Witam

Od jakiegoś czasu zbieram swoje myśli i pracuję do uformowaniem ich w formę nadającą się do przeczytania. Podczas pisania natrafiłem na kilka zagadnień, o których chciałbym podyskutować.

1) Bardzo częstym zarzutem wobec ateistów jest to, że nie wierzą w nic. Natomiast ateizm z definicji jest jedynie odrzuceniem wiary w boga osobowego. Zapewne dość fałszywy synonim niewierzący ma na to wpływ, według mnie jest to skrót od: "niewierzący w boga osobowego" jednak pełna definicja zdaje się umykać. Doszedłem do takich wniosków gdy słuchałem wypowiedzi osób duchownych przekonujących, że ateiści bardzo często odnajdują boga przed śmiercią. Panuje powszechny obraz, że ateiści po śmierci widzą czarną dziurę, nicość, więc bóg jest niesamowicie kuszącym scenariuszem dla ateisty przed samą śmiercią. Moim zdaniem jest zupełnie odwrotnie, ateista jest kompletnie wolny, może mieć tysiące scenariuszy na życie po śmierci: reinkarnację, równoległe wszechświaty, stan przed urodzeniowy, może wierzyć że staje się duchem i krąży na Ziemi, wszystko oprócz boga, natomiast osoba wierząca musi bez cienia wątpliwości wierzyć w boga (jest to celowym błąd logiczny z mojej strony ponieważ wiara bez cienia wątpliwości nie jest wiarą, jednak religia usilnie do tego dąży) w innym przypadku, w przypadku zwątpienia grozi jej piekło. Jakie jest wasze zdanie na ten temat?

2) Ostatnio zastanawiałem się nad sensem 1wszego przykazania z dekalogu: "Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną". Całe szczęście nie jest ono kontrowersyjne, ani w równych formach w zależności od rodzaju biblii czy odłamu, więc można je śmiało zinterpretować tylko w jednej formie. Co więcej dekalog został według Biblii napisany bożym palcem, nie jest to przekaz jednego z ewangelistów, więc jest to poważny fragment. Więc biorąc pod uwagę fakt że są to słowa prosto od Boga, wynika z tego, że nie jest on jedynym. W przypadku gdyby był to przykazanie powinno brzmieć: "Nie będziesz miał fałszywych bogów przede mną". Stawiając się na miejscu najwyższego, ostro był się zdenerwował, że ktoś mi robi wyimaginowaną konkurencję, więc poinformował bym swoich wiernych, że tylko ja jestem prawdziwy/jedyny. Dochodząc do wniosku, że sam Bóg przyznaje (nie wprost, to się zgadzam), wychodzi na to że albo również jest zmyślony lub w istocie jest ich wielu, co z kolei obala wszystkie religie ponieważ na wzajem się wykluczają. Co o tym sądzicie?

3) Zaczęła mnie intrygować kwestia wiary na poziomie samej definicji. Definicja z wikipedii:
"Stanowisko, pogląd, w danym momencie (przy obecnym stanie wiedzy naukowej) nie znajdujące jednoznacznego potwierdzenia w rzeczywistości. W religioznawstwie polega przede wszystkim na przyjęciu istnienia czegoś bez żadnego dowodu wiarygodnie potwierdzającego ten fakt."
Zasadniczo wszystko się zgadza, jednak staram przyrównać się wiarę do miarki gdzie 0 to stan kompletnego braku zdania/kompletnej niewiedzy a 100 jest to pewność w czystej postaci. W przypadku gdy wiara może dotyczyć danej kwestii tylko na dwa wyjścia, tak lub nie. Dla przykładu, wiara w istnienie życie pozaziemskie. W przypadku dwóch opcji odnosimy się do czegoś na kształt prawdopodobieństwa, więc wiara w daną opcję musi mieścić się pomiędzy 51% a 99%, aby w coś wierzyć musimy mieć przekonanie że jest to najbardziej prawdopodobna opcja, dodatkowo nie możemy mieć pewności co do jej słuszności/prawdziwości. Np. często widzę pytania do ateistów czy wierzą w teorię ewolucję. Ja osobiście nie wierzę w teorię ewolucję, ponieważ w mojej ocenie posiadam dowody, dzięki którym ewolucja jest dla mnie faktem, a nie teorią. Natomiast w przypadku życia pozaziemskiego, jestem jedynie wierzącym, ponieważ kieruję się wyłącznie prawdopodobieństwem istnienia warunków wymaganych do powstania życia we wszechświecie, które jest bardzo wysokie, nie jest to dowód, dlatego jestem w tej kwestii tylko wierzącym.

Jaka jest różnica w tych dwóch przypadkach? Ano taka że wierzyć można w co się chce, lecz nie można wmawiać innym że jest to prawda. Jeżeli uważamy coś za prawdę i przekazujemy to dalej jako prawdę, wtedy wchodzimy na terytorium nauki, której celem ostateczna jest weryfikacja co jest w istocie prawdą a co nie.

Ta sama zasada powinna funkcjonować jeżeli chodzi o religię, dlatego bardzo razi mnie to jak kościół afiszuje się ze swoją "prawdą". Czy kiedykolwiek ktoś słyszał, aby ksiądz na lekcji religii (kolejna językowa kpina - katechezie) uczył dzieci, że katolicyzm to teoria, czy też scenariusz największego prawdopodobieństwa? Religia jest tak skonstruowana, że musi być rozumiana i nauczana jako prawda. Ateistom zarzuca się walkę z wiarą, problem w tym, że religia nie jestem wiarą tylko prawdą objawioną. Oczywiście nie zaprzeczam że są ludzie wierzący w boga, jeżeli osoba np. nie uznaje Biblii za dowód na istnienie Boga, może być osobą wierzącą, jednak szczególnie duchowieństwo ma swoje "dowody" i szczególnie oni szerzą wiarę jako prawdę.Proszę o komentarze również w tej kwestii, czy moje rozumowanie jest słuszne. Moim celem jest dążenie do prawdy, dlatego też szukam osób które mogą próbować podważyć moje założenia.

4) Konflikt pomiędzy cierpieniem a modlitwą i cudami. Powszechnym wytłumaczeniem religii na istnienie cierpienia jest albo wolna wola człowieka, w którą bóg nie może ingerować, ponieważ przestanie być wolna bądź też cierpienie przedstawiane jest jako test wiary. Ludzie wierzący z którymi rozmawiałem na ten temat obstawiają pierwsze wytłumaczenie, drugie obnaża troszeczkę krwawe oblicze boga. Idąc tropem, że bóg nie może ingerować przeciwko cierpieniu, równocześnie nie może sprawiać cudów czy spełniać próśb modlitewnych, ponieważ czym innym jest ich realizacja jak nie ingerencją w wolną wolę człowieka? Jednak cuda i modlitwy są powszechnie uważane za czasami mające miejsce, dlaczego ten konflikt nie jest dostrzegany?

Zostało mi 150 znaków, więc na razie na tym poprzestanę, bardzo proszę o wasze przemyślenia na te 4 zagadnienia, szczególnie krytyczne.