Jako osoba niewierząca, uczęszczająca na religię w gimnazjum, ze względu na poglądy rodziców, a właściwie schemat "wiara rodziców = wiara dziecka", muszę wysłuchiwać licznych głupot. Jedną z takich głupot jest istnienie duszy jako niematerialnego bytu
o cechach osobowych. Dlaczego o cechach osobowych? Ponieważ z bełkotu katechety wywnioskować można, że jaki człowiek jest za życia (jakie ma cechy), takim opuszcza swoje ciało po śmierci. A więc życie kształtuje duszę.

Załóżmy, że osoba X zachowuje się wg. kościoła "nienormalnie", co jest wrodzone. Przykładem czegoś takiego jest np. orientacja seksualna. No więc czy można taką osobę winić za to jaką jest? Otóż nie. Ale wg. nauki kościoła dusza tej osoby do nieba nie pójdzie. Więc idzie do piekła, bo się urodziła. Albo dusza dziecka z ADHD, które umiera zanim ADHD "złagodnieje". Jego dusza zaraz po śmierci idzie na dwór pobiegać. A co jeśli nie jest tak? Jeśli po śmierci nasza dusza staje się inna... czysta... Wtedy mamy do czynienia z odebraniem człowiekowi wolnej woli przez samego boga. Niegdyś katechetka powiedziała mi, że po śmierci dusza jest wolna od grzechu. Człowiek bez woli czynienia zła (grzechu) nie ma wolnej woli. A propos wolnej woli: Ostatnio zapytałem katechety, czy jeśli bóg wie wszystko, a co za tym idzie również to co człowiek zrobi, to czy mamy wolną wolę? Odpowiedział, że bóg "przewiduje scenariusze", więc jeśli nie wie którą drogą pójdę, to nie wie też wszystkiego. Na podstwie powyższego stwierdzam ,że dusza jaką jest postrzegana, z mojego filozoficznego punktu widzenia, nie istnieje, bo tego jaką jest nie warunkuje wolna wola, i nie do końca decydujemy jakimi jesteśmy.
*Co nie znaczy, że w ogóle uważam, że istnieje.