Kto z Was wie coś o Świętym Graalu? Ostatnio dotarłem do niesamowitych informacji dotyczących sang real'a, i chciałbym sie nimi z Wami podzielić. Najpierw jednak napiszcie, co o nim wiecie, i jaka jest jego bądź jej(!) przesłanie.

do napisania tego postu, mojego pierwszego zresztą, zainspirowały mnie moje rozważania, które towarzyszą mi od dawna. wydaje mi się, że nasza oficjalna polska religia, jest religią ludzi prostych. nie wiem czy sie ze mną zgodzicie, ale wydaje mi się, że ludzie wierzą w Boga, Biblię, Stary Testament i Nowy, tylko dlatego że są słabi, że nie mogą poradzić sobie sami z własnymi problemami i szukaja oparcia w Bogu. ok, rozumiem, wsparcie psychiczne, podobno to czyni "cuda", ale niektórzy uważają ze Bóg rozwiąze za nich problemy, a oni bedą siedzieć w fotelu i się przyglądac. uważam to za lenistwo i rezygnowanie ze swojego życia. trzeba rozwijać swój umysł, intelekt- a`propo- inteligentny człowiek (moim zdaniem) dostrzegłby te nieprawidłowości, że tak je nazwę, które pojawiają się w Biblii, te wątki i sytuacje, które wzajemnie sie wykluczają. nie wiem jak można być tak zaślepionym wiarą, chodzeniem do kościoła i płaceniem na radio maryja, żeby nie dostrzegac takich rzeczy. można by tak pisać długo, chodzi o to, że religia (chodzi o Pismo Święte) sama zaprzecza swoim założeniom np. Jezus jest dobry i miłośierny i szanuje innowierców, a w ewangelii jest napisane, że w dniu sądu zamorduje, popali "tych złych" czyli tych którzy nie są chrześcijanami.

Podczas rytualnego kamieniowania wyobrażenia szatana jakie miało miejsce w Mekce, podczas dorocznej pielgrzymki muzułmanów, Były ofiary (ok.350 osób zginęło i odniosło rany).
Nie sprzeciwiam się religii jako takiej (przynajmiej nie zawsze) ale oburzają mnie: irracjonalne zachowania, jakieś zabobony i przesądy, które są zawsze kosztowne i zdarzają się we wszystkich ( lub prawie wszystkich) religiach.

Podobno każdy homoseksualista początkowo walczy ze swoją naturą ale kiedy już przyzna się sam przed sobą, że jest homoseksualistą jest odczuwa ulgę i radośc.
Podobnie jest ze mną.
Wychowałem się w domu wielbiącego ateizm,a następnie racjonalizm.Wychowałem się w kulcie Lema,Asimova,dobrej literatury fantastyczno-naukowej.Kiedy byłem mały ustanowiłem swoim idolem Kapitana Nemo
Niestety... gdzieś głęboko w mojej duszy (a może w histerycznym dośc umyśle) tkwiło przeczucie, że jest coś więcej.Coś do mnie mówiło językiem wrażeń,dziwnym językiem zbudowanym trochę jakby z muzyki,trochę jakby z obrazów,trochę podobnym do tego, co czujemy,kiedy czytamy,mówimy,widzimy lub słyszymy coś pięknego.
Zatem zagłębiłem się w filozofii rodzimej,następnie w filozofii wedyjskiej,następnie w literaturze chcąc zrozumiec, co do mnie mówi i dlaczego to czyni.I czemu to mówienie ma słuzyc.W trakcie mych studiów napotkałem różne definicje Boga.Zatem postanowiłem rozprawic się z tym przesądem, rozprawic wewnętrznie,osobiście ufny w swój rozum, w żelazną logikę prawa obserwowalnego.
Walka z filozofią religijną nie miała jednak sensu.Nie było do czego się odnieśc.Czy można melomanowi udowodnic, że nie podoba mu się msza h J.S.Bacha,największego metafizyka ludzkości, no może po Rumim (twórca tańca derwiszów)?
Mogłem sobie gadac w kólko, że jest tak albo inaczej...słyszałem jednak tą dziwną słodką melodię.Moja dusza śpiewała,chociaż bez muzyki.
To co się ze mną dzieje począwszy od czerwca nie da się uzasadnic..

Wizja Chrześcijańskiego Piekła również rozwijało się całe tysiąclecia, świetnie opisuje to Alan Bernstein w książce pt Jak powstało Piekło, fascynująca lektura.
Jeżeli ktoś też czyta tą książkę to prosze o opinię, jak dla mnie rewelacja

Jak ówczesne czynniki społeczne wpłyną na ogół zjawisk i administrację instytucji wyznań w kontekście gwałtownych zmian i tendecji ateistycznych i agnostycznych wpłyną na obecne religie?Gwałtowne reformy za tacą lub ??? Pamiętajmy o decyzyjności tego wątku w społeczeństwie 2006 roku.

Mam takie pytanie... co według KK oznacza bierzmowanie? W czym pomaga w życiu, co daje itp.? Wszyscy pytani katecheci odpowiadali mi skrzyżowaniem nowomowy z frazesami, więc sugeruję, że to tylko żmudna robota i strata czasu...

Arcybiskup Dziwisz: "wybrano cud potrzebny do beatyfikacji Jan Pawła II. Cudowne uzdrowienie, które nastąpiło we Francji, zostało wybrane do procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II - powiedział arcybiskup Stanisław Dziwisz we wtorek w Rzymie podczas uroczystości otwarcia nowej kaplicy w siedzibie Acli - katolickiego związku ludzi pracy. Cud uzdrowienia jest konieczny w procesie beatyfikacyjnym"
rzeczpospolita.pl/News/1,20,14891.html#14891
No prosze za zycia papieza jakos nikt nie zauwazyl zeby cuda czynil mimo setek obserwujacych go non-stop dziennikarzy i katolikow na calym swiecie. A jednak gdy potrzebny jest
cud (bez niego beatyfikacja jest niemozliwa) to sie on cudownym sposobem znajduje (mozna to dopisac do listy cudow). Na naszych oczach powstaje kolejny mit. Czy teraz mozna sobie
wyborazic skad wziely sie opowiesci o cudownych uzdrowieniach zamianie, wody w wino, chodzeniu po wodzie itp?

Jak można dopatrywać się roli religijnego opisu człowieka będącego sumą pierwiastków spokrewnionych z rzeczywistością i przyjętych dogmatów (z góry) od powstania człowieka do jego linearnej koncepcji rozwoju w społeczeństwie .Pozostają wobec rzeczystości księgą bajek i legend.Takowy autorytet ksiąg już teraz , napodstawie naukowych przesłanek,odpowiednio się podważa.

Oglądam regularnie "Nie do Wiary" na TVNie, bo to jeden z nielicznych ciekawych programów w TV i wydaje mi się obiektywny. Zastanowiły mnie słowa wypowiedziane przez Macieja Trojanowskiego na samym końcu ostatniego odcinka, nie wiem czy przytaczam dokładnie, ale brzmiało to mniej więcej tak: "Jeżeli ktoś nie ma wiary lub jego wiara jest słaba to śmierć staje się bezsensowna i jeszcze bardziej przerażająca".
Jestem niewierzący i przyznam, że nigdy nie zastanawiałem się nad swoją śmiercią (może z powodu młodego wieku, zabiegania), ale po głębszym przemyśleniu stanąłem w punkcie w którym nie wiem co jest lepsze, męczyć się całe życie z brzemieniem jaki nakłada na mnie wiara, która kazuje mi robić różne, dziwne rzeczy, straszy piekłem i nie pozwala być spokojnym o swój wieczny byt aż do śmierci. A może lepiej jest tak, ze śmierć to po prostu koniec, koniec życia, koniec radosnych chwil, ale także koniec cierpienia, wreszcie upragniony spokój.....
Osobiście skłaniam sie ku drugiej wersji, ale chciałbym poznać wasze (zarówno wierzących jak i nie) zdanie na ten temat.