche zwyczajnych, codziennych, banalnych rzeczy. Jak dobrze nie musieć się juz napinać.

Rozumiem, co masz na myśli, ja to odbieram podobnie. Ale czy to nie jest w pewien sposób oszukiwanie? Czy to nie robi się nudne? Wydaje mi się to niezbyt ekscytujące, żyć dla samego życia. Człowiek nie robi nic dla samego robienia tego. Robię pranie, żeby mieć czyste ubrania, rozwijam zainteresowania, bo daje mi to satysfakcję, jem, żeby nie być głodna itd. A teraz w szerszym kontekście? Niektórzy żyją, na różne sposoby, ale dlatego, że widzą cel - czy to wieczność w niebie, reinkarnacja, pomaganie innym, ulepszanie świata, może własna przyjemność (ale bez refleksji nad celem, sensem, śmiercią itp.). Czy to się nie robi nużące, życie ze świadomością, że to nie ma najpewniej znaczenia, takie przyglądanie się wszystkiemu z dystansu? Bo mnie ta perspektywa trochę przeraża.

A ja też cię rozumiem, bo miałem kiedyś tam podobnie. Ten szerszy kontekst nagle przestał mi być potrzebny i nie wraca. Nie sądzę, żeby wrócił. A kiedyś się ukombinowałem, jak koń pod górę i chociaż religijny nigdy nie byłem, to się interesowałem wszelkimi światopoglądami i w jakimś stopniu interesuję nadal, ale już inaczej. Bardziej to jako zabawę traktuję, jakąś łamigłówkę i zdecydowanie z dystansem. Trudno powiedzieć, dlaczego tak się stało, czy to kwestia wieku, poziomu hormonów, ale chyba najbardziej charakteru i doświadczenia, po prostu nabrałem dystansu do rzeczywistości, co nie znaczy, że jej nie lubię. Lubię ją nawet bardziej niż przedtem. Bo jestem spokojniejszy. Dzięki temu też bardziej lubię siebie, chociaż wcześniej też nie miałem z tym jakichś szczególnych problemów.

>Czy to się nie robi nużące, życie ze świadomością, że to nie ma najpewniej znaczenia, takie przyglądanie się wszystkiemu z dystansu? Bo mnie ta perspektywa trochę przeraża.

Nie nuży mnie to ani trochę (tym bardziej nie przeraża), ale potrafię się zatrzymać, rozsmakować, delektować, a nie chcieć chłonąć, pożerać, wiesz, jazda bez trzymanki. Za celem cel, później kolejny cel. Rozumiem, że tak można, a nawet trzeba, ale jeżeli to służy czemuś konkretnemu i potrzebnemu, a nie po to tylko, żeby mieć ów cel dla samego jego posiadania, bo to jest to wieczne gonienie króliczka. Kiedy do czegoś dojdziesz, to wtedy natychmiast musisz wykombinować coś nowego, bo inaczej robi sie bez sensu. A to tylko mózg nabrał pewnych przyzwyczajeń, związanych z określoną przyjemnością-ekscytacją, czyli znów ta chemia. Napisałaś, że to niezbyt ekscytujące i pytasz, czy nie jest to oszukiwanie siebie. A ja myślę, że jest dokładnie odwrotnie, że to poszukiwanie nieustannej podnietyi jest w jakimś sensie oszukiwaniem. Takie pędzenie od jednej do drugiej ekscytacji. Byleby mózg, który zmieniliśmy w jakby dodatkowy otwór gębowy, mógł się nasycić. Spokojnie kontemplujący i delektujacy się intelekt zmiena się tutaj w coś w rodzaju wibratora, który musi nas ciaglę nasycać. To jest zbędna apoteoza naszych funkcji organicznych, ta ekscytacja, ale nikomu nie mam zamiaru tego zabraniać. Tylko tak sobie myślę.
Co do śmierci, to już mniej więcej pisałem, że przyjąłem ostateczność w postaci śmierci do wiadomości i nie mam ochoty tego ulepszać, poprawiać, kolorować, tym bardziej, że zobaczyłem, że te wszystkie kolorowanki są "g" warte. Po co to robić? Ja naprawdę nie chcę żyć dluzej niż to normalne, a świat, życie i ludzi lubię, mam do tego wszystkiego stosunek pogodny, raczej afirmujący, pozytywny, ale już nie obawiam się utraty. Ani bliskich, ani tego co mam, ani siebie, ani szans na to czego nie zrobię i nie zobaczę. Jest o.k.

Zycie bez celu faktycznie mało ma sensu, ale zawsze można trwać. Idąc dalej w rozważaniach na pewno dwie rzeczy trzymają ludzkość przy życiu. Biologia czyli mamy w sobie jako gatunek zapisany imperatyw rozmnażania (choć sądząc po Europie cywilizacja skutecznie go eliminuje). Po drugie umysł, który zawsze chce zobaczyć co będzie za kolejnym zakrętem. W każdym bądź razie na pewno nie będziesz pewna na 100% do końca życia, czy ma ono cel, ale na tym to polega , że się go przez całe życie szuka. Dla wierzących będą to cele bardziej duchowe, dla niewierzących społeczne, ale najgorsze jest zatrzymanie się na tej drodze, bo wtedy każdy czyn jest możliwy. Myśle że większość takie rozterki przechodzi i każdy sam musi je rozwiązać w zgodzie z samym sobą.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

Ktoś się ciebie pytał, czy chcesz żyć? Mnie nie, ale skoro już żyjemy to przynajmniej warto próbować żyć najlepiej jak się umie dla siebie i innych. Życie jest o wiele ciekawsze niż nieżycie. Ciągłe istnienie, jak zakładają niektóre religie, byłoby tyle warte co nieistnienie, bo po co żyć, kiedy wszystko się już wie i poznało? Grozi to śmiertelną wieczną nudą. Cały urok w życiu, że jest takie ulotne.

To jest kwestia skali widzenia Człowiek jest normalnie ustawiony na tej swojej skali, w dość wąskiej podziałce. Jeśli więc przyjmiemy skalę doby, czałowiek skupia się na sobie i na najbliższym otoczeniu, w związku z czym takie położenie się na trawce na słoneczku i pooglądanie pasikoników, na przykład, ma jak najbardziej sens i może być nawet ważne.

Jeśli nieco przesuniemy tą podziałkę, na rok albo i miesiąc, czyli po prostu na "większy" wycinek, to ta godzinka na słoneczku ze świerszczami przestaje mieć jakikolwiek sens. Jest nieważna, jej istnienie czy nieistnienie niczego nie zmienia i na nic nie wpływa

Człowiek na tym się nie zatrzymuje, w związku z czym zaczyna ogarniać coraz bardziej "absurdalne" skale - całego życia, tysiąclecia, w końcu dochodzi do wieczności, gdzie siłą rzeczy uznaje, iż egzystencja jakiegokolwiek człowieka nie ma sensu, nie mówiąc o oglądaniu świerszczy:D

Powiem Ci, że dla mnie ten brak odgórnego narzucenia jakiegoś celu istnienia, jakiegoś wyższego sensu, jest bardzo pokrzepiający. Jest to rzecz miła i sympatyczna.

Dzięki temu mogę sobie siedzieć w tej swojej przedziałce i nie martwić się o problemy tysiąclecia i wieczności, tylko w spokoju pójść na pierdzielony piknik i smażąc się na słoneczku pooglądać jak świerszcze skaczą po źdźbłach trawy.

Wnosząc po tytule twojego wpisu, myślałem że to recenzja filmu Latającego Cyrku Monthy Pythona, pod tym samym tytułem.

Sens życia, to żyć.
Byt nie jest pracą szkolną na ocenę.
Każdy byt sam weryfikuje swój sens. Jeśli jakiś byt jest bez sensu, ulega anihilacji.
Nie ma odgórnych wytycznych dla form życia.
Być może, istnieje bóg. I jest on kwintesencją bezsensu.
Jest naszą dualistyczną alternatywą w tej materii. My sens. On bezsens.
Jak miałaby wyglądać nicość? To bez sensu. Sam sens jeśli spojrzy w lustro, ono posłusznie pęknie i rozleci się na bezsensowne kawałki. Gdzie każdy będzie dalej szukał sensu.
I taki jest sens. Szukać sensu.
A jeśli go nie znajdujesz, to masz poważny problem, bo prawdopodobnie go znalazłaś ale on rozminął się z twoimi oczekiwaniami. Więc odrzucasz go a priori, pozostając z łomem w ręku w środku sejfu, który był wypełniony naklejkami z butelek z oranżady zamiast obiecanych zielonych dolarów.
Mit zakładał istnienie dolarów, ale w praktyce są to tylko naklejki.

> Ale posługując się logicznym rozumowaniem, w pewnym momencie doszłam do wniosku, że nic
>nie ma sensu.

No tak, ale czemu robimy to co robimy a nie upieramy się i budujemy igloo by w nim mieszkać i próbujemy je utrzymywać przy "życiu" nawet w lipcu?

Z prostej przyczyny bo to nie ma sensu a sensownie jest użyć materiałów trwałych.
Generalnie staramy się wypełnić życie sensownymi budowlami tyle że wtedy dochodzi do głosu szersza perspektywa.

No a skoro nic nie ma sensu to czemu nie uczynić życia bardziej bezsensownym.
Zrezygnować z sensownych rozwiązań na rzecz tych bezsensownych?

Jeśli używamy pralki do prania a nie wyrzucamy ubrań przez okno licząc na to że się przewietrzą po drodze to znak że sensowne działania mają sens.
O ile w problemie prania ktoś poszukał rozwiązania za nas a my z niego korzystamy to czemu nie skorzystać z innych pomysłów.

Życie to wygrany los na loterii życia. To wynik niewyobrażalnej kombinacji zdarzeń i utworzenia akurat Twojego DNA. I warto żyć by nie zmarnować tego losu. Warto żyć by poznać uczucie miłości i żyć patrząc na swoje dzieci i wnuki. Watro tak żyć by tego nie żałować. Życie to jedyny błysk w historii świata jaki mamy. I ma pewno "posługując się logicznym rozumowaniem " nie dojdziemy, że nic nie ma sensu.
Jedni zostawią po sobie więcej inni mniej. Jedni przeżyją życie piękniejsze inni mniej. Ale nie wiemy co nas spotka jutro i warto próbować bo życie naprawdę jest tym jedynym co mamy.

>I ma pewno "posługując się logicznym rozumowaniem " nie dojdziemy, że nic nie ma sensu.

Zależy jak bardzo się nad tym zastanawiamy.Mnie Sartre dobił w młodości bo nie byłem przygotowany na takie "rewelacje".
A dodatkowo trzeba wypełnić wpierw priorytety by móc rozważać "Los na loterii życia".

Ciężko było się cieszyć życiem w latach 90' w mieście bezrobocia a o pracy zagranicą jeszcze się wtedy nie marzyło.

Po 15 latach wyciągam "LOS"....już się trochę przyniszczył ale wciąż go mam.

>I warto żyć by nie zmarnować tego losu
>Warto tak żyć by tego nie żałować

By tego dokonać musisz się konfrontować, gdzie ustawisz poprzeczkę kto co stanie się punktem odniesienia?

>Jak można żyć i po co żyć, nie wierząc w nic? Podobno każdy w coś wierzy, a przynajmniej ma
>nadzieję. Ale posługując się logicznym rozumowaniem, w pewnym momencie doszłam do wniosku, że nic
>nie ma sensu. Zakładając, że w ogóle istniejemy, a przynajmniej ja istnieję, bo myślę, to jaki jest

To nie tak
Różnica między religijnym sposobem myślenia, a świeckim polega na tym, że człowiek przestaje liczyć na pomoc z nieba ale liczy tylko na siebie i ewentualnie na innych ludzi, ale to będzie zależało od wypracowania sobie właściwych relacji z nimi.

Ja to nazywam praktykowaniem ateizmu.

W tej praktyce nadzieja jest, ale ma się ją w sobie.

Także samemu trzeba nadać swemu życiu sens i znaleźć cel.
Filozoficznie jest temu bliski egzystencjalizm.
A możliwych sensów jest wiele - można pomagać innym choćby tak jak Ochojska czy Owsiak czy jak dobrzy sąsiedzi - patrz n.p. społeczeństwa skandynawskie.
Można się pasjonować uprawianiem nauki, sztuki.
Można cieszyć się życiem, można się dzielić szczęściem we dwoje - to wszystko ma sens.

Nie potrzeba do tego Boga ani religijnej afirmacji.
Nie potrzeba aby ktoś inny wymyślał coś za nas i nam to narzucał.
Ta wolność jest piękna i ma sens. Sens ma odpowiedzialność, która z niej wynika.

Nasz ludzki świat, jeśli uda mu się przetrwać, będzie miał swoją dalszą ewolucyjna kontynuację i będzie ogniwem dla kolejnych form istnienia i w moim przekonaniu samo to jest piękne - być częścią większego łańcucha zdarzeń

>nie ma sensu.
>ogólnego sensu życia. Po co żyjemy, zakładamy rodziny, przeżywamy chwile radości?

Jeszcze jedna refleksja w tej kwestii.
Wszyscy potrzebujemy jakiś motywatorów. Tak zostaliśmy ewolucyjnie uwarunkowani.
Kulturowo uwarunkowano nas, że motywatory określa religia, wpajana od dziecka wraz z wychowaniem.
Stąd, gdy tracimy wiarę może powstać pustka powodowana faktem, że trudno jest przetłumaczyć religijne cele i sposób racjonalizowania sensu egzystencji na inny, laicki język.
I wydaje się, że cel i sens znikają.
Popatrz na te kategorie jak na zwykłe nawykowe przystosowanie czy wysterowanie, coś co nie istnieje w żaden obiektywny sposób - jako coś co jest albo nie jest - tylko jako coś co sami tworzymy i możemy wytworzyć kolejne, inne, lepsze.

Witam Cie serdecznie

Bardzo ciekawy wątek, ponadto dotyka tych zagadnień nad którymi ostatnio mocno się zastanawiałem. Całkowicie subiektywnie stwierdzę, że moim zdaniem logika nie jest dobrym narzędziem do prowadzenia badań nad sensem ludzkiego życia. Jest to według mnie metodologiczny "błąd". Sądzę, że logika nigdy nie odpowie na Twoje pytanie o cel ludzkiego życia i istnienia całego wszechświata. Ona- nadaje się tylko i wyłącznie do badania poprawności rozumowania, badania związków przyczynowo-skutkowych etc. Pytanie o sens "Tego Wszystkiego Co Nas Otacza" jest na zupełnie innej płaszczyźnie abstrakcji, na płaszczyźnie w której prawidła logiki nie działają. Twoje pytanie jest chyba jednym z najtrudniejszych jakie człowiek może zadać. Na przestrzeni setek lat najtęższe umysły jakie zrodził rodzaj ludzki zastanawiały się nad tą materią. Jak wiemy, nikt nie dał jednej pasującej wszystkim odpowiedzi. Moim zdaniem tej po prostu nie ma. Sensów życia jest tyle ilu ludzi na świecie. Każdy "Sens" jest odrębnym abstraktem będącym w świadomości lub podświadomości jednostki. On determinuje całą jej egzystencje i cele w których dąży w życiu. Sensem całej syzyfowej pracy jest chyba spełnienie się. Wiem, to kolejny enigmatyczny zwrot ale innej odpowiedzi nie potrafię udzielić. Myślę, że nawet jeśli człowiek jest zlepkiem neuronów to jest to zlepek piękny i wyjątkowy, dający nam możliwość myśli, wolności, spotkania drugiego zlepku neuronów i przeżywania z nim wspólnych chwil. Dla mnie wystarczającym sensem życia jest świadomość tego, że jutro spotkam się z moimi znajomymi, rodziną, że mogę poznać kogoś zupełnie mi obcego, dowiedzieć się czegoś, odkryć prawdę, rozczarować się, pójść na narty czy z koleżanką do pubu Temat rzeka... a wypadało by iść spać Pozdrawiam !

>Jak można żyć i po co żyć, nie wierząc w nic? Podobno każdy w coś wierzy, a przynajmniej ma nadzieję.
Żyć można spokojnie, aby do przodu, cieszyć się ze zima się kończy, szpaki juz przyleciały, zaraz zrobi się zielono. Jak to w nic nie wierząc? Ja wierze, ze w tym roku będzie fajnie, skończę spłacać kredyt, a moje dzieci nie będą chorować.

>Ale posługując się logicznym rozumowaniem, w pewnym momencie doszłam do wniosku, że nic
>nie ma sensu.
No bo tego sensu nie ma. Logicznie rzecz biorąc można sobie strzelić w łeb od razu i po kłopocie.

>Zakładając, że w ogóle istniejemy, a przynajmniej ja istnieję, bo myślę, to jaki jest
>cel naszej egzystencji?

Moj cel egzystencji to taki, zeby wszyscy mnie lubili a dzieci kochaly. Moim celem jest dac moim dzieciom jakis porzadny start emocjonalno-finansowy. Na koniec zycia mam plan umrzec wsrod psow jako stara wariatka. A po srodku będzie to o czym zadecyduje los, ja i kompromisy.
>Jaki sens ma ta cała syzyfowa praca?

Zeby nie myslec o glupotach

Wielu filozofów i myślicieli próbowało rozwikłać ten problem.
Każdy ma odmienną definicję sensu życia-niech każdy dąży do szczęścia,niech szuka odpowiedzi na nurtujące go pytania na swój własny sposób-pamiętajmy, że sens istnienia jest sprawą tak indywidualną, że nie znajdziemy jednej ,prostej odpowiedzi.

>po co żyć,...

Idziesz do kuchni, żeby zrobić herbatę.
Idziesz do sklepu, żeby kupić to i owo.
Jedziesz do pracy, aby zarobić małe co nieco.
Jedziesz na urlop po to, aby wypocząć.
I tak bez końca.
Struktura celowych zachowań jest prosta: robisz X, aby Y.
Przy czym zarówno X jak i Y to elementy dnia powszedniego.
A tu nagle bum!: Po co to wszystko? Po co żyć?
Jakoś nie bawią nas dpowiedzi typu: żeby zrobić herbatę, żeby kupić żelazko, żeby to, żeby owo. Nagle pragniemy czegoś innego, czegoś nie z tej beczki, czegoś patetycznego, abstrakcyjnego, czegoś spoza życia: dobra, prawdy, piękna, ojczyzny, historii, godności, wolności, wieczności, wartości, boga, szatana.

I tak bez końca.

A te abstrakcje to niby co?

Można być przekonanym, że istnieją równie konkretnie, jak kot czy piec. Tylko że nie tu, nie teraz, gdzieś, kiedyś. I że można się do nich jakoś doczłapać, doczołgać, że można się ich domyśleć lub dochrapać. No i ludziska się katują: jogą, dietą, filozofią, polityką, nacjonalizmem, wódką, religią, ekstremami i ekskrementami.

I tak bez końca.

Tylko niepostrzeżenie umieszczamy życie jako całość w kontekście zupełnie mu obcym, w kontekście abstrakcyjnych, niezmiennych, fikcyjnych form. Umieścić go chcemy w kontekście poza życiem, poza mózgiem tworząc paradoks: chcemy żyć poza życiem, a jego sens umieść poza nim.

Po co żyć?
Po byle co.
Byle było to
życie.













nie wierząc w nic? Podobno każdy w coś wierzy, a przynajmniej ma
>nadzieję. Ale posługując się logicznym rozumowaniem, w pewnym momencie doszłam do wniosku, że nic
>nie ma sensu. Zakładając, że w ogóle istniejemy, a przynajmniej ja istnieję, bo myślę, to jaki jest
>cel naszej egzystencji? Opierając się na tym, że żyjemy we wszechświecie, który kiedyś się skończy,
>zniknie, nie ważne, czy za 20 minut czy za ileś tam miliardów lat, to po co chociażby ten cały
>rozwój? Co z tego, że jednostka jest szczęśliwa, co z tego, że cały świat jest pełen szczęścia,
>skoro i tak to się kiedyś skończy, tak jakby nigdy tego nie było? I czy skoro będzie tak, jakby
>nigdy tego nie było, to czy w ogóle można powiedzieć, że to istnieje? Jaki sens ma ta cała syzyfowa
>praca? Nie chodzi mi tutaj konkretnie o negowanie sensu uczenia się, rozwijania nauki, tylko
>ogólnego sensu życia. Po co żyjemy, zakładamy rodziny, przeżywamy chwile radości? Chyba nie po to,
>żeby 'zapisać się w historii'. To nie działa chyba w ten sposób, jak u ludzi: ktoś coś osiągnie,
>powiedzmy taki Sokrates, i wiele wieków później coś o nim wiemy i wspominamy jego wielkość.
>Wszechświat nie rządzi się ludzkimi prawami - pojawiliśmy się tutaj i znikniemy, niezapamiętani
>przez nikogo, bo nikogo, kto mógłby nas zapamiętać, nie ma. Czy ludzie nie zdadzą sobie w pewnym
>momencie sprawy, że są prawdopodobnie tylko skupiskiem neuronów, i to, że są szczęśliwi, nic nie
>znaczy, nawet dla nich samych?
>Starałam się, żeby to, co piszę, było dość zrozumiałe, mimo że nie poruszam tutaj wszystkich
>aspektów tej sprawy, bo musiałabym napisać na ten temat długą pracę. Mam nadzieję, że ktoś będzie
>potrafił odpowiedzieć mi na te pytania i wykazać jakiś błąd logiczny w moim myśleniu.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Tylko niepostrzeżenie umieszczamy życie jako całość w kontekście zupełnie mu obcym, w kontekście abstrakcyjnych, niezmiennych, fikcyjnych form. Umieścić go chcemy w kontekście poza życiem, poza mózgiem tworząc paradoks: chcemy żyć poza życiem, a jego sens umieść poza nim.

Coś w tym jest, bo faktycznie rzeczy znane nie wydają się mieć sensu na dłuższą metę. Oczywiście ludzie mają ogromne pokłady samooszukiwania się co ułatwia unikanie pytania o sens życia , ale ci co nie unikają tego pytania faktycznie raczej stawiają na to ze odp. jest w sferze poza życiem, w sferze jeszcze nieodkrytej niezbadanej.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

>rzeczy znane nie wydają się mieć sensu na dłuższą metę.

W takiej sytuacji pewnym rozwiązaniem jest chyba kolekcjonowanie. Nudzi nas jedna rzecz, zaczynamy szukać podobnej, nieznanej: powstaje kolekcja. Nie tylko zresztą rzeczy: zalicza się kolejnych partnerów, kolejne przeżycia. Sensem staje się metoda poszukiwania ulotności.

>Oczywiście ludzie mają ogromne pokłady samooszukiwania się co ułatwia unikanie pytania o sens życia...

Czy unikanie pytania o sens życia musi być związane z samooszukiwaniem się? Skąd wiemy, że właśnie odpowiedź nie jest pomyłką, nawet oszustwem? Człowiek wmawia sobie, że coś było sensem życia, by u jego schyłku zrozumieć, że była to iluzja, że zmarnował swoje życie, a czasem i innym. Być może ów sens wygląda inaczej w różnych fazach życia? W dzieciństwie jest to samochodzik lub lalka, potem samochód, dom, wypasione konto, by na starość, gdzieś w hospicjum, było nim przeniesienie stopy przez próg?

>ci co nie unikają tego pytania faktycznie raczej stawiają na to ze odp. jest w sferze poza życiem, w sferze jeszcze nieodkrytej niezbadanej.

Z perspektywy naturalistycznej raczej w takim podejściu doszukiwałbym się ucieczki od sensu życia. Tym bardziej, że dokładna obserwacja takich struktur sensu zwykle pokazuje, że na fikcyjnych sensach ktoś robi ziemski interes. Struktura sensem xa jest ~x wydaje mi się podejrzana. Dlatego nie wierzę kapłanom i politykom: mamią innych sensem jak nie w przeszłości, to w przyszłości, dbając o swoje dobre samopoczucie tu i teraz.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>W takiej sytuacji pewnym rozwiązaniem jest chyba kolekcjonowanie. Nudzi nas jedna rzecz, zaczynamy szukać podobnej, nieznanej: powstaje kolekcja. Nie tylko zresztą rzeczy: zalicza się kolejnych partnerów, kolejne przeżycia. Sensem staje się metoda poszukiwania ulotności.

To także. Ale ja się chciałam pochwalić, że po pierwszym załamaniu w okresie młodzieńczego Sturm und Drang, pozbierałam swoje kości obleczone skórą z ziemi i zaczęłam się specjalizować w odnajdywaniu szczęścia w świadomości, że sensu nie ma i nie będzie.
Po wielu latach naprawdę stało się to dla mnie rozrywką i wyzwaniem - to uczucie wspaniałej nieważkości, z której czerpię satysfakcję i radość, oraz parafrazując - cudowną lekkość bytu

>zaczęłam się specjalizować w odnajdywaniu szczęścia w świadomości, że sensu nie ma i nie będzie.

Jeśli dobrze rozumiem: okazało się, że życie nie ma sensu. Czy warto jednak delektować się tym, że mu czegoś brakuje? Życie najwyraźniej może obyć się bez sensu. Podobnie jak świat, który może obyć się bez boga. Nie jest to jednak powód, aby z tej negatywności robić profesję. Po prostu problem ma się z głowy. I można spokojnie zająć się czymś pozytywnym, na przykład życiem, a nie brakiem jego sensu, albo światem, a nie brakiem w nim boga.

>Po wielu latach naprawdę stało się to dla mnie rozrywką i wyzwaniem - to uczucie wspaniałej nieważkości, z której czerpię satysfakcję i radość, oraz parafrazując - cudowną lekkość bytu

Otóż to. A czy nazwiemy to sensem życia - jest już kwestią całkowicie drugorzędną.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Jeśli dobrze rozumiem: okazało się, że życie nie ma sensu. Czy warto jednak delektować się tym, że mu czegoś brakuje? Życie najwyraźniej może obyć się bez sensu.

Warto delektować się znajdowaniem siły napędowej pomimo braku sensu czy prawidłowości.

>Podobnie jak świat, który może obyć się bez boga. Nie jest to jednak powód, aby z tej negatywności robić profesję.
Eee, no to za dużo powiedziane - profesja. Raczej specjalizacja psychiki.

>Po prostu problem ma się z głowy. I można spokojnie zająć się czymś pozytywnym, na przykład życiem, a nie brakiem jego sensu, albo światem, a nie brakiem w nim boga.

I nigdy nie czyha na Ciebie niebezpieczeństwo, że pewnego dnia nagle zastanowisz się nad tym nieszczęsnym sensem? Czy nie lepiej manipulować sobą jak ja, zanim zaskoczą Cię wątpliwości?

Ludzie spodziewają się na ogół albo kary albo nagrody za swoje czyny, niekoniecznie nawet w religijnym znaczeniu. Gdy ja robię coś pożytecznego na przykład, nie spodziewam się z tego korzyści, i to niespodziewanie się nakręca mnie bardziej niż czekanie na nagrodę. Nie znaczy to, że nad tym w ogóle myślę całymi dniami. Takie moje własne kieszonkowe perpetuum mobile

>>rzeczy znane nie wydają się mieć sensu na dłuższą metę.
>W takiej sytuacji pewnym rozwiązaniem jest chyba kolekcjonowanie. Nudzi nas jedna rzecz, zaczynamy szukać podobnej, nieznanej: powstaje kolekcja. Nie tylko zresztą rzeczy: zalicza się kolejnych partnerów, kolejne przeżycia. Sensem staje się metoda poszukiwania ulotności.

Ale jak już zdefiniowałeś ten sens, czyli kolekcjonerstwo czy ulotność to są już znane rzeczy i wydają się nie mieć sensu na dłuższą metę.

>>Oczywiście ludzie mają ogromne pokłady samooszukiwania się co ułatwia unikanie pytania o sens życia...
>Czy unikanie pytania o sens życia musi być związane z samooszukiwaniem się?
Oczywiście że nie, ale może być.

>Skąd wiemy, że właśnie odpowiedź nie jest pomyłką, nawet oszustwem?

No nie wiemy, ale możemy z pewną dozą prawdopodobieństwa to zakładać - tu właśnie samooszukiwanie się ma sporą rolę , czyli że wiemy że to nie to a jednak wmawiamy sobie że tak i zbieramy kolejne modele do naszej kolekcji jakby to miało jakiś większy sens.

>Człowiek wmawia sobie, że coś było sensem życia, by u jego schyłku zrozumieć, że była to iluzja, że zmarnował swoje życie, a czasem i innym. Być może ów sens wygląda inaczej w różnych fazach życia? W dzieciństwie jest to samochodzik lub lalka, potem samochód, dom, wypasione konto, by na starość, gdzieś w hospicjum, było nim przeniesienie stopy przez próg?

Na tym to szukanie polega - przez całe życie weryfikujemy kolejne założenia - no cóż niekiedy ze smutkiem i goryczą że się całe życie goniło za ułudą. Nikt nie powiedział że to właśnie my poznamy sens życia.
No i oczywiście raczej mi chodzi o bardziej ogólny sens życia niż indywidualny.

>>ci co nie unikają tego pytania faktycznie raczej stawiają na to ze odp. jest w sferze poza życiem, w sferze jeszcze nieodkrytej niezbadanej.
>Z perspektywy naturalistycznej raczej w takim podejściu doszukiwałbym się ucieczki od sensu życia. Tym bardziej, że dokładna obserwacja takich struktur sensu zwykle pokazuje, że na fikcyjnych sensach ktoś robi ziemski interes. Struktura sensem xa jest ~x wydaje mi się podejrzana. Dlatego nie wierzę kapłanom i politykom: mamią innych sensem jak nie w przeszłości, to w przyszłości, dbając o swoje dobre samopoczucie tu i teraz.

Pewnie masz rację. Mnie się też wydaje że sens życia nie będzie miał wiele wspólnych powiązań z ziemskim życiem czy to materialnym czy społecznym.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

Jak się nie zna sensu, to zawsze można powiedzieć, że jego poszukiwanie jest sensowne.
I tak oto masz sens.

---

Jest nie do pomyślenia, by miłość naszego życia miała być czymś lekkim, czymś bez wagi.

>Jak się nie zna sensu, to zawsze można powiedzieć, że jego poszukiwanie jest sensowne.
>I tak oto masz sens.

Czy sensowne to nie wiadomo, to się by dopiero okazało po jego odkryciu, ale na pewno jest to cel dla którego warto żyć

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

>Czy sensowne to nie wiadomo, to się by dopiero okazało po jego odkryciu, ale na pewno jest to cel dla którego warto żyć

Sensowne w znaczeniu podejmowania najwłaściwszej decyzji opartej na dostępnych informacjach.

---

Jest nie do pomyślenia, by miłość naszego życia miała być czymś lekkim, czymś bez wagi.

Ale posługując się logicznym rozumowaniem, w pewnym momencie doszłam do wniosku, że nic
>nie ma sensu. Zakładając, że w ogóle istniejemy, a przynajmniej ja istnieję, bo myślę, to jaki jest
>cel naszej egzystencji?

Masz rację. Też gapię się w ten ekran z przerwą na okno i wniosek taki sam.
A skoro tu jestem, to chociaż wespre Cie w tym myśleniu. To faktycznie nie ma sensu. Ale zawsze każdy może sobie dobudować inną teorię. Te słowa są już przeszłością. A przyszłość, kto wie, co ta za rogiem.

Człowiek jest wehikułem który ma zadanie powielania życia które umożliwi przetrwanie gatunku. Na tym polega natura.To jest sens życia człowieka.
Wychować człowieka który pomaga w rozwoju świata,człowieka pokojowo nastawionego,człowieka że tak powiem kompletnego.
Czy to się udaje? Raczej nie. Ale warto próbować.
Szczęście jest w drugim człowieku i w jego dobroci.

>Człowiek jest wehikułem który ma zadanie powielania życia które umożliwi przetrwanie gatunku. Na tym polega natura.To jest sens życia człowieka.

A dlaczego gatunek miałby przetrwać?
I co takiego by się stało gdyby jednak nie przetrwał?
W ogóle dlaczego przetrwanie gatunku miałoby mieć jakiś obiektywny sens.

Frigide, wedlug takiego rozumowania cały świat albo i wszechświat tak naprawdę nie ma sensu, nie tylko ludzka egzystencja. Po co taki pies, chomik,lew czy muszka ma żyć? A drzewa? To moze od razu zabijmy i zakopmy,a sobie strzelmy w łeb? Roślinki tylko sobie rosną,zwierzątka tylko się rozmnażają i umierają - cóż tak funkcjonuje nasz świat czy się to komuś podoba czy nie. Upatrywanie sensu - pojmowanego w ludzkich kategoriach, jako celu (bo do takiego sposobu myślenia jesteśmy przywyczajeni) nie ma...sensu . No właśnie.

Można "zmarnować" całe życie szukając sensu,celu lub wmawiając sobie, że jest nim Bóg...tylko wtedy właśnie tracimy prawdziwy, ciężko uchwytny dla ludzkiego zrozumienia nie tyle sens, ile "przygodę" jaką jest życie,w tym ciele,w tej postaci, przezywanie, uczucia,emocje,obcowanie ze sztuką,naturą pięknem - zycie jakie by nie bylo, ma swe zalety,a pewnego rodzaju sensem jest mądrość w odkrywaniu ich,mądrość zachwytu nad ulotną chwilą,teraźniejszością, a nie gonienie za sensem,celem...zatrzymaj się i oddychaj chwilą, bo właśnie...nie będzie ona trwała wiecznie i nie dostaniesz już drugiej szansy Ilu ludzi wierzących liczy na "rekompensatę","sens", "lepsze życie" po śmierci? Cóż przykro mówić im ,że nigdy tego nie dostaną, że zamiast wykorzystać obecne życie i jego piękno, wolą żyć mrzonkami i przyszłością,zamiast teraźniejszością...

Jak powiedział/napisał kiedyś Dawkins - cieszmy się, tym, że w ogóle pośród tylu "kombinacji DNA" to właśnie nam przyszło się urodzić ,a jeśli ktoś uważa życie jedynie za ciąg bólu i cierpień to niech zmieni je lub podejście do niego - sami budujemy nasze własne światy - to tylko kwestia "punktu widzenia/siedzenia"...Każdy nasz ruch,zachowanie,materie można rozłożyć na czynniki pierwsze...ale te procesy, oddziaływania to również fascynujące rzeczy! A przynajmniej dla osoby,którą fascynuje nauka

>Cóż przykro mówić im ,że nigdy tego nie dostaną, że zamiast wykorzystać obecne życie i jego piękno, wolą żyć mrzonkami i przyszłością,zamiast teraźniejszością...
Ależ oni żyją pełnią życia - i, jak sądzę, Twoja "prawda" do niczego nie jest im potrzebna.

---

Konformizm gwarantem spójności grupy

>>Cóż przykro mówić im ,że nigdy tego nie dostaną, że zamiast wykorzystać obecne życie i jego piękno, wolą żyć mrzonkami i przyszłością,zamiast teraźniejszością...

>Ależ oni żyją pełnią życia - i, jak sądzę, Twoja "prawda" do niczego nie jest im potrzebna.

Jeśli ktoś woli spędzić całe życie w złudzeniu, że czeka go przedłużenie tego życia po śmierci to proszę bardzo - na tą dolegliwość właśnie cierpią ludzie wierzący, bez względu na to, czy ktoś napisze, że "żyją pełnią życia" czy nie, perspektywa życia wiecznego, spotkania z bliskimi po śmierci itd. itd. zupełnie zmienia postrzeganie i zachowania ludzkie z punktu widzenia nie tylko psychologii. Człowiek osadzony w teraźniejszości, który wie, że NIE SPOTKA swoich bliskich czy kogokolwiek innego po śmierci, wykorzysta (przynajmniej hipotetycznie)lepiej czas jaki ma na tej planecie i nie zostawi niczego "na później". Ja mogę powiedzieć, że jako osoba świadoma końca ludzkiej egzystencji wraz ze śmiercią mózgu doceniam praktycznie każdy dzień, każde spotkanie z bliskimi, każdą chwilę spędzoną szczęśliwie z przyjaciółmi, a nawet czasem chwile smutku, zadumy - w każdym aspekcie można odnaleźć piękno otaczającego nas świata i się nim napawać - wiem, że mój czas jest ograniczony.

Czym właściwie różnią się te mrzonki o nieśmiertelności od fascynacji ludzi wiecznie żyjącymi wampirami - ten sam mechanizm - pragnienie nieśmiertelności...tylko PO CO ja się pytam? Czy rozbuchane ludzkie ego, nie potrafi choć na chwilę przystopować? Ludzie- istoty tak niedoskonałe, miałyby żyć wiecznie? A czemu to by miało niby służyć? Wieczna egzystencja? To pomysł tylko z pozoru atrakcyjny, pomysł, który podsuwają nam nasze najniższe instynkty, "program", który powoduje w człowieku paniczny lęk przed śmiercią i chęć jak najdłuższego egzystowania, "nie dać się zabić".
Tak na marginesie - zauważyliście, że nikt z wierzących (albo naprawdę bardzo mały procencik) bierze pod uwagę, że może "nie pójść do nieba"? Zawsze mnie to rozbawiało - "spotkamy się w niebie" - a kto ci cholerka powiedział, że twój bóg, nawet gdyby istniał, posłałby cię do nieba? :> Patrząc na listę grzechów i wmawianie ludziom przez rozmaite religie, że człowiek jest z natury zły/grzeszny, raczej wskazywały by na coś zupełnie innego., no ale nevermind.

Nie ma potrzeby, ani sensu bać się śmierci, już kiedyś, przed narodzinami nie istnieliśmy, śmierć to tylko powrót do tego stanu niebytu - moim zdaniem wcale nie taka najgorsza perspektywa :> trzeba tylko przełamać ten pierwotny lęk, którym od tysiącleci karmią się religie.

> wiem, że mój czas jest ograniczony.

No właśnie a Ty sie zajmujesz jakąś bzdurną walką z religią nie lepij pojechać do Holandii czy Czech na jointa niż siedzieć na racjonaliście i głupoty pisać. Żebyć chociaż miała jakiekolwiek pojęcie o religii której się czepiasz to można by podyskutować. Mówię daj se z tym spokój, oglądnij Kiepskich czy Ranczo posłuchaj Tuska o zielonej wyspie, a nie spędzaj czas przed klawiaturą
Powodzenia w życiu życzę

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

Aha, to takie są wg Ciebie rzeczy sensowne? Kiepscy, Ranczo, Tusk i jointy? Moje kondolencje.