> Twoje pomysły bardziej nadałyby się do sprawdzania krzywizny przestrzeni, a tutaj nie chodzi o nią, tylko bardziej o sposób, w jaki przestrzeń jest powiązana z czasem.
Skoro czas traktujemy jako jedną ze współrzędnych (nieomal równorzędną), to dlaczego "anomalie" mają zachodzić tylko w związku z czasem, a nie są widoczne w samej geometrii przestrzeni?

[Dziękuję za przystępny i jakże elegancki w formie wykład.]

>Skoro czas traktujemy jako jedną ze współrzędnych (nieomal równorzędną), to dlaczego "anomalie" mają zachodzić tylko w związku z czasem, a nie są widoczne w samej geometrii przestrzeni?
No, w sumie skrócenie długości to anomalia związana z przestrzenią.
Ale czas rzeczywiście nie jest "równorzędnym" wymiarem czasoprzestrzeni, jak pozostałe współrzędne przestrzenne. Czasoprzestrzeń w STW nie jest "zwykłą" przestrzenią euklidesową o 4 wymiarach. Jak wskazał Ebvalaim, nawet czasoprzestrzeń Galileusza taką nie jest. W euklidesowej czasoprzestrzeni, odległość między zdarzeniami byłaby liczona "z Pitagorasa" : ds2 = dx2 + dy2 + dz2 + dt2. W czasoprzestrzeni Minkowskiego odległość (interwał czasoprzestrzenny) liczymy: ds2 = dx2 + dy2 + dz2 - dt2. Ten minus wprowadza zasadniczą różnicę.

>> Twoje pomysły bardziej nadałyby się do sprawdzania krzywizny przestrzeni, a tutaj nie chodzi o nią, tylko bardziej o sposób, w jaki przestrzeń jest powiązana z czasem.
>Skoro czas traktujemy jako jedną ze współrzędnych (nieomal równorzędną), to dlaczego "anomalie" mają zachodzić tylko w związku z czasem, a nie są widoczne w samej geometrii przestrzeni?
Przestrzeń to, dopóki nie wchodzimy w temat grawitacji, trójwymiarowe przekroje czasoprzestrzeni prostopadłe do osi czasu. One wyglądają tak samo niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z czasoprzestrzenią Euklidesa, Galileusza czy Minkowskiego. Jedyne różnice między tymi czasoprzestrzeniami dotyczą czasu, a dokładniej jego relacji z przestrzenią w transformacjach między poruszającymi się układami (co matematycznie sprowadza się do znaku w metryce, o czym napisał już uxbridge). Dlatego, żeby to zbadać, musimy eksperymentować z poruszającymi się układami

>[Dziękuję za przystępny i jakże elegancki w formie wykład.]
>
Ależ proszę

>>Co jednak nie zmienia faktu, że TW Einsteina zakłada istnienie czterowymiarowej czasoprzestrzeni, a to ją dyskwalifikuje.
>TW nic takiego nie zakłada. Po prostu przestrzeń zdarzeń (czasoprzestrzeń) JEST czterowymiarowa. Tak samo można rozważać czasoprzestrzeń Galileusza jak i czasoprzestrzeń Minkowskiego.
Bez czterowymiarowej czasoprzestrzeni TW Einsteina nie miałaby racji bytu. Interwał czasoprzestrzenny ściśle łączy ze sobą wymiary przestrzenne z wymiarem czasowym.
Tymczasem nikt, nie udowodnił istnienia wymiaru czasowego, bo to tylko wytwór naszej wyobraźni.
Realna jest tylko przestrzeń w której rozchodzą się fale (zaburzenia przestrzeni) z prędkością c - to podstawowa właściwość tej przestrzeni - prędkość rozchodzenia się fal.
Z tych fal, oraz różnego rodzaju ich modulacji zbudowana jest materia i wszystkie oddziaływania.

>Ale czasoprzestrzeń jest czymś rzeczywistym i oczywistym. Pozwala na przyporządkowanie zdarzeniom 4 współrzędnych. Inaczej, nie rozróżni się między zdarzeniami zachodzącymi w tym samym miejscu ale w różnym czasie.

Ależ, rzeczywista jest tylko chwila teraźniejsza. Gdyby czas był wymiarem mógłbyś swobodnie przemieszczać się do przeszłości lub przyszłości. Przemieszczenie sie w wymiarze czasowym byłaby tak samo realne jak przemieszczenie w wymiarze przestrzennym, a jednak jest inaczej. Dlatego, że tak naprawdę wymiar czasowy nie istnieje - istnieje tylko wymiary przestrzenne.

Przeszłość to tylko ślad pamięciowy w naszych mózgach, czyli zdolność mózgu do zapisywania układu przestrzennego który uległ zmianie w przestrzeni z powodu nieustannego ruchu fal.

Natomiast przyszłość to także złudzenie. Efekt wyobraźni, czyli porównania, układu fal (bodźców) docierających do mózgu, z odpowiednim śladem pamięciowym i odwróceniem współrzednych przestrzennych.

Czas nie jest do niczego potrzebny. Mamy tylko przestrzeń z odbywającym się w niej nieustannym ruchem fal.
Przecież, człowiek tak naprawdę nawet nie mierzy czasu, a tylko i wyłącznie rożne rodzaje ruchu w przestrzeni.

>Ależ, rzeczywista jest tylko chwila teraźniejsza. Gdyby czas był wymiarem mógłbyś swobodnie przemieszczać się do przeszłości lub przyszłości. Przemieszczenie sie w wymiarze czasowym byłaby tak samo realne jak przemieszczenie w wymiarze przestrzennym, a jednak jest inaczej. Dlatego, że tak naprawdę wymiar czasowy nie istnieje - istnieje tylko wymiary przestrzenne.
Poruszyłeś tu ciekawą kwestię. Prawie masz rację - tak by było, gdyby czasoprzestrzeń była euklidesowa. Ani w czasoprzestrzeni Galileusza, ani w czasoprzestrzeni Minkowskiego nie istnieje jednak ciągła transformacja, która wektor skierowany w przyszłość może zmienić w wektor skierowany w przeszłość. STW skutecznie morduje w ten sposób podróże w czasie, rozwiązując Twój problem

>Poruszyłeś tu ciekawą kwestię. Prawie masz rację - tak by było, gdyby czasoprzestrzeń była euklidesowa.
Tylko, że rzeczywista przestrzeń jest euklidesowa. Przestrzenie nieeuklidesowe, to tylko hipoteza, a tym bardziej nieeuklidesowe czasoprzestrzenie. Problem w tym, że 100 lat temu, chcąc wyjaśnić względność inercjalnych układów odniesienia, fizycy poszli za bardzo na skróty i wdepnęli w te urojone nieeuklidesowe czasoprzestrzenie. Dzisiaj mamy na szczęście narzędzia, dzięki którym da sie wyjaśnić złudzenie względność inercjalnych układów odniesienia w euklidesowej przestrzeni trójwymiarowej. Myślę, że już niedługo będziemy mieli w tej kwestii mała rewolucję.

>Tylko, że rzeczywista przestrzeń jest euklidesowa. Przestrzenie nieeuklidesowe, to tylko hipoteza, a tym bardziej nieeuklidesowe czasoprzestrzenie.
ORLY? Żyjesz na przykładzie przestrzeni nieeuklidesowej (powierzchnia Ziemi), ale to tylko hipoteza?

Nieeuklidesowa czasoprzestrzeń bardzo ładnie i wbrew pozorom prosto tłumaczy wyniki doświadczeń, więc przyjmuje się, że jest to poprawny opis. I tyle.

>ORLY? Żyjesz na przykładzie przestrzeni nieeuklidesowej (powierzchnia Ziemi), ale to tylko hipoteza?

Po pierwsze powierzchnia to nie jest przestrzeń.
(Wrzeczywistości matematyczne powierzchnie nie istnieją, bo nawet elektron jest strukturą przestrzenną).

Po drugie, żyję w przestrzeni euklidesowej - mogę ci podać z tysiąc dowodów.

Po trzecie, przestrzeń nieeuklidesowa to tylko matematyczny twór.

>Po pierwsze powierzchnia to nie jest przestrzeń.
Jest. Dwuwymiarowa. Pojęcie przestrzeni jest niezależne od jej wymiaru, może dotyczyć struktur jedno-, dwu-, trój-, cztero- czy n-wymiarowych.

>(Wrzeczywistości matematyczne powierzchnie nie istnieją, bo nawet elektron jest strukturą przestrzenną).
Akurat elektrony obecnie modeluje się jako punkty...

>Po drugie, żyję w przestrzeni euklidesowej - mogę ci podać z tysiąc dowodów.
Dawaj.

>Po trzecie, przestrzeń nieeuklidesowa to tylko matematyczny twór.
Wektor to też tylko matematyczny twór, a nie widzę, żebyś protestował przeciwko "wektorowi prędkości" na przykład. Przestrzeń euklidesowa zresztą też

>>Po pierwsze powierzchnia to nie jest przestrzeń.
>Jest. Dwuwymiarowa. Pojęcie przestrzeni jest niezależne od jej wymiaru, może dotyczyć struktur jedno-, dwu-, trój-, cztero- czy n-wymiarowych.
Ech..... To są tylko ... idee, nic więcej. Pokaż mi w naszej rzeczywistości, chociaż jedną strukturę jednowymiarową, albo dwuwymiarową. Zapłacę ci milion złotych jak mi taką przyniesiesz.

>>(Wrzeczywistości matematyczne powierzchnie nie istnieją, bo nawet elektron jest strukturą przestrzenną).
>Akurat elektrony obecnie modeluje się jako punkty...
Ta....... Ciekawe jak dwa punkty mogą interferować, ze sobą. Strzeliłeś sobie w tym momencie w kolano.

>>Po drugie, żyję w przestrzeni euklidesowej - mogę ci podać z tysiąc dowodów.
>Dawaj.
Twierdzenie Pitagorasa. Podważasz?

>>Po trzecie, przestrzeń nieeuklidesowa to tylko matematyczny twór.
>Wektor to też tylko matematyczny twór, a nie widzę, żebyś protestował przeciwko "wektorowi prędkości" na przykład. Przestrzeń euklidesowa zresztą też
Nie protestuję przeciwko ideom. Wyobrażać sobie można różne rzeczy. Jednak w przyrodzie wektory nie istnieją. To tylko twory naszych mózgów. Zaprzeczysz?

>Ech..... To są tylko ... idee, nic więcej.
Jak... uwaga, uwaga... każde pojęcie matematyczne!

>>>(Wrzeczywistości matematyczne powierzchnie nie istnieją, bo nawet elektron jest strukturą przestrzenną).
>>Akurat elektrony obecnie modeluje się jako punkty...
>Ta....... Ciekawe jak dwa punkty mogą interferować, ze sobą. Strzeliłeś sobie w tym momencie w kolano.
Interferencja dotyczy fali prawdopodobieństwa, której zakres przestrzenny nie ma nic wspólnego z rozmiarem elektronu jako takiego.

>>>Po drugie, żyję w przestrzeni euklidesowej - mogę ci podać z tysiąc dowodów.
>>Dawaj.
>Twierdzenie Pitagorasa. Podważasz?
Prawdziwe w przestrzeni euklidesowej. Działające w zakresach odległości i dokładności, w jakich było sprawdzane. Nadal niczego to nie dowodzi.
Równie dobrze mógłbym Ci dowodzić, że atomy to bzdura, bo popatrz na wodę, gdzie tam jakieś granulki, panie.

>>Wektor to też tylko matematyczny twór, a nie widzę, żebyś protestował przeciwko "wektorowi prędkości" na przykład. Przestrzeń euklidesowa zresztą też
>Nie protestuję przeciwko ideom. Wyobrażać sobie można różne rzeczy. Jednak w przyrodzie wektory nie istnieją. To tylko twory naszych mózgów. Zaprzeczysz?
Zależy co rozumiesz przez "wektory istnieją w przyrodzie".

>>Ech..... To są tylko ... idee, nic więcej.Pokaż mi w naszej rzeczywistości, chociaż jedną strukturę jednowymiarową, albo dwuwymiarową. Zapłacę ci milion złotych jak mi taką przyniesiesz.
>Jak... uwaga, uwaga... każde pojęcie matematyczne!
Racja . Jednowymiarowe , czy dwuwymiarowe przestrzenie to tylko idee (podobnie jak czterowymiarowe czasoprzestrzenie) .
My natomiast żyjemy w przestrzeni trójwymiarowej, w której wszystkie obiekty są właśnie trójwymiarowe.
Nie ma innej rzeczywistości, chyba, że sobie ją wymyślisz.

>>>>(Wrzeczywistości matematyczne powierzchnie nie istnieją, bo nawet elektron jest strukturą przestrzenną).
>>>Akurat elektrony obecnie modeluje się jako punkty...
>>Ta....... Ciekawe jak dwa punkty mogą interferować, ze sobą. Strzeliłeś sobie w tym momencie w kolano.
>Interferencja dotyczy fali prawdopodobieństwa, której zakres przestrzenny nie ma nic wspólnego z rozmiarem elektronu jako takiego.
Interferencja jest rzeczywista i dotyczy fal, które również są rzeczywiste. Elektron również jest rzeczywisty i interferuje. Wniosek jest oczywisty - jest falą.
Za to interferujące "fale prawdopodobieństwa" to z jakiej to bajki?

>>>>Po drugie, żyję w przestrzeni euklidesowej - mogę ci podać z tysiąc dowodów.
>>>Dawaj.
>>Twierdzenie Pitagorasa. Podważasz?
>Prawdziwe w przestrzeni euklidesowej.
A więc, żyjemy w przestrzeni euklidesowej.

>Równie dobrze mógłbym Ci dowodzić, że atomy to bzdura, bo popatrz na wodę, gdzie tam jakieś granulki, panie.
Akurat atomy to nie żadne granulki, tylko struktury drgającej przestrzeni. Jak wszystko.

>>Nie protestuję przeciwko ideom. Wyobrażać sobie można różne rzeczy. Jednak w przyrodzie wektory nie istnieją. To tylko twory naszych mózgów. Zaprzeczysz?
>Zależy co rozumiesz przez "wektory nie istnieją w przyrodzie".
To po prostu pewna idea, pomocna przy modelowaniu świata.

>Racja . Jednowymiarowe , czy dwuwymiarowe przestrzenie to tylko idee (podobnie jak czterowymiarowe czasoprzestrzenie) .
>My natomiast żyjemy w przestrzeni trójwymiarowej, w której wszystkie obiekty są właśnie trójwymiarowe.
>Nie ma innej rzeczywistości, chyba, że sobie ją wymyślisz.
Ale zdajesz sobie sprawę, że rzeczywistość nie dostosuje się do Twojego widzimisię, nieważne jak głośno będziesz tupał? Eksperymenty pokazują, że nie masz racji. Chcesz tkwić przy swoim, proszę bardzo, ja Ci nie zabronię, ale z deczka to naiwne.

>>Interferencja dotyczy fali prawdopodobieństwa, której zakres przestrzenny nie ma nic wspólnego z rozmiarem elektronu jako takiego.
>Interferencja jest rzeczywista i dotyczy fal, które również są rzeczywiste. Elektron również jest rzeczywisty i interferuje. Wniosek jest oczywisty - jest falą.
>Za to interferujące "fale prawdopodobieństwa" to z jakiej to bajki?
Z bajki o Schrodingerze i jego kocie.

>>>>>Po drugie, żyję w przestrzeni euklidesowej - mogę ci podać z tysiąc dowodów.
>>>>Dawaj.
>>>Twierdzenie Pitagorasa. Podważasz?
>>Prawdziwe w przestrzeni euklidesowej.
>A więc, żyjemy w przestrzeni euklidesowej.
Twierdzenie Gaussa-Bonneta jest prawdziwe w przestrzeni nieeuklidesowej, a więc żyjemy w przestrzeni nieeuklidesowej.
No proszę Cię, to ma być argument?

>Akurat atomy to nie żadne granulki, tylko struktury drgającej przestrzeni. Jak wszystko.
"Panie, jaka drgająca przestrzeń, kamieniami się od małego zajmuję i nic tam nie drga."

>To po prostu pewna idea, pomocna przy modelowaniu świata.
Ano. Tak, jak przestrzenie nieeuklidesowe

>>>Interferencja dotyczy fali prawdopodobieństwa, której zakres przestrzenny nie ma nic wspólnego z rozmiarem elektronu jako takiego.
>>Interferencja jest rzeczywista i dotyczy fal, które również są rzeczywiste. Elektron również jest rzeczywisty i interferuje. Wniosek jest oczywisty - jest falą.
>>Za to interferujące "fale prawdopodobieństwa" to z jakiej to bajki?
>Z bajki o Schrodingerze i jego kocie.
Akurat Schrödinger wymyślił ten eksperyment aby pokazać absurdalność interpretacji kopenhaskiej, z którą się nie zgadzał, więc na pewno sam by go nie próbował przeprowadzić- po prostu w to nie wierzył.
Ostatnio czytałem wykład noblowski Schroedingera, jaki przedstawił na bankiecie podczas odbierania nagrody Nobla w 1933 roku. Bardzo dobrze widać w nim punkt widzenia Schrödingera na współczesną mu fizykę kwantową, i jak dominuje w nim spojrzenie od strony klasycznej teorii falowej, zamiast uciekać się do wariackich idei z prawdopodobieństwem znalezienia punktowych cząstek w danym miejscu.
Z politowaniem pokazuje, jak proste zjawiska falowe mogą w prosty sposób wyjaśniać wiele zjawisk, które z punktu widzenia punktowych cząstek wydają się paradoksalne i przeczące zdrowemu rozsądkowi.

>Czas nie jest do niczego potrzebny. Mamy tylko przestrzeń z odbywającym się w niej nieustannym ruchem fal.
Bez czasu nie masz prawa mówić o jakimkolwiek ruchu. Bo też będzie złudzeniem.

>>Czas nie jest do niczego potrzebny. Mamy tylko przestrzeń z odbywającym się w niej nieustannym ruchem fal.
>Bez czasu nie masz prawa mówić o jakimkolwiek ruchu. Bo też będzie złudzeniem.
A czym jest czas, jak nie ruchem?
Przecież mierząc czas, tak naprawdę mierzymy ruch. Oscylujący ruch Ziemi dookoła Słońca, oscylujący ruch wskazówek zegara czy oscylujacy ruch kryształu kwarcu w rezonansowym obwodzie elektrycznym.
Wszędzie mierzymy powtarzający się ruch.
Co więcej nie wiem czy wiesz, ale czas spokojnie można wyrazić w jednostkach przestrzeni. Np. 1 rok (pełny obrót Ziemi dookoła Słońca) , to np. określona odległość jaką pokonuje światło w próżni. Także czas można mierzyć w metrach. Nieźle nie?

Co więcej prędkości w takim przypadku będziemy wyrażać w metrach na metr, a więc bezjednostkowo, jako że prędkość rozchodzenia się w niej fal (zaburzeń) jest pierwotna cechą przestrzeni i możemy przyjąć, że wynosi 1.

Każda inna prędkość pojawiająca sie w przestrzeni to tylko ukształtowana w określony sposób modulacja pierwotnych fal rozchodząca się w przestrzeni z ułamkiem prędkości bazowego zaburzenia, czyli np. 0.000000001.

Wszystko jest kwestią pewnych założeń i pewnych zaszłości historycznych. Jednak wygląda na to, że rzeczywistość to tylko przestrzeń z rozchodzącymi się w niej zaburzeniami, a czas to pojęcie strikte ludzkie, naturalne dla nas ze wzgledu na sposób działania mózgu.

Oczywiście, to tylko moje zdanie. Nie neguję całkiem TW Einsteina bo zdaję sobie sprawę, że ta teoria działa - jednak uważam, że 100 lat temu fizyka poszła na skróty, dlatego to tej pory nie możemy pogodzić, ze sobą OTW i kwantówki, bo przyjęte założenia są złe.
Żyjemy w trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej, a teoria falowej struktury materii fajnie łączy i teorię względności i procesy zachodzące na poziomie atomów. Pożyjemy, zobaczymy co z tego wyniknie.

>2. Jeśli w układzie U meteory uderzyły w końce obu rakiet, w U' musi być tak samo. Jako że końce obu rakiet nie mają szansy pokryć się równocześnie (bo rakiety są różnej długości), meteory też nie mogą uderzyć równocześnie (czego, zdaje się, autorzy się nawet doliczyli).

Jeżeli będziesz analizował takie problemy tylko przy pomocy wyobraźni to trudno ocenić, czy to co otrzymasz będzie wiarygodne. Musisz sobie to zapisać matematycznie.
Na podstawie założenia (773) wykazaliśmy zależność (778). Czyli jeżeli obserwator O znajduje się pośrodku zdarzeń i obserwator O' przelatuje akurat obok niego wtedy, gdy uderzają meteory, to obserwator O' także znajduje się pośrodku zdarzeń. Nie ma tutaj żadnego znaczenia to, czy jego rakieta jest dla obserwatora O skrócona czy nie.

Nie zakładaliśmy nigdzie, że meteory uderzyły w końce rakiet.

Skąd wniosek, że meteory nie mogą uderzyć jednocześnie, np. dla obserwatora O?

>3. Autorzy twierdzą, że sytuacja jest symetryczna. Czyżby?...

Sytuacja jest symetryczna w STW, z powodu założenia, na którym ta teoria się opiera, czyli wszystkie układy są równoważne.

Wszystko co twierdzimy w książce jest wyprowadzone matematycznie. Nie opieraj się na intuicji, tylko intuicję na matematyce.

>Jeżeli będziesz analizował takie problemy tylko przy pomocy wyobraźni to trudno ocenić, czy to co otrzymasz będzie wiarygodne. Musisz sobie to zapisać matematycznie.
Jeżeli oczekujesz, że nie znam matematyki i ucieknę, to się przeliczyłeś

>Na podstawie założenia (773) wykazaliśmy zależność (778). Czyli jeżeli obserwator O znajduje się pośrodku zdarzeń i obserwator O' przelatuje akurat obok niego wtedy, gdy uderzają meteory, to obserwator O' także znajduje się pośrodku zdarzeń.
Zgadza się. xO = (xA+xB)/2 i x'O' = (x'A + x'B)/2. Wszystko spoko.

Tyle tylko, że...
t'A = gamma*(t - vxA/c2)
t'B = gamma*(t - vxB/c2)
No jak w mordę strzelił nierówne.

Dalej! Załóżmy, że meteory przy uderzeniu wywołały błysk. Fotony z błysków spotykają się w xO w czasie t + (xO - xA)/c = t + (xB - xO)/c = t + (xB - xA)/2c.

Zdarzenie spotkania się błysków będzie miało więc w układzie O' współrzędne:
x' = gamma*(xO - v(t + (xB - xA)/2c))
t' = gamma*(t + (xB - xA)/2c - vxO/c2)

Ponieważ mamy:
x'O' = gamma*(xO - vt)
to:
x' = x'O' - gamma*v*(xB-xA)/2c < x'O'

Czyli, magia, obserwator O' jest pośrodku zdarzeń, ale jakoś błyski mu się spotykają nie pośrodku, tylko obok. To chyba znaczy, że jeden musiał być wysłany wcześniej niż drugi

Jak się nie obracać, dupa z tyłu. A postulowaną symetrię sytuacji należałoby uzasadnić czymś więcej niż "tak jest, bo układy są równoważne". Nie to znaczy tutaj słówko "równoważne".

@Ebvalaim
>t'A = gamma*(t - vxA/c2)
>t'B = gamma*(t - vxB/c2)
>No jak w mordę strzelił nierówne.

Zgadza się, te czasy są nierówne. Ale to nie są czasy zdarzeń, jak błędnie uważają relatywiści, tylko położeń współrzędnych. Wyjaśniamy to także w materiale wideo dostępnym w zakładce <<Opinie>> na stronie www.ste.com.pl

>Jak się nie obracać, dupa z tyłu...
Zgadzam się i czekam na opinie po zapoznaniu się z materiałem wideo.

> Na stronie www.ste.com.pl umieściliśmy duże fragmenty naszej książki Szczególna Teoria Eteru.

Autorzy zdają się być nieświadomi, że wyważają otwarte drzwi. Od co najmniej pół wieku jest wiadome, że dowolność cechowania jednoczesności pozwala na pewną dowolność wyboru relatywistycznych transformacji pomiędzy układami inercjalnymi. Jest to opisane przystępnie (choć po angielsku) w Wikipedii. Opis ten jest poparty bogatą listą prac źródłowych, które choćby częściowo powinny być cytowane w Szczególnej Teorii Eteru (STE).

Książka STE niewątpliwie zawiera błędy, choćby ten wskazany przez Ebvalaima. Niemniej zasadnicza idea STE, że z transformacji Lorentza można usunąć składnik synchronizacji vx/c², jest poprawna. Usunięcie to jest równoważne przyjęciu parametru synchronizacji e₁ = 0 (patrz arxiv.org/pdf/gr-qc/0409105v2.pdf ). Nie sprawdziłem, czy wszystkie wzory w książce STE są zgodne z takim wyborem parametru synchronizacji, bo jest to zadaniem autorów. Tak czy owak sytuacja jest jasna: jeśli teoria STE konsekwentnie trzyma się wyboru e₁ = 0, to nie mówi nic nowego, a jeśli nie, to jest błędna.

Choć takie podsumowanie nie wróży teorii STE entuzjastycznego przyjęcia wśród specjalistów, to warto jeszcze zrozumieć przyczynę wyboru ortodoksyjnej Szczególnej Teorii Względności (STW) mówiącego, że jednoczesność odległych przestrzennie zdarzeń jest względna, skoro wybór ten nie jest konieczny. Dlaczego upierać się, że gdy spacerując obrócimy się na pięcie, to tym zwrotem zmienimy wiek odległych galaktyk o wiele lat? Dlaczego przeczyć zdrowemu rozsądkowi? Dlaczego STW a nie STE?

Dla specjalistów odpowiedź jest oczywista: STW odsłania nam piękno czterowymiarowych obiektów, czterowektorów. W STW czterowektory są proste i symetryczne, natomiast w STE są one brzydkie i koślawe. Opis zaawansowanych teorii, takich jak ogólnej teorii względności czy elektrodynamiki kwantowej, byłby mozolnym i niewdzięcznym zadaniem z użyciem STE.

> Nadchodzi koniec relatywistyki.

Aby tak się stało, ani słowa ani nawet wzory nie wystarczą. Potrzebne jest wykonanie doświadczenia wykazującego istnienie eteru lub choćby absolutnego spoczynku.

@Fizyk
>Autorzy zdają się być nieświadomi, że wyważają otwarte drzwi...

5 etapów żałoby po STW

1. ZAPRZECZENIE - Nie, to nie może być prawda. To na pewno jakaś pomyłka. STW jest wieczna.
2. GNIEW - Jak oni mogą krytykować teorię Einsteina. To zarozumialcy.
3. TARGOWANIE - Ta STE wcale nie jest nowa. To już było. Właściwie, to można tworzyć bardzo różne modele tego samego.
4. DEPRESJA - To wszystko nie ma najmniejszego sensu. Czyżbym wierzył w tą błędną STW? Czyżby można było mną tak manipulować? Jakim ja jestem naukowcem?
5. AKCEPTACJA - Trzeba się pogodzić z losem. Niech nauka się rozwija dla wspólnego dobra.

Na którym etapie żałoby jesteś Ty?

> 5 etapów żałoby po STW...

Dziękuję za szybkie wyjaśnienie z kim rozmawiam.

Jest mi bardzo przykro, jeżeli mój post był obraźliwy. Pięć etapów żałoby wydawało mi się bardzo zabawnym żartem. Winne jest moje poczucie humoru.

@Fizyk
>Od co najmniej pół wieku jest wiadome, że dowolność cechowania jednoczesności pozwala na pewną dowolność wyboru relatywistycznych transformacji pomiędzy układami inercjalnymi. Jest to opisane przystępnie (choć po angielsku) w Wikipedii.

Nasza teoria to coś zupełnie innego. W podanej poniżej przez Ciebie pracy podobnie jak w cytowanych tam innych pracach pokazano w jaki sposób można rozsynchronizować zegary w układach inercjalnych, aby transformacja czasu pomiędzy układami nie zawierała czynnika zależnego od położenia. Wtedy transformacja Lorentza przekształca się do innej postaci, przypadkowo takiej jak nasza transformacja. Autorzy tych opracowań przez cały czas obracają się w ramach STW. Nie widzą uniwersalnego układu odniesienia (eteru), nie widzą tego, że ta ich nowa transformacja nie może być składana, itp. Tą swoją operację rozumieją jaki rozsynchronizowane zegarów. Tamci autorzy modyfikowali jedynie zapis STW.
Myśmy wyprowadzili całą nową kinematykę ciał i kilka modeli dynamiki. Pokazaliśmy, że możliwe jest konstruowanie różnych dynamik. Wyprowadziliśmy liczne wzory naszej NOWEJ teorii, np. na sumowanie prędkości, zależności pomiędzy prędkościami względnymi i bezwzględnymi, itp. Naszą teorię oparliśmy na pełnej analizie eksperymentu M-M. Tymczasem STW jest oparta na założeniu, że prędkość światła jest stała (co nie wynika z eksperymentów) albo inne jej wyprowadzenia opiera się na niepełnej analizie eksperymentu M-M w której przyjęto kilka błędnych założeń.

>Opis ten jest poparty bogatą listą prac źródłowych, które choćby częściowo powinny być cytowane w Szczególnej Teorii Eteru (STE).

Nie powinny być cytowane z trzech powodów:
1. Prace te dotyczą innego zagadnienia, czyli rozsynchronizowania zegarów w ramach teorii STW, i nie dotyczą wyprowadzania innej teorii fizycznej.
2. Cytowaliśmy tylko prace, które znamy i które wykorzystywaliśmy w naszych wyprowadzeniach, gdyż naszym celem nie było wykonanie przeglądu dotychczasowych publikacji, tylko wyprowadzenie nowej teorii. Każdy kto chce może sobie wykonać przegląd różnych publikacji, nas to nie interesuje.
3. Nie znaliśmy tych publikacji, gdyż ne zajmujemy się w swojej naukowej pracy relatywistyką tylko zastosowaniami matematyki. Znamy wiele naukowych prac z matematyki i inżynierii, które nie mają związku z relatywistyką, a tych z relatywistyki nie znamy. Gdybyśmy wczytywali się w publikacje z relatywistyki, to błędnie ukierunkowani przez te prace niczego byśmy nie zrobili. Dzięki świeżym umysłom mogliśmy wykonać niezależne rozumowane nie zawierające błędów STW.

>Książka STE niewątpliwie zawiera błędy, choćby ten wskazany przez Ebvalaima.

Wskazany temat nie jest błędem. STW jest wewnętrznie sprzeczna. Najlepszym przykładem, który pokazujemy jest paradoks Dopplera. Tam nie da się filozofować i trzeba konkretnie liczyć.
W przypadku który poruszasz, paradoksu jednoczesności zdarzeń, wszelkie wątpliwości może rozwiać następujące uściślenie. W miejscach, w którym znajdują się obserwatorzy należy umieścić środki ich układów odniesienia. Gdy przelatują oni obok siebie następuje synchronizacja ich zegarów. Ta sama która jest standardowo wykonywana w STW. W takiej sytuacji nie ma już wątpliwości, że ich sytuacja jest całkowicie symetryczna. Wyciągają oni jednak inne wnioski na temat tych samych zdarzeń.

W STW jest wiele sprzeczności. Także klasyczny paradoks bliźniąt został błędnie wyjaśniony. Gdy jeden z bliźniaków zmienia układ inercjalny, wtedy wszystkie zegary w całym kosmosie, z wyjątkiem jego własnego zegara, muszą zostać przestawione, aby można było zrekompensować wewnętrzną sprzeczność STW. Przestawianie zegarów w całym kosmosie tylko dlatego, że ktoś wykonuje przyspieszenie jest pozornym załataniem wewnętrznych sprzeczności STW. Nie ma zresztą w transformacjach Lorentza takiej informacji, która by usprawiedliwiała przestawianie innych zegarów tylko z powodu własnych przyśpieszeń.

> W podanej poniżej przez Ciebie pracy podobnie jak w cytowanych tam innych pracach pokazano w jaki sposób można rozsynchronizować zegary w układach inercjalnych, aby transformacja czasu pomiędzy układami nie zawierała czynnika zależnego od położenia. Wtedy transformacja Lorentza przekształca się do innej postaci, przypadkowo takiej jak nasza transformacja.

To nie jest przypadek.

@Fizyk
>Niemniej zasadnicza idea STE, że z transformacji Lorentza można usunąć składnik synchronizacji vx/c², jest poprawna.

My nie usuwaliśmy żadnego składnika w transformacji Lorentza. Na podstawie pełnej analizy eksperymentu M-M wyprowadzamy transformacje braci szostków Następnie później wykazujemy, że transformacje Lorentza mają inne znaczenie niż się im przypisuje.

>Usunięcie to jest równoważne przyjęciu parametru synchronizacji e₁ = 0 (patrz arxiv.org/pdf/gr-qc/0409105v2.pdf ). Nie sprawdziłem, czy wszystkie wzory w książce STE są zgodne z takim wyborem parametru synchronizacji, bo jest to zadaniem autorów. Tak czy owak sytuacja jest jasna: jeśli teoria STE konsekwentnie trzyma się wyboru e₁ = 0, to nie mówi nic nowego, a jeśli nie, to jest błędna.

Nie podzielam tego poglądu. Musiałbym zobaczyć formalną analizę.
Nie uważam także, że naszym zadaniem jest coś wykazać. Wykazaliśmy wystarczająco dużo. Pokazaliśmy, że można inaczej wyjaśnić eksperyment M-M. Nikomu się to dotychczas nawet nie śniło Zajmujemy się naszą teorią, ale w innym zakresie.

>Choć takie podsumowanie nie wróży teorii STE entuzjastycznego przyjęcia wśród specjalistów, to warto jeszcze zrozumieć przyczynę wyboru ortodoksyjnej Szczególnej Teorii Względności (STW) mówiącego, że jednoczesność odległych przestrzennie zdarzeń jest względna, skoro wybór ten nie jest konieczny. Dlaczego upierać się, że gdy spacerując obrócimy się na pięcie, to tym zwrotem zmienimy wiek odległych galaktyk o wiele lat? Dlaczego przeczyć zdrowemu rozsądkowi? Dlaczego STW a nie STE?

Z tą uwagą się całkowicie zgadzam. O tym przestawianiu zegarów w STW napisałem wyżej, gdy wspominałem o paradoksie bliźniąt. To przestawianie zegarów w STW jest konieczne, aby skompensować błędną interpretację transformacji Lorentza.

>Dla specjalistów odpowiedź jest oczywista: STW odsłania nam piękno czterowymiarowych obiektów, czterowektorów. W STW czterowektory są proste i symetryczne, natomiast w STE są one brzydkie i koślawe. Opis zaawansowanych teorii, takich jak ogólnej teorii względności czy elektrodynamiki kwantowej, byłby mozolnym i niewdzięcznym zadaniem z użyciem STE.

To sprawa gustu. Dla inżyniera STW jest brzydka, a STE jest piękna
Nie widzę problemu z OTW, gdyż jest teorią błędną. Wszechświat się nie rozszerza, nie ma czarnych dziur ani ciemnej energii. Poczerwienienie wynika z innych efektów niż odległość tych obiektów. Zresztą ciemnej materii także nie ma. To jednak bezpośrednio nie dotyczy naszej teorii. Dlatego tych tematów nie ruszamy.

>> Nadchodzi koniec relatywistyki.
>Aby tak się stało, ani słowa ani nawet wzory nie wystarczą. Potrzebne jest wykonanie doświadczenia wykazującego istnienie eteru lub choćby absolutnego spoczynku.

STW oraz OTW są oparte tylko na słowach. Nie mają żadnego zastosowania. Niedokładnie i pozornie tłumaczą niektóre efekty fizyczne, które można wytłumaczyć znacznie dokładniej przy pomocy mechaniki Newtona (np. ruch peryhelium Merkurego czy prędkość gwiazd w galaktykach). Szczególna Teoria Eteru powstała jako metodyczne wyjaśnienie eksperymentu M-M dlatego jest w tej chwili jedyną poważną teoria, która tłumaczy eksperymenty z prędkością światła. Wybór jest prosty

Ale oczywiście odpowiedni eksperyment będzie pięknym uzupełnieniem STE. Przygotowujemy taki eksperyment, ale nie mamy finansowania, które jest tylko dla "swoich". Dlatego trochę to potrwa i będą to badania skromne. Obawiam się jednak, że dla niektórych obrońców starej nauki nawet eksperyment nie wystarczy. Rosjanie publikowali już informacje o wykryciu braku symetrii przestrzeni w pomiarach z satelitów, ale jakoś się zachodnia nauka tym nie interesuje

> Nie widzę problemu z OTW, gdyż jest teorią błędną. Wszechświat się nie rozszerza, nie ma czarnych dziur ani ciemnej energii. Poczerwienienie wynika z innych efektów niż odległość tych obiektów. Zresztą ciemnej materii także nie ma.

Pozostawię to bez komentarza.

@Fizyk
>Pozostawię to bez komentarza.

Szkoda, gdyż nie należy bezwarunkowo przywiązywać się do żadnych teorii.

O tym ile kłamstwa jest w światowej fizyce dobrze informuje film
Ukrywane wyniki badań astronomów - niezwykła prawda o kosmosie
www.youtube.com/watch?v=GdlOmUiq3OM

Jak widać jest angażowane bardzo dużo wysiłku, aby bronić błędnych teorii Einsteina

>Nadchodzi koniec relatywistyki.
>Na stronie www.ste.com.pl umieściliśmy duże fragmenty naszej książki Szczególna Teoria Eteru (j. polski oraz j. angielski).

>Zachęcam do zapoznania się z tą nową teorią.

Teoria Einsteina potwierdzona.

www.wprost(*)na-Fale-grawitacyjne-istnieja/

>>Nadchodzi koniec relatywistyki.
>>Na stronie www.ste.com.pl umieściliśmy duże fragmenty naszej książki Szczególna Teoria Eteru (j. polski oraz j. angielski).
>>Zachęcam do zapoznania się z tą nową teorią.
>Teoria Einsteina potwierdzona.
>www.wprost(*)na-Fale-grawitacyjne-istnieja/
>
>
To chyba koniec tej farsy

@Mano
@androo
>>Teoria Einsteina potwierdzona.
>>www.wprost(*)na-Fale-grawitacyjne-istnieja/
>>
>>
>To chyba koniec tej farsy

Faktycznie, niczego na przykładzie STE żeście się nie nauczyli.
Jeżeli nie jesteście w stanie sami analizować wyprowadzenia teorii, wtedy jedyne co możecie zrobić, to wierzyć albo nie w autorytety. Trudno, ale z taką ułomnością można żyć. Wy wybieracie wiarę w obowiązujący powszechnie autorytet, dlatego nasza teoria nie jest adresowana do Was. Możecie sobie wierzyć w co chcecie.

Swoją teorię adresujemy do ludzi, którzy znają się na matematyce i szukają prawidłowej interpretacji eksperymentów ze światłem. Nasza teoria zamyka okres relatywistyki i wyjaśnia na czym polegają błędy STW Einsteina.

Informacja o wykryciu fal grawitacyjnych niczego nie rozstrzyga, gdyż istnienie eteru nie stoi w sprzeczności z grawitacją ani z tym, że rozchodzi się z prędkością światła. Fale grawitacyjne nie dowodzą także prawdziwości OTW, gdyż są możliwe inne teorie grawitacji zgodne z obserwacją fal grawitacyjnych. Jedna z takich teorii, czyli Ogólna Teoria Eteru jest kolejnym etapem naszych badań.

>@Mano
>@androo
>>>Teoria Einsteina potwierdzona.
>>>www.wprost(*)na-Fale-grawitacyjne-istnieja/
>>>
>>>
>>To chyba koniec tej farsy
>Faktycznie, niczego na przykładzie STE żeście się nie nauczyli.
>Jeżeli nie jesteście w stanie sami analizować wyprowadzenia teorii, wtedy jedyne co możecie zrobić, to wierzyć albo nie w autorytety. Trudno, ale z taką ułomnością można żyć. Wy wybieracie wiarę w obowiązujący powszechnie autorytet, dlatego nasza teoria nie jest adresowana do Was. Możecie sobie wierzyć w co chcecie.
>Swoją teorię adresujemy do ludzi, którzy znają się na matematyce i szukają prawidłowej interpretacji eksperymentów ze światłem. Nasza teoria zamyka okres relatywistyki i wyjaśnia na czym polegają błędy STW Einsteina.
>Informacja o wykryciu fal grawitacyjnych niczego nie rozstrzyga, gdyż istnienie eteru nie stoi w sprzeczności z grawitacją ani z tym, że rozchodzi się z prędkością światła. Fale grawitacyjne nie dowodzą także prawdziwości OTW, gdyż są możliwe inne teorie grawitacji zgodne z obserwacją fal grawitacyjnych. Jedna z takich teorii, czyli Ogólna Teoria Eteru jest kolejnym etapem naszych badań.

Czytelnik 'szostek' oddał na Ciebie głos negatywny
głosując na Forum na wypowiedź 'Teoria Einsteina potwierdzona. '
Adres wypowiedzi: www.racjonalista.pl/forum.php/s,687033#w697241

Profil czytelnika: www.racjonalista.pl/index.php/s,47/k,85869

Minus za przekazanie aktualnej wiadomości?

No to gratuluję przekonania o własnej racji!

>Minus za przekazanie aktualnej wiadomości?
>No to gratuluję przekonania o własnej racji!
>

Wybacz, ale to nie wyglądało jak przekazanie wiadomości, tylko wyrażeni negatywnej opinii o STE i poparcie jej wiadomością, która ma niby potwierdzać OTW. Jeżeli się da to usunę ten minus

>>Minus za przekazanie aktualnej wiadomości?
>>No to gratuluję przekonania o własnej racji!
>>
>Wybacz, ale to nie wyglądało jak przekazanie wiadomości, tylko wyrażeni negatywnej opinii o STE i poparcie jej wiadomością, która ma niby potwierdzać OTW. Jeżeli się da to usunę ten minus

Kiedy będą te eksperymenty potwierdzającą Waszą, cudowną jedyną teorie?

Relatywistyka ma się dobrze, i nic na razie jej nie grozi.

>Pozdrawiam wszystkich pasjonatów nauki, a fizyki w szczególności
>Upubliczniona została nowa teoria fizyczna, którą nazwaliśmy Szczególną Teorią Eteru. Teoria
>ta zajmuje się tymi zagadnieniami, którymi zajmuje się także Szczególna Teoria Względności. W ramach
>nowej teorii, którą opublikowaliśmy w książce Szczególna Teoria Eteru, wyprowadzamy nową
>kinematykę oraz dynamikę ciał. Pokazujemy także, czym jest tak naprawdę Szczególna Teoria
>Względności oraz dlaczego jest teorią błędną.

Wyrazy uznania, za napisanie książki w której mierzycie się Panowie z jakże kontrowersyjną, acz jakoś tam działającą Teorią Względności Einsteina. (Teoria Ptolemeusza też swietnie działała i miała się dobrze swego czasu ).

Ponieważ jestem otwarty na wiedzę i nie jestem przedstawicielem zabetonowanego środowiska współczesnych fizyków odpornych na przyswajanie czegokolwiek poza ich religią, chętnie kupię książkę, zapoznam się z przedstawionymi argumentami, a następnie odniosę się do niej.

Pozdrawiam Panów i życzę wytrwałości.

@ uxbridge
Nasza książka składa się z dwóch elementów. Pierwszy z nich, znacznie ważniejszy, to wyprowadzenie nowej teorii kinematyki i dynamiki ciał - Szczególnej Teorii Eteru. Zrobiliśmy to na podstawie innego wyjaśnienia wyników eksperymentu Michelsona-Morleya. Teoria jest nowatorska, spójna oraz nie znamy żadnego eksperymentu, z którym nasza teoria byłaby sprzeczna. Przy okazji wyjaśnia ona obserwacje rosyjskich fizyków na temat braku symetrii w przestrzeni kosmicznej.

Drugi element książki, to krytyka Szczególnej Teorii Względności. Ta część jest dla nas mniej istotna. Która teoria jest słuszna, można rozstrzygnąć tylko na drodze eksperymentalnej. W książce proponujemy takie eksperymenty. Być może te rosyjskie badania są wystarczające, ale będziemy je dopiero analizowali.

@ uxbridge skąd wiesz, że nie można wykryć ruchu bezwzględnego? Zajrzałeś do książki, którą podałem na stronie www.ste.com.pl, ale tylko do jednego fragmentu i już wyrobiłeś sobie zdanie na temat całości. Dlaczego podchodzisz do tego tematu emocjonalnie i wrogo?

>@ uxbridge skąd wiesz, że nie można wykryć ruchu bezwzględnego? Zajrzałeś do książki, którą podałem na stronie www.ste.com.pl, ale tylko do jednego fragmentu i już wyrobiłeś sobie zdanie na temat całości. Dlaczego podchodzisz do tego tematu emocjonalnie i wrogo?
Ja tam się szczególnie nie dziwię. Człowiekowi, który rozumie TW, bardzo ciężko spodziewać się po publikacjach ją obalających czegoś więcej, niż demonstracji jej niezrozumienia przez autora. Kiedy pierwszy napotkany fragment pokazuje, że znowu ma się do czynienia z dokładnie takim przypadkiem, zwyczajnie szkoda czasu na dalsze wgłębianie się, jeśli ma się coś produktywnego do zrobienia.

Świat jest pełen ludzi, którym wydaje się, że obalili TW (czy to szczególną, czy ogólną), ale jakoś nikomu jeszcze się nie udało tego naprawdę zrobić. Kiedy widziało się to już wielokrotnie, każda kolejna taka publikacja wywołuje w najlepszym wypadku uśmiech politowania, a w najgorszym frustrację.

>(...)Kiedy pierwszy napotkany fragment pokazuje, że znowu ma się do czynienia z dokładnie takim przypadkiem, zwyczajnie szkoda czasu na dalsze wgłębianie się, jeśli ma się coś produktywnego do zrobienia.

Tak jest. A pierwszym fragmentem który w całej okazałości pokazał mi bezsens tej publikacji jest przedmowa, w której Autorzy stwierdzają, iż obydwa postulaty Einsteina są błędne.

Reszta nie będzie odpowiedzią dla Ciebie, bo nie muszę Ci tego tłumaczyć.
Drodzy Autorzy - postulaty te są równoważne STW. STW ich nie dowodzi, ona z nich JEDNOZNACZNIE wynika. Jeśli te postulaty są błędne, to można sobie dać spokój z jakimkolwiek analizowaniem STW bo ona jest błędna z założenia. Mówienie, że postulaty są błędne a następnie żmudne dowodzenie, że STW jest nieprawdziwa, jest marnowaniem papieru i świadczy o totalnej ignorancji.

A prawdziwość postulatów wynika z doświadczenia i tylko doświadczenie może je obalić. I nie, nie wystarczy doświadczenia "zaproponować". Proponowanie doświadczeń ma sens, gdy się chce ujawnić jakieś nowe zjawiska wynikające z sensownej teorii. Chcąc obalić dobrze potwierdzone wyniki, trzeba doświadczenie obalające przeprowadzić. I to przeprowadzić niezwykle starannie. Dopiero wtedy można coś na ten temat pisać. Tak działają naukowe standardy. Jeśli ktoś się im nie chce podporządkować, niech nie płacze, że ląduje na śmietniku nauki.

>Tak jest. A pierwszym fragmentem który w całej okazałości pokazał mi bezsens tej publikacji jest przedmowa, w której Autorzy stwierdzają, iż obydwa postulaty Einsteina są błędne.

Założenia przyjęte przez Einsteina w STW są błędne. Obydwa są błędne. Wykazaliśmy to w książce.

>Drodzy Autorzy - postulaty te są równoważne STW. STW ich nie dowodzi, ona z nich JEDNOZNACZNIE wynika. Jeśli te postulaty są błędne, to można sobie dać spokój z jakimkolwiek analizowaniem STW bo ona jest błędna z założenia. Mówienie, że postulaty są błędne a następnie żmudne dowodzenie, że STW jest nieprawdziwa, jest marnowaniem papieru i świadczy o totalnej ignorancji.

Co z tego, że te dwa postulaty, na których oparta jest STW są równoważne? Po co o tym napisałeś? Jak to się ma do mojej książki?

Po co napisałeś, że STW nie dowodzi tych postulatów? Jak to się ma do Szczególnej Teorii Eteru i do mojej książki?

Na czym opierasz przekonanie, że nie należy analizować STW jeżeli wiadomo, że jest oparta na błędnych postulatach? Wybacz, ale błędnie rozumujesz. We wstępie mojej książki omówione są krótko niektóre elementy jej zawartości. Potem w książce wykazane jest, że STW jest teorią błędną. Stąd właśnie wiadomo, że założone postulaty są błędne. Właśnie to zostało wspomniane we wstępie. Jaki masz z tym problem?

>A prawdziwość postulatów wynika z doświadczenia i tylko doświadczenie może je obalić. I nie, nie wystarczy doświadczenia "zaproponować". <bełkot>

Dlaczego zabraniasz mi zaproponować doświadczenia, które mają zmienić fizykę?

Czy jesteś w stanie odnieść się do jakichś konkretnych elementów naszej nowej teorii?
Nie będę więcej odpisywał na Twoje posty z takimi głupotami.

>(...)Potem w książce wykazane jest, że STW jest teorią błędną. Stąd właśnie wiadomo, że założone postulaty są błędne. Właśnie to zostało wspomniane we wstępie. Jaki masz z tym problem?
Ale już zostało tu pokazane, że jeden z tych "dowodów" jest nieprawdziwy i wynika z niezrozumienia teorii. Więc ani nie wykazaliście błędności STW ani tym bardziej błędności postulatów.

>Dlaczego zabraniasz mi zaproponować doświadczenia, które mają zmienić fizykę?
Nie zabraniam. Nie radziłbym, ale teraz już za późno. W ten sposób bowiem, zaproponowaliście infantylny eksperyment z wirującym cylindrem, którego się nie da przeprowadzić. Cylinder o śr 2m obracający się z prędkością 12000 rpm!? Gratuluję. Zadaliście sobie choć trud policzenia jaka byłaby prędkość obwodowa? Pomogę - 9 tys. km/h. Przyśpieszenie odśrodkowe na obwodzie policzcie sami. Zresztą cały ten "eksperyment" jest do kitu z licznych innych powodów. Z takim podejściem to można najwyżej gacie zmienić a nie fizykę.

>Nie będę więcej odpisywał na Twoje posty z takimi głupotami.
I bardzo słusznie zrobi. Bo z każdą odpowiedzią kompromituje się coraz bardziej. Z takimi brakami w podstawowej wiedzy z fizyki i ignorancją w dziedzinie którą się analizuje lepiej siedzieć cicho.

Dziękuje wszystkim, którzy zabrali głos w temacie Szczególnej Teorii Eteru.

Wkrótce udostępnimy materiał wideo, w którym wyjaśnimy wiele zagadnień związanych z naszą teorią oraz odpowiemy na Wasze wątpliwości.

Zainteresowanym osobom proponujemy, aby zapoznały się z zależnościami nr (377) oraz (378). Znajdują się one we fragmentach książki udostępnionych na stronie www.ste.com.pl

Zależności te wyprowadziliśmy przy założeniu, że obowiązują wyniki eksperymentu Michelsona-Morleya. Wzory te nie są więc sprzeczne z tym eksperymentem. Wyrażają one prędkość światła widzianą przez ruchomego obserwatora, ruchomego względem uniwersalnego układu odniesienia (eteru). Jak widać prędkość światła zależy od kierunku oraz od prędkości obserwatora (rysunek 24).

W doświadczeniu M-M oraz w laboratoryjnych pomiarach prędkości światła, światło zawsze pokonuje drogę po trajektorii zamkniętej czyli wraca do punku wyjścia. Najczęściej światło przebiega do lustra i po odbiciu wraca po tej samej drodze do urządzenia pomiarowego. W związku z tym zawsze mierzono jedynie średnią prędkość światła na drodze w jedną i drugą stronę, a nie prędkość w jedną stronę, czyli prędkość chwilową.

Pomimo tego, że prędkość światła jest różna w różnych kierunkach, nie dojdzie do zmian prążków interferencyjnych w doświadczeniu M-M. Jest tak dlatego, że różnice prędkości światła, w jedną stronę i w drugą stronę, kompensują się w taki sposób, że średnia prędkość światła przepływającego wzdłuż ramienia interferometru zawsze jest stała i nie zależy od kierunku ani od prędkości obserwatora.

Zostało to pokazane w (379)-(380). Ilustracją do tego rachunku jest rysunek 25.

Podsumowując, gdy obrócimy ramię interferometru, to prędkość światła w jedną stronę wzrośnie, a w druga zmaleje. Te zmiany prędkości są takie, że łączny czas przepływu światła w jedną i drugą stronę jest zawsze taki sam! Taka sama jest więc średnia prędkość.

To jest jeden z ważniejszych wyników, który uzyskaliśmy. Pokazaliśmy, że z eksperymentu M-M nie wynika wcale, że prędkość światła jest stała dla każdego obserwatora. Przyjmując założenie o stałej prędkości światła Einstein popełnił błąd. Nie wykonał porządnej analizy eksperymentu M-M i przyjął najprostsze założenie o absolutnej stałości prędkości światła, które doprowadziło do powstania błędnej Szczególnej Teorii Względności.

>To jest jeden z ważniejszych wyników, który uzyskaliśmy. Pokazaliśmy, że z eksperymentu M-M nie wynika wcale, że prędkość światła jest stała dla każdego obserwatora. Przyjmując założenie o stałej prędkości światła Einstein popełnił błąd. Nie wykonał porządnej analizy eksperymentu M-M i przyjął najprostsze założenie o absolutnej stałości prędkości światła, które doprowadziło do powstania błędnej Szczególnej Teorii Względności.
>
Nie trzeba przyjmować założenia o stałości prędkości światła, aby otrzymać STW. Dziękuję, dobranoc.

>Nie trzeba przyjmować założenia o stałości prędkości światła, aby otrzymać STW. Dziękuję, dobranoc.

@Ebvalaim, czy możesz wyrazić się bardziej precyzyjnie?

>>Nie trzeba przyjmować założenia o stałości prędkości światła, aby otrzymać STW. Dziękuję, dobranoc.
>@Ebvalaim, czy możesz wyrazić się bardziej precyzyjnie?
Pozwolę sobie przytoczyć dwa swoje posty:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,542874#w544063
www.racjonalista.pl/forum.php/s,687033#w688627

Na naszej stronie www.ste.com.pl w zakładce ' Opinie' jest już dostępna pierwsza część materiału wideo, w którym omawiamy zagadnienia związane ze Szczególną Teorią Eteru.

>Na naszej stronie www.ste.com.pl w zakładce ' Opinie' jest już dostępna pierwsza część materiału wideo, w którym omawiamy zagadnienia związane ze Szczególną Teorią Eteru.
>
Mam wrażenie, że nie rozumiecie jaka była idea eksperymentu Michelsona.

Michelson chciał wykazać istnienie eteru i obliczyć prędkość "wiatr eteru" wykorzystując FAKT, że w przypadku istnienia eteru - ŚREDNIA PRĘDKOŚĆ swiatła (w obu kierunkach) JEST RÓŻNA w kierunku prostopadłym i równoległym do kierunku "wiatru eteru".
Łatwo to policzyć i była to główna idea Michelsona w trakcie obmyślania eksperymentu. Miechelson tłumaczył eksperyment jako analogię do wyścigu między dwoma pływakami w rwącej rzece lub wyścigu samolotów w czasie silnej wichury.

Także te wasze "autorskie" wzory na prędkość światła w ramionach interferometru - nie wiem skąd się wzięły (nie idzie dojść, gdyż publikacja jest pocięta) ale z pewnością są wynikiem błędów w rozumowaniu.

Z tego waszego wzoru (377) wynika, że w układzie związanym z interferometrem - prędkość swiała w ramieniu prostopadłym do kierunku ruchu interferometru - wynosi c. Już na pierwszy rzut oka widać, że jest to błąd, gdyż w takim przypadku - w układzie odniesienia związanym z eterem - prędkość swiatła musiałaby być większa niż c.

@scooby14444
Moglibyśmy sobie fajnie podyskutować o fizyce, a Ty zaczynasz od ataku i to w dodatku opierając się jedynie na domysłach, których porządnie nie zweryfikowałeś.

>Mam wrażenie, że nie rozumiecie jaka była idea eksperymentu Michelsona.
No cóż, ja mam inne wrażenia.

>Łatwo to policzyć i była to główna idea Michelsona w trakcie obmyślania eksperymentu.
Michelson przewidywał wyniki swojego eksperymentu na podstawie mechaniki klasycznej i te przewidywania się nie sprawdziły. Natomiast myśmy wyjaśnili te wyniki na podstawie nowej autorskiej teorii.

>Także te wasze "autorskie" wzory na prędkość światła w ramionach interferometru - nie wiem skąd się wzięły (nie idzie dojść, gdyż publikacja jest pocięta) ale z pewnością są wynikiem błędów w rozumowaniu.
No to po co się wypowiadasz skoro nie wiesz.

>Z tego waszego wzoru (377) wynika, że w układzie związanym z interferometrem - prędkość swiała w ramieniu prostopadłym do kierunku ruchu interferometru - wynosi c.
> Już na pierwszy rzut oka widać, że jest to błąd,
Na oko to chłop w szpitalu umarł

>gdyż w takim przypadku - w układzie odniesienia związanym z eterem - prędkość swiatła musiałaby być większa niż c.
Opierasz swoje przypuszczenia na gdybaniu. Może najpierw to policz, a potem się wypowiadaj. Prędkość tego prostopadłego strumienia światła w układzie odniesienia związanym z etem także wynosi c. Jest tak dlatego, że w ruchomym układzie interferometru czas płynie wolniej niż w układzie eteru. Analogicznie jest w STW !!!

Współczesna fizyka została oparta na filozofowaniu. Ty nie musisz powielać tych błędnych wzorców. Będzie mi bardzo miło, gdy następnym razem zwyczajnie spytasz, a nie bezmyślnie, z góry zakwestionujesz coś czego formalnie nie sprawdziłeś.

>Moglibyśmy sobie fajnie podyskutować o fizyce, a Ty zaczynasz od ataku i to w dodatku opierając się jedynie na domysłach, których porządnie nie zweryfikowałeś.
Nie traktuj tego jak atak. Chętnie zapoznam się z twoimi argumentami.

>>Łatwo to policzyć i była to główna idea Michelsona w trakcie obmyślania eksperymentu.
>Michelson przewidywał wyniki swojego eksperymentu na podstawie mechaniki klasycznej i te przewidywania się nie sprawdziły. Natomiast myśmy wyjaśnili te wyniki na podstawie nowej autorskiej teorii.
Nie. Michelson, przewidywał wyniki eksperymentu w oparciu o założenie istnienia eteru. Zakładał, że prędkość światła w układzie odniesienia eteru jest stała w każdym kierunku, natomiast w każdym innym inercjalnym układzie odniesienia - już nie.

I opierając się na tym założeniu Michelson chciał obliczyć prędkość "wiatr eteru" wykorzystując fakt, że w przypadku istnienia eteru - średnia prędkość światła (w obu kierunkach) JEST RÓŻNA w kierunku prostopadłym i równoległym do kierunku "wiatru eteru".

>>Z tego waszego wzoru (377) wynika, że w układzie związanym z interferometrem - prędkość swiała w ramieniu prostopadłym do kierunku ruchu interferometru - wynosi c.
>> Już na pierwszy rzut oka widać, że jest to błąd, gdyż w takim przypadku - w układzie odniesienia związanym z eterem - prędkość swiatła musiałaby być większa niż c.
>Opierasz swoje przypuszczenia na gdybaniu. Może najpierw to policz, a potem się wypowiadaj. Prędkość tego prostopadłego strumienia światła w układzie odniesienia związanym z etem także wynosi c. Jest tak dlatego, że w ruchomym układzie interferometru czas płynie wolniej niż w układzie eteru. Analogicznie jest w STW !!!

Ok. jeżeli czas w układzie interferometru będzie płynął wolniej o czynnik Lorenza, to prędkość światła w ramieniu prostopadłym (i średnia i chwilowa) będzie rzeczywiście wynosić c.

Tylko, że w dalszym ciągu pozostaje problem z którym teoria eteru - jeżeli przeprowadzimy obliczenia poprawnie - sobie nie radzi.

Jeżeli nawet założymy, że w układzie interferometru czas zwalnia o czynnik Lorenza, to nadal średnia prędkość światła w ramieniu równoległym do ruchu będzie niższa o czynnik Lorenza w stosunku do średniej prędkości światła w ramieniu prostopadłym.
Zatem po obrocie interferometru prążki powinny się przesuwać.

Ten fakt sprawił, że teoria eteru wylądowała na śmietniku historii.


Nawet zakładając, że czas w układzie interferometru zwolni o czynnik gamma, to średnia prędkość w ramieniu prostopadłym będzie wynosić c, ale w ramieniu równoległym już c/gamma.
Prążki będą się wiec przesuwać.

@scooby14444
>>Michelson przewidywał wyniki swojego eksperymentu na podstawie mechaniki klasycznej i te przewidywania się nie sprawdziły. Natomiast myśmy wyjaśnili te wyniki na podstawie nowej autorskiej teorii.
>Nie. Michelson, przewidywał wyniki eksperymentu w oparciu o założenie istnienia eteru. ...

Dlaczego Nie jak Tak. Nie rozumiesz chyba co to jest mechanika klasyczna. Michelson przewidywał wyniki swojego eksperymentu na podstawie mechaniki klasycznej oraz przy założeniu, że istnieje eter. W jego rozważaniach nie było więc dylatacji czasu i długości. Dlatego nie umiał wyjaśnić wyników swojego eksperymentu.

W przedstawionych obliczeniach popełniasz błąd, gdyż nie uwzględniasz dylatacji długości, która występuje równolegle do kierunku ruchu inercjalnego układu. Dylatacja występuje zarówno w STW jak i w naszej teorii STE. Twoje obliczenia są wykonane w mechanice klasycznej. Obliczenia uwzględniające dylatacje czasu i długości powinny wyglądać tak:


Nie dziwi mnie, że popełniłeś błąd przy rozpatrywaniu przepływu równoległego, gdyż poprawnie zrobiliśmy to dopiero my. Jednak w przypadku przepływu prostopadłego było to już liczone w STW i gdybyś znał tamtą teorię to uwzględniłbyś dylatację czasu. Wybacz, ale robisz błędy jak ci "fachowcy" z Uniwersytetu Warszawskiego.

>Nie rozumiesz chyba co to jest mechanika klasyczna.
Nawet jeśli, to nie on jeden Zwykle przez mechanikę klasyczną rozumie się mechanikę nie-kwantową, co jak najbardziej obejmuje mechanikę relatywistyczną.

Prawidłowe jest rozróżnienie:
- mechanika klasyczna (Galileusz & Newton)
- mechanika statystyczna (Boltzman)
- mechanika relatywistyczna (Einstein)
- mechanika kwantowa (Heisenberg & Schrödinger)
- mechanika eteru (Szostek & Szostek)
Nie należy zaliczać błędnej mechaniki relatywistycznej do mechaniki klasycznej (chociażby z powodu błędnego wzoru na sumowanie prędkości). Isaac Newton i Galileo Galilei nie zasłużyli sobie na takie traktowanie.

>Prawidłowe jest rozróżnienie:
>- mechanika klasyczna (Galileusz & Newton)
>- mechanika statystyczna (Boltzman)
>- mechanika relatywistyczna (Einstein)
>- mechanika kwantowa (Heisenberg & Schrödinger)
Rozróżnienie na mechanikę klasyczną i kwantową wynika z fundamentalnie różnego podejścia do własności ciał fizycznych. W klasycznym podejściu mamy ciała z dobrze określonym położeniem, prędkością, energią, pędem, a cząstki elementarne są traktowane jak punkty lub kulki. W podejściu kwantowym mamy stany układu i położenia, prędkości, energie, pędy rządzone rozkładami prawdopodobieństwa.

Zarówno mechanika newtonowska jak i STW/OTW opierają się na podejściu klasycznym. Mechanika kwantowa i kwantowa teoria pola reprezentują podejście kwantowe.

A co do fizyki statystycznej, to można ją uprawiać zarówno klasycznie, jak i kwantowo.

>- mechanika eteru (Szostek & Szostek)
math.ucr.edu/home/baez/crackpot.html pkt 25

Dziękuję za wyjaśnienie. Pozwól, że pozostanę przy swoim podziale.

>>- mechanika eteru (Szostek & Szostek)
>math.ucr.edu/home/baez/crackpot.html pkt 25

Punkt 25 nie jest odpowiedni. Miałby zastosowanie, gdybyśmy swoją teorię nazwali 'Mechaniką Szostków'. W nawiasie podane były nazwiska autorów, a nie nazwa mechaniki. Tego nie dotyczy punk 25. Myślę, że sprawa jest oczywista. Nie rozumiem więc dlaczego go przytoczyłeś.

Każdemu kto naiwnie wierzy w zachodnią naukę polecam film ' Ukrywane wyniki badań astronomów'.

Niestety taka jest jakość tej nauki i takie działają mechanizmy. Zwalczane są wszelkie badania, które podważają błędne teorie A. Einsteina. Zniszczonych zostało wielu ludzi, którzy podejmowali te tematy. Dopóki nie pozbędziemy się kultu Einsteina fizyka będzie stała w miejscu!

Szczególna i Ogólna Teoria Względności są jak religia, a eksperymenty je potwierdzające jak cuda.

>Każdemu kto naiwnie wierzy w zachodnią naukę polecam film ' Ukrywane wyniki badań astronomów'.
>Niestety taka jest jakość tej nauki i takie działają mechanizmy. Zwalczane są wszelkie badania, które podważają błędne teorie A. Einsteina. Zniszczonych zostało wielu ludzi, którzy podejmowali te tematy. Dopóki nie pozbędziemy się kultu Einsteina fizyka będzie stała w miejscu!
>Szczególna i Ogólna Teoria Względności są jak religia, a eksperymenty je potwierdzające jak cuda.
math.ucr.edu/home/baez/crackpot.html punkty 34, 36, 37.

@Ebvalaim
Przytaczając kolejne punkty znowu popełniłeś błędy interpretacyjne.

Pkt. 34. Nie twierdziliśmy, że nasza praca jest zwalczana przez establishment, chociażby dlatego, że została ogłoszona dopiero dwa miesiące temu. Dopiero czas pokaże jak będzie przyjęta.
Poza tym nie uważamy, że osoby wypowiadające się na forum należą do establishmentu.
Podany film dotyczy zupełnie innych prac naukowych. Nie twierdziliśmy więc, że establishment zwalcza nasza pracę. Nie rozumiem więc dlaczego przytoczyłeś ten punkt.
Poza tym zwalczanie innych teorii nie musi wynikać ze spisku, może chodzi tylko o biznes i monopol na branie dużych pieniędzy za hochsztaplerkę.

Pkt. 36. Wszystko zależy o jakiej teorii jest mowa. Jeżeli teoria jest doniosła to zmieni naukę, a jeżeli nie jest doniosła to nie zmieni. Nie zależy to od zdania samego autora. Dlatego ten podpunkt jest idiotyczny. Mam nadzieję, że to rozumiesz.

Pkt. 37. Szczególna Teoria Eteru jest potwierdzona tak samo jak STW. Nie ma ani jednego eksperymentu, który byłby z nasza teorią sprzeczny. Nie rozumiem więc dlaczego przytoczyłeś ten punkt.

Poza tym nie traktujemy tych punktów poważnie, gdyż wyglądają na opracowane przez współczesną naukową inkwizycję Średniowieczna inkwizycja miała podobną punktację

Interesujące jest także to, że nie doszukałeś się niczego niewłaściwego w sprawach poruszonych w filmie Ukrywane wyniki badań astronomów - niezwykła prawda o kosmosie.

Smutne jest dla nas, że w licznych postach widać bardzo negatywne nastawienie wynikające z jakiejś zawiści, ale przede wszystkim to, że brak w nich logiki. Cieszą nas natomiast wszystkie merytoryczne posty (np. @scooby14444), nawet jeżeli mają formę ataku opartego na błędzie.

Wysłuchaj nasze dyskusje, to rozwieją się Twoje wątpliwości:
Szczególna Teoria Eteru, cz. 1
Szczególna Teoria Eteru, cz. 2

>Interesujące jest także to, że nie doszukałeś się niczego niewłaściwego w sprawach poruszonych w filmie Ukrywane wyniki badań astronomów - niezwykła prawda o kosmosie.

No, cóż naj..widoczniej smród średniowiecza nadal dominuje.

Jeśli chodzi o podział na mechanikę klasyczną i mechanikę relatywistyczną to na angielskiej wikipedii można znaleźć.

Mechanika klasyczna został zapoczątkowana przez Isaac Newtona i została oparta na teorii Keplera ruchu planet,
która z kolei była oparta na precyzyjnych obserwacjach Tycho Brahe i badaniach rzutu poziomego przeprowadzonych przez Galileo.
en.wikipedia.org/wiki/Classical_mechanics

dalej czytamy:
Some sources exclude Einstein's theory of relativity from this category.
However, a number of modern sources do include relativistic mechanics, which in their view represents classical mechanics
in its most developed and most accurate form.

Niektóre źródła wykluczają teorię Einsteina z kategorii mechaniki klasycznej.
Jednakże wiele nowych źródeł zalicza mechanikę relatywistyczną do mechaniki klasycznej która ją reprezentuje w jej najbardziej rozwiniętej i odpowiedniej formie.

Ale dlaczego wobec tego nie zmodyfikowali obliczeń do eksperymentu Michelson Morley o te wyniki ???

Michelson Morley pierwszy eksperyment przeprowadził w roku (1887) kiedy to nie była znana mechanika relatywistyczna.
Skrócenie długości zostało zaproponowane przez George FitzGerald (1889) oraz Hendrik Antoon Lorentz (1892) czyli po dwóch oraz pięciu latach od eksperymentu.

Kolejne eksperymenty przeprowadził w latach 1902 to 1905. Nie uwzględniał on w swoich obliczeniach mechaniki relatywistycznej (skrócenia długości, oraz dylatacji czasu).

Jeśli ograniczymy zakres mechaniki klasycznej do wyników na których mógł oprzeć się Michelson Morley w swoich obliczeniach w (1887) będzie to najbardziej właściwy zakres tej mechaniki.

Jeśli chcemy zaliczyć mechanikę relatywistyczną do klasycznej należało by uwzględnić jej wyniki w eksperymencie Michelsona Morleya, czego nie zrobiono.

Jeśli przeanalizuje się porządnie i poprawnie eksperyment Michelsona Morleya jak w pracy "Szczególna Teoria Eteru" www.ste.com.pl/ uzyskujemy mechanikę eteru.

Według mnie na obecnym etapie powinny one stanowić odrębne działy mechaniki i nie ma potrzeby zaliczania ich do mechaniki klasycznej.
Jeśli będziemy potrafili mierzyć naszą prędkość oraz kierunek ruchu w eterze będzie to właściwy czas, żeby zaliczyć mechanikę eteru do mechaniki klasycznej.

Na dziś dzień właściwy podział:
- mechanika klasyczna (Galileusz & Newton)
- mechanika relatywistyczna (Einstein)
- mechanika eteru (Szostek & Szostek)

Uzurpatorzy zasrani.

Lorentz był pierwszy, gnoje.

>Pozdrawiam wszystkich pasjonatów nauki, a fizyki w szczególności
>Upubliczniona została nowa teoria fizyczna, którą nazwaliśmy Szczególną Teorią Eteru. Teoria
>ta zajmuje się tymi zagadnieniami, którymi zajmuje się także Szczególna Teoria Względności. W ramach
>nowej teorii, którą opublikowaliśmy w książce Szczególna Teoria Eteru, wyprowadzamy nową
>kinematykę oraz dynamikę ciał. Pokazujemy także, czym jest tak naprawdę Szczególna Teoria
>Względności oraz dlaczego jest teorią błędną.

Potwierdzono fale grawitacyjne.
phys.org/n(*)vitational-years-einstein.html

Znalazłem na tym forum wątek Dualny efekt Dopplera w SR? założony przez użytkownika atto.

Chciałem się z nim skontaktować, gdyż zadawał w sprawie efektu Dopplera interesujące pytania. Proszę administratora o maila do tego użytkownika na mój prywatny adres.

>Znalazłem na tym forum wątek Dualny efekt Dopplera w SR? założony przez użytkownika atto.
>Chciałem się z nim skontaktować, gdyż zadawał w sprawie efektu Dopplera interesujące pytania. Proszę administratora o maila do tego użytkownika na mój prywatny adres.

Obawiam się, że nie jestem zainteresowany waszymi... pomysłami.

Podpowiem jedynie że transformacja światła, w ramach teorii Lorentza, wygląda tak:

c'(f) = |c-v| = k(c-vcosf) =
[co należy wyrazić w funkcji f', a nie f,
zgodnie z tradycyjnym wzorem na transformację kątów:
cosf = ... ]

i dlatego też (zgodnie z STW):
r' = c't = k(c-vcosf)t = kc(t-vt x/ct) = kc(t - xv/c^2)

stąd też rzekoma transformacja czasu z STW:
t' = r'/c = k(t - xv/c^2);
to 'fikcyjny czas Lorentza', który STW traktuje dosłownie... znaczy jako czas (uniwersalny?).

to są banały...

W wątku Dualny efekt Dopplera w SR? niejaki atto pytał, dlaczego w STW znane są dwa różne wzory na efekt Dopplera?

Prosiłem o kontakt do niego, gdyż odpowiedzieliśmy na to pytanie w książce Szczególna Teoria Eteru jako pierwsi i chętnie dzielimy się tymi informacjami

Po pierwsze w rozdziale 10.5 wyprowadzamy te wzory w ramach STW: wzór (1076) oraz (1085). Natomiast w rozdziale 7.5 wyprowadzamy wzory na efekt Dopplera w ramach STE, wzór (941) dotyczy sytuacji, gdy odbiornik jest związany z eterem, a wzór (953) dotyczy sytuacji, gdy źródło jest związane z eterem. W STE ostateczny wzór (956) otrzymuje się poprzez złożenie tych dwóch wzorów.

W rozdziale 4.4.3 wyjaśniamy, że dwa różne wzory w STW na efekt Dopplera są jednym z wielu dowodów na wewnętrzną sprzeczność teorii Einsteina. Są one takie same jak wzory uzyskane w STE, ale w ramach STW mają błędna interpretacje. W rzeczywistości wszelkie analizy w ramach STW są nieświadomie prowadzone dla obserwatora związanego z eterem (eter jest w STW ukryty). Dlatego w rzeczywistości wzór (1076) dotyczy źródła związanego z eterem, natomiast wzór (1085) dotyczy odbiornika związanego z eterem. W związku z tym wzory STW są sprzeczne tylko dlatego, że są błędnie interpretowane. Przy prawidłowej interpretacji dotyczą one innych sytuacji (odbiornik albo źródło nieruchome względem eteru) i mają takie samo znaczenie jak wzory STE.

>Obawiam się, że nie jestem zainteresowany waszymi... pomysłami.

Nie mam zamiaru do niczego cię przymuszać. Myślałem, że chcesz wiedzieć, dlaczego w STW są dwa różne wzory na to samo

Co do obliczeń które przedstawiłeś, to nie rozumiem ich do końca, gdyż jest tam za dużo skrótów. Mam następujące wątpliwości do ich poprawności:
1. Skąd wiesz, że c'(f) = ... = k(c-vcosf) ? (myśmy wyprowadzili wzór (377))
2. Dlaczego napisałeś r' = c't, a nie r' = c't' ?
3. Skąd równość kc(t-vt x/ct) = kc(t - xv/c^2), to znaczy skąd jest to c^2 ?
4. Skąd wziąłeś t' = r'/c, a nie t' = r'/c' ?
5. Wystąpiły dwa wzory r' = c't oraz t' = r'/c. Wynika stąd t'/t = c'/c, ale ten wzór jest bez wątpienia błędny.
6. Nie rozumiem skąd wzięła się teza, że "to 'fikcyjny czas Lorentza', który STW traktuje dosłownie...".
7. Co oznacza "to są banały..." ?

Bez rysunku i opisu nie wiadomo o co w chodzi w tych obliczeniach, ale zdaje się, że popełniłeś różne błedy.

>W wątku Dualny efekt Dopplera w SR? niejaki atto pytał, dlaczego w STW znane są dwa różne wzory na efekt Dopplera?
>Prosiłem o kontakt do niego, gdyż odpowiedzieliśmy na to pytanie w książce Szczególna Teoria Eteru jako pierwsi i chętnie dzielimy się tymi informacjami

No to przecież wszyscy tu od dawna wiedzą kto jest kim, i dlatego też zaraz mnie... spalą na swoim zasranym stosiku (takich prawdziwych już im nie wolno zapalać... legalnie).

>Co do obliczeń które przedstawiłeś, to nie rozumiem ich do końca, gdyż jest tam za dużo skrótów. Mam następujące wątpliwości do ich poprawności:
>1. Skąd wiesz, że c'(f) = ... = k(c-vcosf) ?

Obliczasz to zwyczajnie, ale uwzględniasz kontrakcję jednostek, czyli tak:
x' = k(x-vt); to jest zwyczajny galileusz ale plus zmiana jednostki miary, z powodu kontrakcji: k razy.

c_vec = c(cosf, sinf); to jest promień światła, który biegnie pod kątem f.
v_vec = (v,0); prędkość obserwatora - wzgl. eteru.

Zatem po kontrakcji - k razy, obserwujemy wszystko powydłużane, czyli takie:
c(kcosf, sinf), oraz (kv, 0)

Gdy to poskładasz, wtedy otrzymasz właśnie:
c'(f) = |c-v| = k(c-vcosf)

rachunek jest bardzo prosty...

>2. Dlaczego napisałeś r' = c't, a nie r' = c't' ?

Dlatego że skalowanie jednostki czasu nie zmienia nic w geometrii,
ponieważ taki manewr skaluje wszystko równo:
x' = kx, y' = ky, z' = kz;

Zresztą to i tak samo wyjdzie, zatem wyprowadzamy zwalnianie zegarów, zamaist zakładać to z góry:

c'_średnie = c/k; czyli światło zwalnia k razy w ruchomym sys., tym samym i wszelkie procesy fiz. muszą zwolnić tak samo... co dawno potwierdzono w eksperymentach.

>3. Skąd równość kc(t-vt x/ct) = kc(t - xv/c^2), to znaczy skąd jest to c^2 ?

r = ct, zatem: c_x/c = c_xt/ct = x/r = cosf, itd...

w każdym razie wynik jest poprawny - banalny... może coś tam jednie zgubiłem po drodze.

>4. Skąd wziąłeś t' = r'/c, a nie t' = r'/c' ?

w ramach modelu STW przyjęto c = inv (postulat), więc: c' = c.

>5. Wystąpiły dwa wzory r' = c't oraz t' = r'/c. Wynika stąd t'/t = c'/c, ale ten wzór jest bez wątpienia błędny.

Dokładnie tak jest: gdy przyjmujesz c = inv, pomimo że faktem jest:
c' = |c-v| <> c...
wówczas automatycznie musisz modyfikować czas - i identycznie jak to 'c' się zmienia, ponieważ dystans typu: r' = c't musi pozostać zachowany (dlatego że można to mierzyć bezpośrednio!).

1. STW:
r' = ct' = c * [k(t-xv/c^2)];

2. Klasyka (czyli Lorentz ale w oryginale):
r' = c't = [k(c-vcosf)] * t = ck[1 - v/c cosf] * t = kc(1-v/c * x/r) * t =
kc(1 - v/c * x/ct) * t = kc(t - v/c x/c) = c * [k(t-xv/c^2)];

>6. Nie rozumiem skąd wzięła się teza, że "to 'fikcyjny czas Lorentza', który STW traktuje dosłownie...".

Przecież TW traktuje dosłownie wszystko co można zapisać matematycznie,
więc w tym i takie śmieszne skecze matematyczne.

>7. Co oznacza "to są banały..." ?

No bo to są banały, np. zakładasz że pi = 7, no i tworzysz sobie coś.. tam.

>c(kcosf, sinf), oraz (kv, 0)
Nie można zastosować transformacji do prędkości. Transformacja przelicza tylko współrzędne położenia i czas, a Ty stosujesz ją do prędkości. Już ten fakt powoduje, że wszystko co liczysz jest błędne.

>Gdy to poskładasz, wtedy otrzymasz właśnie: c'(f) = |c-v| = k(c-vcosf)
Jak to można poskładać ? Mi to nie wychodzi.

>Dlatego że skalowanie jednostki czasu nie zmienia nic w geometrii,...
Nie wydaje mi się, aby tak było. Czy potrafisz to wykazać formalnie.

>... ponieważ taki manewr skaluje wszystko równo: x' = kx, y' = ky, z' = kz;
Powyżej pisałeś, że c(kcosf, sinf). Dlaczego więc nie napisałeś k przed sin: c(kcosf, ksinf)? Jak równo skaluje, to niech będzie równo

>Zresztą to i tak samo wyjdzie, zatem wyprowadzamy zwalnianie zegarów, zamaist zakładać to z góry:
Wybacz, ale ani w STW ani w STE nie zakłada się z góry zwalniania zegarów. Ta własność czasu jest zawarta w transformacjach, na których opiera się każda z tych teorii.

>c'_średnie = c/k; czyli światło zwalnia k razy w ruchomym sys.
Co to jest w takim razie "c(kcosf, sinf)". Cały czas myślałem, że tak zapisujesz c'_średnie.
Nie jest prawdą, że "c'_średnie = c/k", gdyż prędkość w układzie ruchomym zależy nie tylko od zwalniania zegarów, ale także od skróceń długości.

>tym samym i wszelkie procesy fiz. muszą zwolnić tak samo... co dawno potwierdzono w eksperymentach.
Nie potwierdzono, gdyż wyniki pomiarów, np. GPS nie zgadzają się z przewidywaniami teorii STW oraz OTW. Zgadzają się natomiast z przewidywaniami STE, ale tego akurat nie wykazywaliśmy w książce.

>>3. Skąd równość kc(t-vt x/ct) = kc(t - xv/c^2), to znaczy skąd jest to c^2 ?
Nie wiem skąd z c^1 wzięło się c^2, bo tak napisałeś w kc(t-vt x/ct) = kc(t - xv/c^2)

>w ramach modelu STW przyjęto c = inv (postulat), więc: c' = c.
Naprawdę staram się Cię zrozumieć z całych sił, ale to chyba nie jest możliwe. Przecież powyżej napisałeś c'(f) = |c-v| = k(c-vcosf). Czyli c' nie jest równe c. Natomiast poniżej napisałeś, że "c' = |c-v| <> c". Czyli znowu c' nie jest równe c.

Co oznacza, że "c = inv"?

>wówczas automatycznie musisz modyfikować czas - i identycznie jak to 'c' się zmienia, ponieważ dystans typu: r' = c't musi pozostać zachowany (dlatego że można to mierzyć bezpośrednio!).
Wybacz, ale nie rozumiem.

>>6. Nie rozumiem skąd wzięła się teza, że "to 'fikcyjny czas Lorentza', który STW traktuje dosłownie...".
>Przecież TW traktuje dosłownie wszystko co można zapisać matematycznie, więc w tym i takie śmieszne skecze matematyczne.

W STW oraz naszej STE czas jest mierzony tak zwanym zegarem świetlnym, który odmierza czas rożnie w zależności od swojej prędkości względem eteru. Problem nie jest w dosłownym traktowaniu tego co jest matematyczne, tylko w konstrukcji teorii, która ma tłumaczyć eksperymenty ze światłem. Jeżeli eksperyment Maichelsona-Morleya dał faktycznie takie wyniki jak opublikowano, to różny upływa czasu w zależności od stanu ruchu (względem eteru) jest faktem. Chodzi jednak o czas mierzony zegarem świetlnym! To czy ma to przełożenie na inne sposoby pomiaru czasu nie wynika bezpośrednio z teorii STW ani STE.

Unikam wypowiadania się personalnie, ale Twoje posty wprowadziły mnie w dużą zadumę. Bardzo chciałbym zrozumieć Twój sposób rozumowania i nie mogę rozpoznać, czy te posty piszesz na poważnie, czy to są żarty. Twoje "wyliczenia" są po prostu nielogiczne.
Widać, że masz duży zapał do fizyki. Proponuję Ci, abyś przeanalizował jakąś dobrą książkę z matematyki, np.: Franciszek Leja "Rachunek różniczkowy i całkowy". Jeżeli się z tym zmierzysz, to głęboko wierzę, że pomoże to uporządkować Twój sposób rozumowania.

>>c(kcosf, sinf), oraz (kv, 0)
>Nie można zastosować transformacji do prędkości. Transformacja przelicza tylko współrzędne położenia i czas, a Ty stosujesz ją do prędkości. Już ten fakt powoduje, że wszystko co liczysz jest błędne.

skoro masz:
u' = dx'/dt', zatem po transformacji współrzędnych:
x' = ... i zachowaniu czasu: dt' = dt (t = inv w ramach klasyki),
otrzymasz po prostu:

u' = dx'/dt = k(u - v); czyli to to samo, jedynie przeskalowane:
u-v z Galileusza i razy k, zmiana jednostki.. z przyczyn obiektywnych: kontrakcji fizycznej całego ruchomego systemu (laboratorium w którym siedzimy i mierzymy).

>>Gdy to poskładasz, wtedy otrzymasz właśnie: c'(f) = |c-v| = k(c-vcosf)
>Jak to można poskładać ? Mi to nie wychodzi.

No, co ty... odejmujesz te wektory zwyczajnie, ale już przeskalowane:

c' = c-v, po przeskalowaniu... = c[kcosf, sinf] - [kv, 0] = [kc.cosf-kv, c.sinf]
k = 1/sqrt(1-v^2/c^2), oczywiście.

zatem moduł z tego, czyli wartość - szybkość prędkości światła w kierunku:
f (kąt pomiędzy v i c) w układzie ruchomym, wynosi:

c'^2 = c_x'^2 + c_y'^2 = (kc.cosf-kv)^2 + (c.sinf)^2 =

wyciągamy sobie k^2:
k^2 [(c.cosf-v)^2 + (c.sinf)^2/k^2] =
k^2 [c^2.cosf^2 - 2cvcosf + v^2 + c^2.sinf^2/k^2] =
k^2 [c^2.cosf^2 - 2cvcosf + v^2 + c^2(1-cosf^2)/k^2] =
k^2 [c^2.cosf^2(1-1/k^2) - 2cvcosf + v^2 + c^2/k^2] =

ale: 1 - 1/k^2 = 1 - (1-v^2/c^2) = v^2/c^2;
i jeszcze: v^2 + c^2/k^2 = v^2 + c^2(1-v^2/c^2) = c^2
zatem to jest:

k^2 [v^2.cosf^2 - 2cvcosf + c^2] = k^2(c - vcosf)^2

jak widać ładnie to się pierwiastkuje, czyli:
c'(f) = k(c-vcosf);

tylko że w ruchomym mamy kąt f', a nie f, zatem należy tu podmienić:
cosf' = ... zgodnie z wzorem na aberrację... tz. tak:

cosf' = c_x'/c';
więc podstawiamy - bo mamy to już gotowe:
c_x' = kc.cosf-kv, oraz: c' = k(c-vcosf); czyli:

cosf' = (c.cosf-v) / (c-vcosf); jak widać w pełnej zgodzie z STW,
co nie jest dziwne, bowiem w STW liczymy to tak: x'/r';
a te wielkości są tam akurat poprawne;

i z tego mamy: cosf = (cosf' + v/c) / (1 + v/c cosf');

no i tym prostym sposobem raptem odkrywamy... słynną elipsoidę Poincarego.

...
no dobra, wystarczy tej algebry.

Na początek jedna wątpliwość. Napisałeś bowiem, że:
>skoro masz:
>u' = dx'/dt', zatem po transformacji współrzędnych:
>x' = ... i zachowaniu czasu: dt' = dt (t = inv w ramach klasyki),

Czyli według Ciebie w każdym układzie czas upływa tak samo (dt' = dt). Wynika z tego, że wyprowadzasz swoje zależności według innej teorii niż STW oraz STE. Jaką się w takim razie posługujesz teorią kinematyki ciał? Nie jest oczywiście możliwe, abym zrozumiał Twoje obliczenia, jeżeli nie podasz mi chociażby zarysu tej innej teorii.

Chyba, że to co liczysz to nie są obliczenia w ramach jakiejś innej teorii, tylko inna interpretacja STW. Nie napisałeś jednak konkretnie, co podważasz w STW. Musisz mi to wprost napisać oraz na jakiej podstawie to podważasz, bo tego nie jestem w stanie odgadnąć.

Nie jest jednak dopuszczalne swobodne stosowanie raz jednej, a raz innej teorii w ramach tego samego rozumowania. Wtedy, jak myślę, to już będzie inna, nowa teoria. A chyba Ty tak robisz, gdyż z jednej strony masz skrócenie długości (STW), a z drugiej czas jest u Ciebie absolutny (klasyczna).

>Czyli według Ciebie w każdym układzie czas upływa tak samo (dt' = dt). Wynika z tego, że wyprowadzasz swoje zależności według innej teorii niż STW oraz STE.

Eter Lorentza to czysta klasyka (jak ta newtonowska).
Dlatego on zawsze mówił o kontrakcji ciał, i zwalnianiu zegarów,
a nie o transformacjach jakiegoś czasu i przestrzeni, jak jest STW.

Mówię ciągle tylko i wyłącznie o tej oryginalnej teorii Lorentza-Poincarego: LET.

A te zabawne wyliczanki miały pokazać jedynie na czym STW polega,
mianowicie: transformujesz czas - t, zamiast prędkości światła - c;
a wtedy zachowasz wszelkie te niezmienniki Lorentzowskie,
no bo w równaniach wszędzie masz wyrazy typu ct, a nie osobno c i t.

np. ten interwał: ds^2 = dx^2 - (cdt)^2;
równanie folwe - też tam siedzi: (cdt)^2, a nie samo dt;
itd.
...

Możesz sobie od razu uwzględnić to zwalnianie zegarów,
a wówczas mamy transformację:

x' = k(x-vt);
t' = t/k;

z tego wyjdzie: c'(f) = k^2(c-vcosf);
jednak w ukł. ruchomym obserwujemy kąty f',
zatem należy to wyrazić w funkcji f':
cosf = (cosf' + v/c) / (1 + v/c cosf');

zatem:
c'(f) = k^2c(1 - v/c (cosf' + v/c)/(1 + v/c cosf')) =
k^2c((1 + v/c cosf') - (v/c cosf' + v^2/c^2))/(1 + v/c cosf')) =
k^2c(1 - v^2/c^2)/(1 + v/c cosf')) = c/(1 + v/c cosf')

ostatecznie - obserwowana szybkość światła w układzie ruchomym:
c'(f') = c/(1 + v/c cosf')

Jak widać średnia (dwukierunkowa) jest stała:
c_śr = harmoniczna tam i z powrotem = c
....

Widać że to jest proste jak... siekiera;
więc nie wiem z czym masz problem...
prawdopodobnie ta wasza nowa 'teoria' jest kolejnym pomieszaniem pojęć - jak STW.

No No gigatron, ładnie łaaadnie ja tu widzę wielkie zacięcie jak u Profesora relatywistyki !!!

>Prosiłem o kontakt do niego
Kontakt do atto łapie się następująco:
1. Znajdujesz jakąkolwiek wypowiedź użytkownika atto;
2. Klikasz w jego nick, otwiera się strona "who is who";
3. Dodajesz użytkownika atto do kontaktów;
4. Wchodzisz w "moje kontakty";
5. Klikasz w "napisz wiadomość";
6. Piszesz wiadomość i wysyłasz.
Jeśli atto zainteresuje się Twoją wiadomością, odpisze.

@Lilly Amina
Dziękuję za naprowadzenie, ale ten atto został zablokowany na Forum przez moderatora. Bardzo możliwe, że nie może się logować, albo nie korzysta już z forum.
Poza tym, gdy próbowałem wysłać wiadomość w ten sposób, to okazało się, że nie mogę, i otrzymuję komunikat, że nie mam potwierdzonego adresu e-mail i nie mam pojęcia jak go potwierdzić, gdyż już pousuwałem te rejestracyjne listy

>@Lilly Amina
>Dziękuję za naprowadzenie, ale ten atto został zablokowany na Forum przez moderatora. Bardzo możliwe, że nie może się logować, albo nie korzysta już z forum.
Korzysta, korzysta. Gigatron to on.

>>@Lilly Amina
>>Dziękuję za naprowadzenie, ale ten atto został zablokowany na Forum przez moderatora. Bardzo możliwe, że nie może się logować, albo nie korzysta już z forum.
>Korzysta, korzysta. Gigatron to on.

Przyglądając się stylowi wypowiedzi jaki prezentował jeszcze "atto" upewniam się coraz bardziej, że masz rację. Też to podejrzewałem, ale po Twojej wypowiedzi jestem prawie pewien.

---

Jednak jestem lepszy niż moja reputacja

>>>@Lilly Amina
>>>Dziękuję za naprowadzenie, ale ten atto został zablokowany na Forum przez moderatora. Bardzo możliwe, że nie może się logować, albo nie korzysta już z forum.
>>Korzysta, korzysta. Gigatron to on.
>Przyglądając się stylowi wypowiedzi jaki prezentował jeszcze "atto" upewniam się coraz bardziej, że masz rację. Też to podejrzewałem, ale po Twojej wypowiedzi jestem prawie pewien.

Nie trzeba nic porównywać, sam się przyznał O tutaj:

www.racjonalista.pl/forum.php/s,687033#w699649
>>W wątku Dualny efekt Dopplera w SR? niejaki atto pytał, dlaczego w STW znane są dwa różne wzory na efekt Dopplera?
>>Prosiłem o kontakt do niego, gdyż odpowiedzieliśmy na to pytanie w książce Szczególna Teoria Eteru jako pierwsi i chętnie dzielimy się tymi informacjami

>No to przecież wszyscy tu od dawna wiedzą kto jest kim, i dlatego też zaraz mnie... spalą na swoim zasranym stosiku (takich prawdziwych już im nie wolno zapalać... legalnie).