Ostatnio na tym Forum bardzo dużo pojawia się wątków, mających taki oto mniej więcej wspólny mianownik (przynajmniej ja rozumiem w ten sposób przekaz tych wątków):

wszelkie teizmy oparte są na dogmatyzmie czyli są zarówno wbrew nauce jak i zapewne racjonalizmowi.

Oczywiście na kwestie te można patrzeć z bardzo różnych punktów widzenia.


Mój punkt widzenia jaki tu przedstawię będzie charakteryzował się tym że:

* oparty on będzie między innymi na moim agnostycyzmie teistycznym (jestem też człowiekiem o dość silnych poglądach antyklerykalnych ale myślę że to raczej nie będzie się tu przejawiało)

* jestem człowiekiem, który w znacznym stopniu utożsamiam się z tym co w języku potocznym określa się mianem wartości katolickich czy też chrześcijańskich (niekoniecznie chodzi o wszystkie z nich ale o większość z nich)

* mimo mojego antyklerykalizmu przekaz jaki tutaj zawrę będzie zawierał swoistą obronę religijności oraz obronę tzw duchowości.

I teraz idąc po kolei.

Racjonalizm i nauka
Z mojego punktu widzenia nauka ma dwie bardzo korzystne cechy:
* jest "tworem żywym" - cały czas się rozwija
* jest zwykle bardzo użyteczna w życiu człowieka - już niekoniecznie w życiu zwierząt; wszakże nasza cywilizacja operując między innymi narzędziami typu nauka/racjonalizm doprowadziła między innymi do wyginięcia niektórych gatunków zwierząt i/lub roślin; współczesne "obozy koncetracyjne dla zwierząt";..

Czy myślisz, że istnieje niepoznany dotąd mechanizm, dzięki któremu istnieje życie po śmierci?

.

W religioznawstwie świeckim pojęcie „trójcy” (często stosowane zamiennie z terminem triada) ma znacznie szerszy zakres i nie ogranicza się wyłącznie do katolicyzmu ani nawet do chrześcijaństwa.

Choć termin „Trójca Święta” w liczbie pojedynczej najczęściej kojarzy się z chrześcijańskim dogmatem o jednym Bogu w trzech Osobach, religioznawcy używają go w liczbie mnogiej do opisywania grup trzech bóstw (triad), które pełnią kluczowe role w różnych systemach wierzeń.

Przykłady „trójc” (triad) w innych religiach:Hinduizm: Trimurti („trzy postacie” – koncepcja trzech aspektów boskości: Brahma (stwórca), Wisznu (utrzymujący) i Śiwa (unicestwiający). Choć pełnią różne funkcje, są postrzegani jako przejawy jednej ostatecznej rzeczywistości (Brahman).
Starożytny Egipt: Występowały liczne triady rodzinne (ojciec-matka-syn), np. Ozyrys, Izyda i Horus lub teologiczne, jak Amon, Re i Ptah.

Starożytny Rzym: Trójca Kapitolińska (Triada Kapitolińska) – trzy najważniejsze bóstwa czczone na Kapitolu: Jowisz, Junona i Minerwa.

Mezopotamia: Triada kosmiczna składająca się z bóstw: An (niebo), Enlil (powietrze/ziemia) i Enki (woda/mądrość).Buddyzm Mahajana: Triady buddów i bodhisattwów, np. Amitabha, Awalokiteśwara i Mahasthamaprapta.Kluczowe różnice:

W religioznawstwie porównawczym podkreśla się, że chrześcijańska Trójca Święta różni się od wielu pogańskich triad strukturą: w chrześcijaństwie trzy Osoby są współistotne (jeden Byt),..

Religia od wieków przedstawiana była jako źródło prawdy, moralności i sensu życia. Jednocześnie wielu wybitnych filozofów, myślicieli i badaczy - od Spinozy i Feuerbacha po Freuda, Marksa czy współczesnych autorów - poddawało jej fundamenty surowej krytyce. Wskazywali oni na sprzeczności doktryn, ludzkie źródła religijnych wyobrażeń, mechanizmy wiary oraz historyczne i psychologiczne uwarunkowania religii.
W tym wątku chciałbym zebrać wybrane cytaty i refleksje dotyczące religii, Boga i wiary - nie po to, by kogokolwiek obrażać, lecz by pokazać, że sceptycyzm wobec religii ma długą i poważną tradycję intelektualną. Być może lektura tych tekstów stanie się okazją do spokojnej refleksji nad tym, na jak kruchych lub trwałych podstawach opierają się religijne przekonania.
Własny komentarz ograniczę do - w mojej opinii - niezbędnego minimum.

Baruch Spinoza (filozof holenderski - XVII wiek), Traktaty, Kęty 2003, s. 76:
Tak dalece ogłupia ludzi strach, że on jest właśnie przyczyną, która zabobon rodzi, zachowuje i żywi.
Źródło cytatu: S. Obirek, Urojenia religijne, s. 154. Według Obirka, Spinoza w tych słowach utożsamił praktyki religijne z zabobonem i wskazał na ich źródło - uczucie strachu.

Baruch Spinoza, Traktaty, Kęty 2003, s. 79:
[color=blue]Gdym te rzeczy sobie rozważył, mianowicie, że światło naturalne nie tylko jest w pogardzie, lecz i ulega potępieniu przez wielu jako źródło niemoralności, a ludzkie wymysły uchodzą za..

Jeśli nasze życie kończy się tutaj i teraz, i w razie czego nie grozi nam żadna wieczna sankcja, kara za niemoralnie prowadzone życie, krzywdy wyrządzone innym - jaki ma sens przywiązywanie wagi do moralności, poświęcanie się dla innych, dla jakiegoś powszechnego dobra etc.? Skoro nie czeka nas żaden sąd i żadna sankcja oprócz tej, którą mogą nałożyć doczesne, ludzkie sądy, przed którymi jednak można uciec, oszukać je, przekupić, nasze czyny i postawa w tym życiu (innego w takiej perspektywie nie ma) pozbawione tej ostatecznej konsekwencji mogą być takie lub inne, w końcu i tak wszyscy kiedyś umrzemy, rozłożymy się na pierwiastki. Jaki jest sens martwienia się konsekwencjami naszych czynów w jakiejś dalszej perspektywie? Jako jedyni sędziowie we własnej sprawie trudno żebyśmy wydawali niezależne i obiektywne wyroki. Boga, przynajmniej w teorii, nie oszukamy, nie przekupimy, nic przed nim nie ukryjemy.

Owszem, warto być moralnym tak czy owak, a nawet trzeba, nikt temu nie przeczy, ani nie podważa istnienia takiej moralności, wręcz przeciwnie, pytamy przecież nie o to czy można, ale czy warto być moralnym w tej drugiej sytuacji. Bóg, strach przed wiecznym potępieniem i związaną z tym karą, nie jest mi potrzebny do tego, żeby wiedzieć, że krzywdzenie innych, sprawianie im cierpienia jest niegodne, niewłaściwe etc. Nie wiadomo jednak jakby to było w świecie, w którym takiej pespektywy nie byłoby nigdy, albo nagle znikła. Rozwój takich ideologii jak ateistyczny komunizm i nazim tworzący..

.
Czy piekło jest egzotermiczne (oddaje ciepło) czy endotermiczne (absorbuje ciepło)?
www.facebo(*)yS3HgCK31yl&id=100064173990951
.

.
pl.wikipedia.org/wiki/Bert_Hellinger

Przegląd od AI

Metoda Hellingera (ustawienia hellingerowskie/rodzinne) to kontrowersyjna metoda terapeutyczna, mająca na celu rozwiązanie problemów osobistych poprzez badanie dynamiki rodzinnej, często opartej na nieświadomych "uwikłaniach" systemowych. Polega na ustawianiu reprezentantów członków rodziny w przestrzeni, aby ujawnić ukryte konflikty. Metoda ta nie jest uznawana za psychoterapię i nie posiada potwierdzenia naukowego.

Główne założenia i przebieg:

Fundament: Twórca, Bert Hellinger, zakładał, że współczesne problemy wynikają z traum lub wykluczeń w poprzednich pokoleniach rodziny.

Przebieg sesji: Uczestnik ("ustawiający") wybiera z grupy reprezentantów dla siebie i członków rodziny (lub pojęć, np. "choroba", "pieniądze") i ustawia ich w relacjach przestrzennych. Reprezentanci mają wchodzić w rolę i odczuwać emocje osób, które zastępują.

Cel: Zrozumienie dynamiki, znalezienie "odpowiedniego miejsca" w systemie i transformacja osobistych problemów.

Kontrowersje i zagrożenia:

Brak naukowych podstaw: Metoda opiera się na myśleniu magicznym i rezonansie morficznym, a jej skuteczność nie została potwierdzona.

Szara strefa: Nie jest to metoda leczenia zaburzeń psychicznych, a stosowanie jej przez osoby bez wykształcenia terapeutycznego (psychiatrycznego/psychologicznego) jest niebezpieczne.

Ryzyko traumatyzacji: Ustawienia mogą prowadzić do odtwarzania traum, a nie ich leczenia.

Kontrowersyjne teorie: Hellinger..

Jeśli nie ma tamtego świata, nigdy się o tym nie dowiemy. Nie obudzimy się przecież i nie powiemy sobie: o, kurcze, tu nic nie ma, wracam. Tym samym wierzący nie dowie się, że jego wiara była słuszna. Niewierzący jednak nie jest wcale w lepszej sytuacji, bo on też nie przekona się czy odrzucając istnienie tamtego świata postąpił słusznie, czy nie. To perspektywa, która - teoretycznie przynajmniej - najbardziej mnie przeraża: ta pustka, nicość, o istnieniu której nigdy się nie przekonamy, bo nie da się tego sprawdzić i wrócić, żeby oznajmić o tym pozostałym.
To jest ten paradoks śmierci, która zrównuje wszystkich: wierzących z niewierzącymi, wyznawców różnych religii etc. Nicość nie informuje o sobie, bo nie ma co i o czym tam informować, i kogo.
Słynny zakład Pascala tylko w jednym przypadku ma szansę zatem zostać rozwiązany. W przeciwnym razie nie będzie miał kto, gdzie i jak go rozwiązać.
Nie lepiej zatem również dla niewierzącego, ateisty, żeby tam jednak coś było? W przeciwnym razie umrzemy w niewiedzy. Oczywiście, ateista może powiedzieć: ja się o niczym nie muszę przekonywać, bo ja jestem pewien swojego poglądu. Tak samo może powiedzieć wierzący. Jeden i drugi opiera jednak swoją pewność na swoim wewnętrznym przekonaniu, którego źródła są na ogół dyskusyjne.
Niedawno przedstawiłem coś co nazwałem rozumowym dowodem na istnienie Boga: www.racjonalista.pl/forum.php/s,957671 Czy jest on na coś tak naprawdę dowodem, tego nie mogę z całą pewnością powiedzieć. Napisałem..

Chrześcijaństwo ceremonialne, czyli magiczne myślenie katolików o zbawieniu

Episkopat polski wydał list w 40 rocznicę nawiedzenia przez Jana Pawła II rzymskiej synagogi. Czytamy tam m.in.:

W swoim wystąpieniu papież radykalnie sprzeciwił się przedstawianiu Żydów jako "odrzuconych albo przeklętych". Przez ponad półtora tysiąca lat treści te, obecne w katolickim nauczaniu i błędnej interpretacji Pisma Świętego, kształtowały postawy chrześcijan, przyczyniając się do nienawiści, prześladowań i manifestacji antysemityzmu. Powinniśmy pamiętać, że Kościół katolicki stwierdza dziś jednoznacznie: Żydzi są nadal umiłowani przez Boga, który wezwał ich nieodwołalnym powołaniem. Bóg bowiem, wierny swym obietnicom, nie odwołał Pierwszego Przymierza. Izrael pozostaje nadal narodem wybranym[3].
episkopat.(*)ki-z-okazji-40-rocznicy-wizyty

A ja się pytam, czy to ma sens: chrześcijanin, który przez całe życie krzywdził innych, na łożu śmierci uderzy się w piersi, dostanie rozgrzeszenie i wyląduje w niebie (daj mu Boże!), a przynajmniej ma na to szansę, a poganin, który żył w miarę poczciwie, pomagał jak mógł innym i nikogo nie krzywdził, już nie, a przynajmniej tak mówi św. Paweł, że nie za uczynki dostępuje się zbawienia, a za... no właśnie, za co? Za bezmyślne klepanie pacierzy? Nic dziwnego, że przekonywani o tym na każdej mszy rzekomi chrześcijanie już tylko na tym się skupiają. Matka Boska w objawieniu św. Faustyny powiedziała..

Mój światopogląd to agnostycyzm teistyczny.

Czym jest agnostycyzm?

To światopogląd uznający, że człowiek nie jest w stanie znaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania "Czy istnieje Bóg?" oraz "Czy istnieje życie pozagrobowe?".
Innymi słowy - agnostycyzm to przekonanie, że człowiek nie ma narzędzi (zmysłów) by znaleźć odpowiedzi na zacytowane wyżej pytania.

Jeśli zaś chodzi o odpowiedz na pytanie: "Czy istnieje Bóg?" agnostyk teistyczny odpowiada:
"nie wiem ale myślę, że raczej istnieje".[

Moim zdaniem światopogląd agnostyczny odznacza się tym, ze niejako "wyczerpuje" temat istnienia Boga / Bogów oraz "wyczerpuje" temat pytań o "życie po życiu".

Ważna przy tym jest jeszcze kwestia przyjęcia założenia, że jeśli istnieje Bóg - Stwórca to być może jest tak, że:
• kieruje się On wyższą logiką, niż ta którą są w stanie zrozumieć ludzie jako "niższe byty"
• owa wyższa logika być może również uzasadnia pytania człowieka o sens zła oraz wielość cierpień jaki obserwujemy w świecie (kontekst pytania: "czemu Bóg na to wszystko pozwala?")
• w życiu człowieka oraz w otaczającej rzeczywistości, występuje wiele zdarzeń / mechanizmów, których logiki zwykle ludzie nie są w stanie pojąć.

A mianowicie, mam tu na myśli to, że jako ludzie jesteśmy tak skonstruowani, że w naszym funkcjonowaniu występuje szereg (na pozór?) sprzecznych mechanizmów (niejako "logika paradoksu") czy też niezrozumiałych reakcji - jak na przykład
•..