Szedłem ze swoją dziewczyną. Za nami był dziadek z babką. W trakcie naszej rozmowy dziewczyna sobie jakoś zażartowała, zaś moja odpowiedź na jej żart:

- jak będę chciał posłuchać bajek to pójdę do kościoła posłuchać co gada ksiądz

Parę minut później mijaliśmy kościół, z którego słychać było śpiewającego księdza.
Na pytanie co ksiądz robi, odpowiedziałem

- jak to co, pierze ludziom mózgi

Wówczas jak z bicza strzelił zaczepił nas idący za nami dziadek.

Powiedział

przepraszam, ale dlaczego pan naśmiewa się z naszej religii? Trzeba chodzić do kościoła i słuchać co ksiądz mówi, bo zapewniam że mawia ważne rzeczy. Proszę nie obrażać moich uczuć religijnych

Babka, która szła przy nim, potwierdzająco kiwnęła głową

Moja odpowiedź

proszę pana, w żaden sposób nie obrażam uczuć religijnych. Bo przecież jakbym w ogóle śmiał żartować sobie z religii, która mówi prawdę. Źle pan zrozumiał kontekst żartów, bo przecież nie wypada naśmiewać się z księży, to są naprawdę spoko faceci, kiedy ktoś ma jakiś problem zawsze służą pomocą i w dodatku nie biorą kasy.

Dziadek uśmiechnął się i powiedział

tak jest w istocie, miłego dnia

Szkoda, że nie zrozumiał ironii

Jakbyście zareagowali na moim miejscu?

Polecam dyskusję na temat książki polecanej m.in. przez Ryszarda Dawkinsa, "Dlaczego wierzymy w boga (ów)" autorstwa J. Andersona Thomsona Jr. Autor ukazuje religijność jako uboczny skutek innych przystosowań ewolucyjnych. Porównuje ją z fastfoodem. W dyskusji wzięły udział trzy osoby, poza mną dr Radosław Czarnecki i tłumacz, oraz wydawca książki Dariusz Jamrozowicz. Niebawem napiszę recenzję książki, ale dyskusja już jest.
Oto plik audio w formacie YouTube (z obrazkiem):

www.youtube.com/watch?v=FfrldJoVoZ8

Jakie macie doświadczenia z tym związane? Ja kiedyś wdawałem się w jakieś dyskusje ideologiczne, ale praktycznie nigdy do niczego nie prowadziły. Uznałem, że jak ktoś chce wierzyć, to będzie wierzył i tyle.

Czy jesteście ateistami walczącymi i w jaki sposób tak naprawdę ta walka wygląda?

www.ateist(*)e-of-holy-fire-holy-light.html

Dość obłudy

KK seks, miłość wolną, piękną, pełną doznań duchowych i zmysłowych sprowadził do ohydnego podziemia ludzkiej świadomości i trzyma tam świadomość swoich wyznawców do dzisiaj. To kościół katolicki do perfekcji doprowadził sztukę fałszerstw, kłamstw, przeinaczeń.

To on przez wieki całe tworzył dogmaty, prawa jakieś wynaturzone wmawiając maluczkim boskie w tym sprawstwo. To kościół z boga uczynił pamiętliwego, złośliwego kata karzącego na lewo i prawo za wszystko i wszędzie i strącającego do wymyślonego przez kościół piekła bez opamiętania wszystkich, którzy mu pod rękę wpadną. To kościół wymyślił celibat. Jeden z najbardziej chorych i wynaturzonych pomysłów, jaki sobie można tylko wyobrazić. Posunął się nawet do super bzdury wymyślając niepokalane poczęcie i pozbawiając matkę Chrystusa - czołowej przecież postaci kościoła - wszystkich pięknych cech erotycznej kobiecości, macierzyństwa, miłości nie tylko zmysłowo - cielesnej, ale i duchowej.

W szkołach księża, zakonnice mówią, masturbacja to grzech, seks jest grzechem.
Na szczęście nie wszyscy w te głupoty wierzą. Są jednak osoby, które myślą że to prawda. Stąd rodzą się później lęki, kompleksy, braki umiejętności flirtowania, a potem seksualne frustracje.

Kiedyś na religii kazałem iść katechecie na dziwki, bo gadał głupoty - pytał kolegę czy "kochasz swoją żonę?". Ten odparł "nie znam jej, więc jak mogę kochać".
Katecheta na to, "masz z góry przypisaną kobietę, kiedy będziecie ze sobą to będziesz ją kochał, to..

-Módlmy się! Nasz syn jest chory! Bóg go uzdrowi! - powiedział Herbert Schaible.
-Tak! Bóg jest miłosierny i uzdrowi naszego synka! - potwierdziła żona Herberta, Catherine.
Modlili się, a synek chorował.
Syn niestety umarł.

Te wydarzenia rozgrywały się trzy lata temu.

- Kochanie, módl się mocnej i gorliwiej! - krzyczał ojciec Brandona.
- Tak! Bóg jest kochany i uzdrowi nasze dziecko. Lekarze mogą się schować! - stwierdziła Catherine Schaible.
- Dokładnie tak, kochanie! Módl się, módl! Nie możemy stracić drugiego syna!

Stracili. Nie zgłosili się do lekarza. 8 - miesięczne dziecko zmarło. Modlitwy nie pomogły.

Te wydarzenia z kolei rozgrywały się nie dawno.

ODSYŁAM DO ARTYKUŁU

Cytat:

Tragedia. No istna tragedia.

Wklejam tu debatę PSR Wrocław, którą zainicjowałem wraz z Radosławem Czarneckim. Tematem debaty jest nowe średniowiecze. Pytanie brzmi - czy grozi nam załamanie się ludzkiej cywilizacji pod wpływem religii? Uczestnicy debaty przedstawiają różne opinie w tym temacie, Was również zachęcam do zabrania głosu tutaj, jeśli zainteresuje Was materiał audio, który niniejszym udostępniam. Jednocześnie zachęcam wszystkich do uczestniczenia w spotkaniach i działaniach Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów. Mamy obecnie osiem oddziałów - krakowski, warszawski, wrocławski, łódzki, katowicki, poznański, lubelski i szczeciński.

www.youtub(*)SX8gwUDzjBld5uokOz-_Sg&index=1

Mt, 9, 27-31

biblijni.pl/Mt,9,27-31


Pytania:

- jak dwóch panów niewidomych mogło pójść za Jezusem, skoro byli ślepi to nie mogli za nim pójść, bo skąd wiedzieli dokąd szedł? To samo nasuwa mi się w sprawie domu, skąd wiedzieli do którego mają wejść?

Logika przeczy temu

Na początku muszę wyznać, że starałem się prowadzić życie gęste intelektualnie, więc - jako osoba wątle wierząca - zgłębiałem święte księgi i różne, głębokie i przenikliwe, dzieła teologiczne. Mimo wszystko bardziej przekonujący wydał mi się ateizm i dlatego szukam w tym kierunku, z jakiego to powodu cierpi moja głęboko wierząca dziewczyna (to też ciekawa historia: ona miała różnego rodzaju przeżycia, np. silne doświadczenie czyjejś obecności podczas pielgrzymek, co tłumaczę sobie wysokoobrotową pracą mózgu, pewne miejsca i sytuacje mogą wywoływać silne przeżycia, etc).

Kiedy wiara w Boga we mnie zaczęła umierać na dobre, zacząłem naprawdę realistycznie myśleć o śmierci. Nadzieja wiecznego życia skutecznie tłumiła grozę niebytu, jednak teraz stało się to moją obsesją. Nie chcę użalać się nad sobą i lamentować jak skrzywdzona dziewczynka, ale jednak muszę stwierdzić przerażającą perspektywę tego odkrycia. Obsesja oczywiście nie oznacza dziwacznych zachowań, po prostu parę razy dziennie myślę sobie "o kurczę, tam naprawdę nic nie ma", po czym przechodzę do porządku dnia. ; o

Jak wy, drodzy przyjaciele, radzicie sobie z tym?

Jako osoba niewierząca, uczęszczająca na religię w gimnazjum, ze względu na poglądy rodziców, a właściwie schemat "wiara rodziców = wiara dziecka", muszę wysłuchiwać licznych głupot. Jedną z takich głupot jest istnienie duszy jako niematerialnego bytu
o cechach osobowych. Dlaczego o cechach osobowych? Ponieważ z bełkotu katechety wywnioskować można, że jaki człowiek jest za życia (jakie ma cechy), takim opuszcza swoje ciało po śmierci. A więc życie kształtuje duszę.

Załóżmy, że osoba X zachowuje się wg. kościoła "nienormalnie", co jest wrodzone. Przykładem czegoś takiego jest np. orientacja seksualna. No więc czy można taką osobę winić za to jaką jest? Otóż nie. Ale wg. nauki kościoła dusza tej osoby do nieba nie pójdzie. Więc idzie do piekła, bo się urodziła. Albo dusza dziecka z ADHD, które umiera zanim ADHD "złagodnieje". Jego dusza zaraz po śmierci idzie na dwór pobiegać. A co jeśli nie jest tak? Jeśli po śmierci nasza dusza staje się inna... czysta... Wtedy mamy do czynienia z odebraniem człowiekowi wolnej woli przez samego boga. Niegdyś katechetka powiedziała mi, że po śmierci dusza jest wolna od grzechu. Człowiek bez woli czynienia zła (grzechu) nie ma wolnej woli. A propos wolnej woli: Ostatnio zapytałem katechety, czy jeśli bóg wie wszystko, a co za tym idzie również to co człowiek zrobi, to czy mamy wolną wolę? Odpowiedział, że bóg "przewiduje scenariusze", więc jeśli nie wie którą drogą pójdę, to nie wie też wszystkiego. Na podstwie powyższego stwierdzam ,że dusza..